Austri - 21.09.1891, Blaðsíða 3

Austri - 21.09.1891, Blaðsíða 3
Nr. 5. AUSTSI 19 9. J>á vorii akveðin laun stjórnar- nefndarinnar 450 kr. og laun end- urskoðunarmanna 500 kr. 10. Kosinn var í stjórnarnefndina Jónas hreppstjóri Gunnlögsson á þrastarhóli til priggja ára. 11. Voru pá kosnir endurskoðunár- menn.Einar Hallgrímsson og Gunn- arEinnrsson með 9 atkv., og cand. Jóhannes Halldórsson til vara- manns með 8 atkv. 12. |>á leitaði fundurinn sér upplýs- inga um, hvert verzlanin í Liver- pool mundi borga sig og kom pað i ljós að pað fyrirtæki mundi eigi vera til skaða fyrir félagið. 13. Kom fram krafa frá fyrverandi verzlunarstjóra Sig. Jónssyni um upphót fyrir kolaeyðslu á skrif- stofu árin 1874—1884, og taldist honum til, að pað mundi vera 22 tunnur árlega. Fundurinn komst að peirri niðurstöðu að krafan væri sanngjörn og ályktaði að horga téðum Sig. Jónssyni 400kr. í reikning hans á "Vestdalseyri ef téð kolaeyðsla væri eigi færð fél. til útgjalda áður. Fundargjörðin upplesin og sam- I>ykkt, síðan fundi slitið. Utlcndar fréttin Með „Magnetic". 1 Danmörku gekk mikið á af hátíðahöldum, veizlum og allskonar hirðfögnuði yfir pví að flest börn kon- ungs' vors og drottningar með börn- um peirra voru á kynnisferð hjáfor- eldruin sinum úti á sumarhöll peirra Fredensborg, og heimsóttu paðan af og til Kaupmannahöfn, par sem peim var öllum vel tekið af allri al- Pýðu. en mest pótti pó kveða að liússakeisara og til hans voru mest meint fagnaðaróp lýðsins, en hann kann vel við sig hjá Dönum, pví par má, hann vera nokkuru veginn óhultur um lif sitt og dvelur hann par um tíma nálega á hverju suinri hjá tengdaforeldrum sínum. þýzkalandskeisari var orðinn svo heill af hnémeiðsli sínu, er hann fékk í Noregsferðinni, að hann lagði upp um mánaðamótin síðustu suður á Bayern og Austurríki til hersýninga niikilla, er par áttí að halda. Á Frakklandi austanverðu stóð nú yfir hin mesta hersýning er par hefir fram faríð síðan stríðið stóð við þjóðverja, ogvoru par margar nýungnr að sjá. Eitt af pvi voru vagnar með dúfum, er bera sky'ldu bréf milli her- deildanna og flytja fréttir, málpráðar- og hljóðnta-vagnar, sem verða her- deildunum samferða, og bera peir fréttirnar af vígvellinum jafnóðum og geta tengst við hina föstu mál- præði og hljóðrita. Einnig fylgja hernum margir loptkuggar, sem má búa út til að stíga upp á einni kl.st. og úr peim líggur svo til jarðar mál- prúður. svo herinn geti samstundis orðið vísari um fylkíngaskipun og ann- an viðbúnað óvinanna. — Mörgum pykja pessar miklu hersýningar enginn tryggur friðarboði, allra sízt er hér við bætist, að öll stórveldin eru allt af að auka herinn og útbúnaðinn og hleypa sér í stórskuldir, hvað sem gjaldpoli pegnanna og harðæri meðal alpýðu líður. Keisarinn í Kína hefir nú harð- lega bannað allar ofsóknir gegn trú- arboðum og útlendingusn, og boðið að refsa upphafsmönnunum til peii-ra harðlega; segist hann vilja gott eitt eiga við útlendinga; og eru menn góðr- ar vonar um að ofsóknunum muni nú af létta par i landi. Brunnið er til kaklra kola hið forna klaustur Simopetra á A- poshöfða á Tyrklandi. þar brann og inni hið frægasta bókasafn og voru par í 244 handrit, og aí peim 43 á pergamenti. sum af peim nær pús- und ára gömul. Sumar bakur brunnu par, er hvergi eru nú til. A eyjunni Martinique í Vest- indium geysaði seint i f. m.