Kvennablaðið - 21.02.1895, Blaðsíða 4

Kvennablaðið - 21.02.1895, Blaðsíða 4
hafði sjezt haltra á götunum, rauðhærð, með stóran herðakistil og í vesólum tötr- um, og götustrákarnir vóru vanir að elta. Nú er hún komin á glæpamannabekk- inn, og situr þar hljóð eins og steini lost- in, niðurlút og beygð af meðvitundinni um glæp sinn. Pyrir framan hana situr verjandinn, Fritz Muller, bezti málaflutningsmaðurinn í bænum. Hann hefir ótilkvaddur boðizt til að verja mál hennar, enn enginn veit af hvaða ástæðum. Þess er helzt getið til, að hann ætli að afla sjer nýrrar frægð- ar með því. Þessi ákærða stúlka, sem hafði verið staðin að verki, reyndi ekki til að þræta fyrir afbrot sitt en meðgekk grátandi og hnje niður eins og í örvæntingu. Þá var farið að yfirheyra vitnin, og hafði enginn neitt að segja henni til áfellis. Henni er borin svo sagan, að hún hafi verið stillt og reglusöm, og aldrei farið illa með barn- ið, enda læknir einn, sem áður hafði eitt- hvað átt við barnið, segir, að það hafi verið innileg ást á miili mæðgnanna, svo að hami geti að eins ímyndað sjer, að stúlk- an hafi framið glæpinn í einhverri stund- ar-brjUsemi. Sækjandinn teknr nú til máls, og urðu áheyrendurnir þá altír á nálum. Hann lýsir fyrst í fám orðum atvikunum að glæpnum. Har.n sagði, ;\ð Lísa kryppling- nr væii af versta úrhraki kvenþjóðarinn- ar, villidýr í hverja taug og harðsvíruð eins og verstu bófar. „Hún hefir ekki fengizt til aðtalaneitt; svo eru allir verstu glæpaæenn". Hann mótmælti aigjörlega áliti læknisins. Læknum væri svo hætt við að eigna allt sjúkdómum og geðveiki, — „enn hjer eru Ijós atvik að öllu, og að glæp- urinn er framinn með fullu ráði". Þar næst reyndi hann að sýna fram á, að sakborningurinn væri drykkjurútur, og kvaðst hann ráða það af því, að svo margar tómar flöskur hefðu fundizt hjá henni. Það væri af engu öðru enn leti, munaðargræðgi og drykkjuskap, að hún hefði viljað losa sig við barnið, sem henni hefði þótt vera sjer til svo mikillar byrði. Sækjandanum tókst nú svo upp, að hon- um hafði ekki í annað sinn tekizt betur; hann gekk reglulegan berserksgang í ræðu sinni, og lýsti með snjöllum orðum öllum lýtum og löstum aldarinnar, dvínandi dreng- skap og dyggðum, vaxandi glæpum og skorti á trúrækni og siðgæðum. Hver skepna elskaði afkvæmi sitt; það væri maðurinn einn, þegar hann væri orðinn trylltur af þessu óstjórnlega nútímalífi, sem neitar öllu og fyrirlitur allt, sem forfeð- ur vorir hafa álitið helgast, — hann einn glataði hinum innilegustu og helgustu til- finningum, móðurástinni, og myrti af kvæmi sitt. Hann lauk máli sínu með alvarlegri áskorun til dómsmanna. Hjer væri ekki um annað að ræða, enn hvort stúlkan væri sek eða ekki, og á því væri enginn efi. Orð sækjandans höfðu hrifið svo á- heyrendurna, að engum varð að hugsa um, hvort þau væru á rökum byggð eða ekki. Allir litu nú á verjandann. Fritz Miiller var ungur maður, lagiegur og gáfu- legur, sem að öllu ytra áliti var alveg ó- Iíkur aumingja konu-krypplingnum, sem sat fyrir aftan hann. Margir á áheyrenda- bekkjunum hvísluðust á: „Lítið þið á, hvað

x

Kvennablaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Kvennablaðið
https://timarit.is/publication/152

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.