Öldin - 01.09.1895, Blaðsíða 2

130
ÖLDIN.
Og skína lát yndið
Um atigna-hvel glær,
Og æsku í lyndið
Og hjarta þitt fær !
Það leysir upp drungann
Og leiðinda-bönd,
Það léttir svo þungann
Af fót þér og hönd ;
Svo losnar þér tungan
Og ijóðmæli vönd —
Það lætur þig ungan
I kropp og í önd.
-------:o:------
GRASAFERÐ NORÐRA.
Norðri* grár til grasa
Gekk í Braga-túnum,
Hann kvaðst hálfan vasa
Hafa’ af súrum, fúnum;
Fann ei fyrir þyrnum
Fegurð rósa-kranzinn —
“Alt er gult í glyrnum
Guluveika mannsins.”
*) Norðri = Max Nordau. Rit hans :
“Afturför” ætti að lieita : “Öfgar.”
Koma rafmagnsvagnar í
stað gufuvagna alment ?
Rafmagnsfræðingarnir sjáltir eru ekki
samdóma, þegar þeir svara þessari spurn-
ingu, eðaöðrumáþekkum. Sumir þeirra eru
á því, að innan tiltölulega fárra ára verði
gufuvagnarnir horfnir, en rafmagnsvagn-
ar komnir í þeirra stað, á öllum járnhraut-
um í landinu, nema máske á útkjálkahraut-
um hér og þar, þar sem umferð er lítil.
Og einnig á þessum ýtkjálkabrautum segja
þeir eflaust að rafurvagninn útholi gufu-
vaguinum, svo að eftir hundrað ár verði
hinir almennu gufuvagnar nútíðarinnar
gleymdir, nema hvað nafn þeirra geymist
í sögunni. Aðrir aftur, og engu síður fræg-
ir raffræðingöi', eru á þvi, að gufuvagninn
rýrni aldrei fyrir rafmagnsvagninum, nema
í takmörkuðum héruðum og á ákveðnum
hrautum; að þeir rými aldrei af stóru að-
aljárnhrautunum.
Skoðanamunur í þessu sem öðru er
eðlilegur. Akafamennirnir, sem horfa á
það eitt, sem rafmagnið lieflr komið til leið-
ar á svo örfáum árum, síðan farið var að
hagnýta það sem alment vinnuafl, scm líta
að eins á byltingarnar, sem það heflr vald-
ið á þessum fáu árum, þeim flnst þeir sjái í
anda gufuvagnana liggja dauða með “limu
hrotna” fram með veginum, þegar þeir
skjótast fram lijá á rafmagnslestinni, er
gengur hundrað mílur á liverri klukku-
stund. Þeir sjá í anda þann tíma kominn,
að þjóðvegirnir sem nú eru — akbrautirn-
ar — þekkjast ckki nema á útkjalkum, og
hestarnir eru eltki Iengur notaðir til al-
mennrar vinnu, eða vöruflutninga um þjóð-
vegina. I stað þjóðveganna eru komnar
upphleyptar rafmagnsbrautir, svo lxáar, að
snjó festir ekki á þeim, og eftir þeim flj úga
rafmagnslestir fram og aftur út um allar
sveitir og íæra frá einum stað til annars á
svipstundu fólk og flutning, sem hestarnir
fyrrum drógu með erflðismunum og á löng-
um tíma um illa færar sveita-akbrautir.
Þessu likar eru hugsjónamyndir framtíðar-
innar hjá ákafamönnunum.
Hinir, sem hægra fara, eru jafnmarg-
ir, og þeir hyggja sína skoðnn aðallega á
því, að cngin uppfinding, scm pegar er
reynd að gagni og gæðum, falli úr gildi.
Ilún verði altaf notuð að jöfnum þræði við
hinar nýrri og að mörgu leyti meiri, og
falli aldrei í verði, þó ástæðurnar í þessum
staðnum geri það að verkum, að hún má-
ske verði að þolca þar fyrir annari nýrri
uppfinding, sem betur fullnægir kröfunum
í þeim og þeim staðnum.
Um þetta mál — útbolun gufuvagn-