ógurlegur fellibylur, or braut hús og feykti peím langar leiðir, reif upp trö og eyðilagði gjörsamlega alla uppskeruna, drap um 500 manns og gjörði fjártjón, er áætlað er að muni hlanpa nálægt 50 milliónum franka. Hefðu nágranna- eyjarnar ekki þegar sent pangað mat- mæli, pá hef'ði fjöldi manns farist úr hungri. Eyjan liggur undir Frakkland. Dýrtíðin á kornvöru erlendis er engu minni en siðast fréttist, og voru 8 pd. rúghrauð seld í Kaupmannah. frá 80 au. og allt upp að 1 kr., um síðustu niánaðamót. Allar iikur eru nú til pess, að hinu langvinna og grimma borgara- stríði í Chili í Suðurameriku muni nú linna, eptir að barizt hefir verið í samfleytta viku af mikilli grímmd rétt l'yrir utan höfuðborg ríkisins Valpa- raiso. Féll par mikill hluti af liði forsetans Balmaccda, en sumt var handtekið. Sjnlfur komst hann und- an a flótta og ætlaði sér að komast yfir Andesfjöllin, en lenti í hríðum og ófærð mikilli; pótti honum pá lin- lega haldið áfram af fylgdarmanni sínum, svo hann sfó hann, en hann skaut Balmaceda pegar i stað til bana. þetta er hraðfrétt frá Newyork 2. p. m.; en ekki eru fullar sönnur komnar fyrír dauða hans ennpá, en ósigur hans og liðsins er fullsannaður. Sá hét Canto, hershöfðingi pingliðsins, er sigraði loksins til fulls pennan grimmd- arsegg. þakka menn pennan mikla sigur bæði vígkænsku hans og pó einkum góðum vopnahíinaði, er herinn hafði nýfengið frá !!Norðurameríku. Valparaiso og aðrir bæir í Chili hafa gengið á vald pingliðsins, som hefir lstið drepa nokkra af helztu fylgí- fiskum Balmaceda, en ráðgjai'ar hans flýðu á náðir hins pýzka herskipafor- ingja, er lá á höfninni með pýzka her- flotadeild, og hefir hann neitað að framselja pá, nema peir séu dæmdir af óvilhöllum dómstólum. Tilbúið regn. Hið enska hlað „Standard" hefir um pað fengið svo látandi hraðfrétt frá Newyork 23. f. m. „Á premur síðustu vikum hafa verið búin til níu úrfelli og'* var eitt af peim steypirigning, er komgí mjög purviðrasömu héraðí." Jarðyrkjustjórn- ardeildin hafði valið til pessara til- rauna miðhlutann í fylkinu Texas, par sem engin jarðyrkja getur prifist sökum purka. A miðvikudaginn var allurgróður skrælnaður og skýlaushim- jnloptpyngdarmælirinn 30,50. rakamæl- irinn sýndi mikinn purk, oghjarðmerin- irnir, sem hafa vel vit á pví, kváðu að ómögulega gæti komið deigur dropi úr lopti. Voru pá gjörðar pessar til- raunir : 5 loptkuggar er voru^'12fet að pvermáli voru fylltir að ]/s hluta með súrefni og 2/3 með vatnsefni og voru peir sprengdir með rafur- magni allt að 5 enskum mílum upp í lopti. Síðan voru sprengd 350 pd. af Dynamit, er var skipt niður í 10—20 pd. böggla, með einnar mínútu milli- bíli, og var pessu lokið kl. 10 um kvöldið. Morguninn eptír kl. 3 heyrð- ist mikil pruma og á eptir henni rigndi mikið, Við sólaruppkomu sást fagsr regnbogi. Kl. 8 um morguninn 10 ekki seinna enn annað kvöld um íólsetur. Láttn svo hestana inn og sjáðu um að þeim verði gefið vel, og að morgni liins næsta dags, áttu að koma með vagninn fyrir dyrnar, þegar kl. slær 7". ,,Eg skal hlýða skipun yðar, náðugi herra". ,,Eg ætla ennfremur að segja þér, að heima er eg vanur a& láta kalla mig þvi nafni, er eg bar við herinn, þar sem eg var ofursti". „Svo skal