Austri - 30.11.1891, Blaðsíða 1

Austri - 30.11.1891, Blaðsíða 1
Konia út til n^íirs, S Möð Amánnði. Verð:l kr.RO&ura, erlendis 2 krónur. Borgist fyrir lok október, anriars 21tr. Upp»ögn, skrifleg;, bund- in við ár-:r.ót. Cgilci nc:r.a korain cé til ritctjóron* íyrir 1. oktober. A-UgljfdnjjCir 10 Rura línan, »ða 60 nura iiver þral. dáíki. r I. árg. SEYÐISFIRÐI, 30. NÓV. 1891. lír. 13. 9C- 1U8TB I". þeir, sem ætla ser að gjörast nýjir kaupendar að „Austra" úr næsta nýári, eru beðnir að gjöra svo vel að tilkynna C33 pað soia íyrst, svo vér getura farið nærri um, hvað leggja purfi upp mikið af blaðinu ept- ir nýAr. Éinkum biðjum vér pa vini vora í vesturbluta Norðurlands, á Vostur- landi cg Suðarlandi, pangað sem vér aðehis höfum ssnt einstök eintök af blaðinu til prcís, að láta oss Iiiö fyrsta vita væntanlega askrifendatölu hjá peim. — þetta er oss líka mjög áríð- andi að pví leyti, að fjölgi kaupend- ur blaðsins nokkuð að niun fram úr pví sem nú eru peir — á tólfta hundrað — pá vcrður óumílýjan- lega nauðeynlegí að kaupa hraðpressu, sem er pví ómi3ssnlegri, ce:n pað er afráðið, að stækka btáðíð úr ný- árinu, á a p e c s p ó a ð v a r ð i 9 Ji œ k k i & p v í, og til ííccs að i:oma hinum tíðu fréttum, er bla2inu berast í hverri viku frá útlöndum, sem í'yrst til kaupendanna. Bitstj. T IL Otfe Wathne HÓt & 08S J>ns úti "Ú'lfr Mkeajur skúlfu (róðr vas greiddr á grreði). grams stallari alla; vel bað skip með flkilja skeleggjaðr fram leggja sitt, en seggir játtu snjalls landreka Bpjalli. Steinn Herdísarson Í>Ökk fyrir handslagib hlýja, hetja, „vor bróbir í naub", bobandi brautina nýja, blessan og manndóm og aub! Blób vort þú yngir í æbum, ágæti Norbmanna 8on, treygtandi Garbarshölms gæbum, glóánai' af hugprýbi' og von! Vígroba verpur á æginn, vaknar hin dauflynda þjób; hvar sem þ'ú svlfur um sæinn, eyngur þú Darrabarljób. Kenn þú oss krókana' ab slétta, kenn oss þá beinustu leib, kenn þú oss kryppuW a& rótta, kenn oss ab leggja fram skeib. Kenn 083 ab skelfast ei skvettinn, skúrin er heilsunni bót, kenn oss aö burtu þvo blettinn, babstofu vanþrif og sót! Hseb þú vorn hugsýkisþunga, hæb þú vorn einrænirigs dóm, hrynd af oss áábleysisdrunga, drep þú vorn harbindalóm! Sigld' i oss sækonungshuginn, sigld' í csa íebranriá mób, sigld' í cs3 eálina' og duginn, Sigld' í oss víkingablób. Kvar ssair þú hestinum ranga hleypir um ólgandi lá, Olaí á Orminum langa oss láttu fagnandi sjá! Vek oss, þú víkinga nafni! Vsggi'þér Svalgýmir forn! Lýsiþér Lukkaa í stafni ! Lúti þér Gerpir og Horn! Eaíla, svo kveði við dalir, kemur þá libsmannasveit; enn byggja hlutgengir halir harbsnúinn eldfjallareit! Enn lifir afrek og frami; enn lifir gígjunnar stál; enn lifir andinn hinn sami; enn lifir Hákonar mál. A Storbþegargekkfram oggeystist „gullhjálmsins" skínandi þor, enginn meb ynglingi treystist utan hann J>órólfur vor! Vasklega vígsnara garpa veki þitt Hákonar-orb — þesskonar þjóbhetju snarpa, er þorir ab berjast „á Storb"! Siglum hib tvístraba saman, siglum upp holur og krik; siglum oss gagnsemd og gaman, gull inn, á sérhverja vik! Fram, fram,þér Fróns hetjur allar! Frá, frá, þú dábleysisorb! Fram, fram, þvi foririginn kallar: Fram, fram til sigurs „á, Storb"! Siglum upp samhug í landi! Sundur meb þverúbarbönd'! Siglum, nns bróbernis-bandi bundinn er Ægir vib Strörid! Iíaf þú, vor hugprúbi Wathne, heibur og þakklætisyl; lif þú svo landib vort batni, lif meban ísknd er til! Mattli. Jocliutnsson. ér getum eigi neitað oss um að birta lesendum „Austra" ofanstand- andi kvæði, er höfundurinn hefir sent oss til prentunar, pótt vér