Framsókn - 01.12.1896, Blaðsíða 1

Framsókn - 01.12.1896, Blaðsíða 1
Kemnr út 1 á mánuði, hostár hjer á- landi l kr., utanlands Jcr. 1,50. Augl. 15 a.l. liálfudýrara á l.s. Ojaldd, 1. ji'dí hvert ár. Uppsögn <krifl.f.l.okt. II. AR. II SEYÐISFIRÐI, DESEMBER 1896. NR. 12 Söngminni. (Sbr. B. Björnsons: „Sangen har Lysning, og derfor den gyder"). Söngurinn göfgar, hann lyptir í ljónaa lýðanna sífelldu praut; sönguriim vermir, og vorhug og blóma vekur á köldustu braut. Söngurinn yngir, við eilífa hljóma aldir hann tengir og stund, hisminu breytir í heilaga dóma, hrjóstrinu' í skínanda lund. Söngurinn harðúð og hjáræmi eyðir, hófsemi kennir og mát, stríðólmu kraptana stillir og leidir, stöðvandi óstjórnar-fát. Söngurinn hrífur til drengskapardáða, dyggðar og sigurs og hróss; söngurinn fjörgar til framkvæmdaráða, frelsis og hugsjónaljóss. Eornaldarsagan með söngvanna draumi syngur um kvöldroðaljós; nútímans hröður með hreimfyllri straumi hrynur að framtíðar ós. Aldirnar mætast í æskunnar blóði, ódáins stærandi brag: Dánir og lifandi andar í óði Efalaust liittast í dag! Matth. Joch. -Sf^s'K^" j>orbjörg í Holti. Smásaga. J>orbjörg í Holti heyrði til peirri kytislóð, er eldra fólkið segir að sje að líða undir lok á voru landi. Hún var ein af pessum prautseigu, kjarkmiklu konum, er aldrei láta hugfallast, hvernig sem heimsbyrinn blæs peim á móti, aldrei leggja árar í bát, heldur neyta allrar orku og stríða á móti straumnum. þær virðast vera sjálfkjörnar til stórra framkvæmda og afreksverka, en lífsstarf peirra er í pví smáa og pví gætir pess ekki og nöfn peirra gleymast, en ætti pó að rjöttu lagi að vera haldið á lopti eigi siður en margra pjóð- skörunga og merkismanna; pví starf peirra er eigi síður pýðingarmikið. forbjörg var dóttir fátæks bónda, og elzt af ellefu börnum foreldra sinna. Olst hún upp hjá peim par til hún var fermd og lærði snemma að vinna, og vissi ekki hvað pað var að eyða tímanum til ónýtis. Strax eptir ferminguna fór hún frá foreldrum sínum í vist, og pótti brátt fyrirtaks vinnukona, svo húsmæðurnar í sveitinni kepptust um að na henni til sín. Hún lagði gjörva hönd á allt og var svo hagsýn við vinnu, að sjaldan purfti að segja henni fyrir verkum, hún vann af kappi og vann með gleði, var alltaf jafn glöð og kát og uppörfaði pá sem með henni voru. það eitt pótti húsmæðrum hennar að henni, að hún var helzt til gefin fyrir bækur, ekki svoleiðis að hún vanrækti sti'irf sin, en opt sást borbjörg hafa opna bók hjá sjer pegar aðrir voru að borða eða hvíla sig; sögðu pær, að hún gæfi sjer ekki matfrið. En borbjörgu var meðfædd mjög sterk fróðleiks-löngun, og augu hannar voru opin fyrir fegurð náttárunnar og hugsjónanna, er aðrir töldu helberan hjegóma. Skáld vor hafa sjald- an átt pakklátari lesendur en forbjörgu, hún hafði alltaf einhver ráð með að ná í kvæðabækur peirra til láns, og lærði jafnóðum öll fallegustu kvæðin. J>au raulaði hún fyrir munni sjer við verk sitt, og fannst henni pað pá ganga margfalt ljettara. Hún hafði ekki lært annað í heimahúsum en að lesa og draga til stafs og svo kverið sitt, en sjálf byggði hún ofan á pennan grundvöll með pví að lesa allt sem hún hjelt að ein- hver fróðleikur væri í. Hún fann ve\ ómöguiegieikann á pví að hún gæti nokkurntíma orðið sett til mennta, pví hún varð að vinna til að hafa ofanaf fyrir sjer og miðlaði foreldrum sínum af kaupi sínu pví er hún gat, pví pau áttu við mjög pröng kjör að búa. I pann tíma var pað siður hjá mörgum bændum að lesa alpingistíðindin hátt fyrir fólkinu á veturna, og hlustuðu pá fáir með meiri athygli en forbjörg. En hvað henni pótti vænt um pá menn, sem bezt töl- uðu par fyrir frelsi og framfiírum pjóðarinnar. J>eir voru í augum hennar einsog hetjur fornaldarinnar. En allar pessar hugsanir geymdi hún hjá sjálfri sjer, hún vissi að pað mundi verða gjört gys að sjer, vinnu- konu-garminum, ef hún ljeti á pví bera, að hún tæki pátt í kjörum lands og pjóðar. fannig liðu mörg ár. forbjörg var alltaf í vinnu- mennsku og átti misjafna daga. En alltaf vann hún af sama fjöri og kappi, pó ekki drægi hún saman fje. Foreldrar hennar voru nú dánir, en nú varð hún að hjálpa systkinum sínum; elztí bróðir hennar var gipt- ur og hafði byrjað búskap, fór hún pá til peirra.

x

Framsókn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Framsókn
https://timarit.is/publication/151

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.