vera, herra ofursti". Hinn fyrverandi^ herœaður úr riddaraliðinu kvaddi að hermanna sið, sneri sér við og gekk burtu. „Röskur drengur. sannur hermaður", tautaði Waldhausen. Snemma um morguninn, þegár Waldhausens folkið átti að fara heim, þá stóðu þær frúin og Amalía ferðbúnar af pvi Waldhausen vildi, einsog gamall hermaður, allt láta fram fara á rjettum tíma. Hallarúrið byrjaði að slá sjö, en áður en pað hafði slegið sjöunda slagið, pá ók hinn nýi vagnstjóri ragninum fyrir dyrnar. „Alveg á rettum tima, pað vissi eg, hannvar lika áður i riddara- liðinu" sagði Waldhausen, um leið og hann sneri uppá yfirskegg sitt. ------ Heima á Falkenauge fór öllu fram eins og vant var. Ernst reyndist sem duglegur og kurteis vagnstjóri og tók að sér yfirumsjón yfir hesthúsinu pegar hann purfti ekki að stýra vagni húshændanna. Waldhausen pótti mjðg mikið til Ernst koma og áleit, að pað væri hinn mesti skaði, ef hann færi frá sér. Hann gaf Ernst pessvegna meíra frelsi en hann var vanur að gefa pjónum sínum, 0g lét sem hann tæki ekki eptir, pó eitthvað pað kcemi fyrir, sem hann ekki hefði polað öðrum. En sh'kt har nú stundum við. pað var hægt að sjá að hinum fyrveranda hermanní pótti gott í staupinu og að hann pekkti vel greinarmun á' góðum og slæmum Yinum. Ernst kom sér mjög vel við sampjóna sína, en stundum kom pað fyrir, að liann veitti peim svo ört í herbergjum peirra, að peir 17 maföur og hélt áfram á þessa leið. „Orsökin til þess að eg yfirgef föðurland mitt, er ekki kærleiksleysi til þess, held- ur . . . en það getur orsakast af svo mörgu öðru". Eétt á eptir kom einn af þeim, sem hijfðu komið frá járnbrautarstöðinni, hlaupandi til Waldhausens og sagði : „Herra minn! vagnstjóri yðar er nú búinn að fá meðvit- undina aptur, hann hefir ekki skaðast mjög mikið, en er þó svo ringiaður í höfðinu, að hann getur ekki stjórnað hest- unum". Waldhausen leit ráðaleysislega í kringum sig. Hinn ungi maður tók eptir því og um leið og hann leit framan í Amaliu [náttúrlega af heudingu], seni var angistarleg á svipinn og var lík því sem hún vildi biðja um hjálp — sagði hann um leið og hann sneri sér aðWald- hausen: — „Náðugi herra! ef yður er nokkur þægð í því, þá skal eg strax setjast í vagnsætið hjá hinum særða vagn- stjóra, þar er nóg rúm handa okkur, og'^eg skal aka yður hvort sem þér viljið". f>að væri sannarlega að kóróna þennan mikla greiða, er þér hafið sýnt mér. Eg tek boði yðar strax með þakk- læti". „En haldið þér, sagði frúin, að vér getum ekið ' með þessum hestum? Eg held það dugi ekki". „Frúin getur óhrædd sezt upp í vagninn, og mundi mér falla það mjög sárt, ef þér þyrftuð að vera hræddar og eg hætti svo dýrmætu lífi"; hann hneigði sig fyrir frúnni með lotningu, en um leið leit hann til Amaliu, eins og hann vildi segja: „pað er þitt líf, sem eg álít dýrmætt". „Nú skulum við fara upp í vagninn, við höfum beðið hér svo lengi", mghi Waldhausen, og bjálpaði konu sinni og Amaliu upp í vagninn og stöick sjálfur á eptir. Hinn ungi maður hjálpaði hinum særða vagnstjóra, sem búið var að binda um höfuðiö á, upp á vagnsæti'ð og sett- ist sjálfur hjá honum á eptir.

x

Austri

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Austri
https://timarit.is/publication/141

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.