vitum að eiganda blaösins muni stórum mis- líka við oss og að hann jafnvel mundi hafa fyrirboðið oss að taka pað í blaðið, ef hann hefði ekki núveriðí útlöndum,pví svo erhonum mótctæði- logt, að blaðið flytji lcf um sjálfan hann, pótt vér fáum pað skrifað úr ýmsuin ffttum. En' kvæðið er, að eins miklu leyti, gagnleg hugvekja til pjóð- arinnar, eins og lof um lerra Otto Wathne. Alítum vér og rangt, að lofa alpýðu ekki að sjá pvílikan skáld- skap, sem öllu fíemur er hennar allr- ar eigin eign en nokkurs einstaklings, og sýnir henni, að „svanir" vorir eru ekki allir hljóðir orðnir. Ritst. Um tóvinnu, eptir Albert Jónsson. —o— Eblilegt er, ab vér íslendingar stöndum á baki öbrum mennt- nbum þjóbum í öllum verkleg- um framförum, en sorglegt er til þess ab vita, hve langt vér erum á eptir þeim, og hversu þetta bægir oss frá allskonar vel- líban. ^ab er t. d. hörmulegt, ab ekkert skuli vera til í land- inu sem meb -réttu megi kallast ibnabur. Oss vantar þekkinguna og féb til ab geta fylgzt meb menningu heimsins, en hitt er þó öllu lakara, ab oss skortir á- huga og framtakssemi og félags- lund, þó ab vér bregbum opt fyr- ir ogs málsháttunum: „margar hendur vinna létt verk" og „sig- ursæll er góbur vilji". Mér þóttiþabþví glebilegur vottur um vaknandi áhuga, er eg sá af Akureyrarblöbunum í fyrra vetur, ab Eyfirbingar eru farnir ab rábgast um ab koma á fót hjá sér einskonar vísi til ibnabar, og eg álít mjög heppi- legt, ab þeir hafa helzt augastab á tóvinnunni. f>ví ab þab er hin brýnasta þörf ab auka og bæta tóvinnuna í landinu. |»ab er sárt ab sjá evo margra manna vinnu ganga til þese sem unnib er úr uliinni, og svo litlu verki afkast- ab i samanburbi vib vinnumagn- ib; þab er sárt ab landsmenn skuli ekki almennilega geta tætt utan á sig fötin úr sinni afbragbs gébu ull, heldur eelja hana óunna hverju verbi sem er, fyrir útlent skjóllaust og haldlaust önýti. Af hverju kemur þetta? Mér virbist þab sprottib af röngu verk- lagi og illum og ófullkomnum á- höldum. {>ab er svo ógn lítil endurbót gjörb k þeim. Menn sarga enn meb gömlu kömbun- um, skrölta enn meb gömlu rokk- unum og berjast um í gamla vef- stólnum, þrátt fyrir þab þótt all- stabar í heiminum hafi þessi á- höld fyrir mörgum tugum ára tekib einni breytingunní eptir abra, einni annari betri. Hér á landi á slíkt sér ekki stab, ab því er eg þekki, ab undantekn- um hinum ágætu kembingar- og spunavélum, sem Magnús á Hall- dórsstöbum hefir með lofsverbum dugnabi og áhuga komib upp hjá sér. Svo má og hér meb telja talsverbar umbætur á vefnabi, sem gjörbar hafa verib i Ási í Hegranesi, meb því ab nota full- komnari og fjölvirkari vefstöla, en hinir gömlu vefstólar voru. Mér virbist nú afþessuaub- sætt, ab brýna naubsyn beri til ab bæta og auka tóvinnuna hjá oss meb nýjum og betri áhöld- um, og til þess pil eg láta þess- ar linur miba, gem hér fara á eptir, ab koma fram meb tillög- ur í þá átt. En eg ætla þab ekki affarasælt ab byrja mjög geyst eba ætla sér mjög mikib í fyrstu. |>ess vegna lúta tillög- ur minar ab þessu sinni abeins ab umbótum er snerta kembing og spuna á ull, og ekki meira. Eg fyrir mitt leyti verb ab álíta þab fyrirkomulag haganleg- ast ab byrjab væri i ab koma upp stórum og fullkomnum kemb- ingarvélum á vissum stöbum,þar sem öllu hagabi sem bezt, ab- sókn úr öllum áttum sem aub- veldust og nægilegt vatnsafl væri til ab nota, og sem ekki þverr- abi, hvorki sumar né vetur (t.d.:

x

Austri

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Austri
https://timarit.is/publication/141

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.