Lögberg-Heimskringla - 18.09.1975, Side 4

4
LÖGBERG-HEIMSKRINGLA, FIMMTUDAGINN 18. SEPTEMBER 1975
LÖGBERG-HEIMSKRINGLÁ
PUBLISHED EVERY THURSDAY BY
LOGBERG-HEIMSKRINGLA PUBLISHING Co. Ltd.
67 ST. ANNE'S ROAD, WINNIPEG. MANITOBA R2M 2Y4 CANADA
TELEPHONE 247-7798
EblTO*: CAROLINE GUNNAR8SON
■DITOR EMEHTTUS: INGIBJORG JONSSON
PBIMDENT. K. W- JOHANNSON, VICE-PRESIDENT, DR. L. S1GURO0ON.
SECRETAWY-TREASURER, EMILY BENJAMINSON
ADV'T MANAGER, S. ALECK THORARINSON
SUBSCRIPTION $10.00 PER YEAR — PAYABLE IN ADVANCE
— SECOND CLASS MAILING REGISTRATION NUMBER 1667 —
PRINTED BY GARDAR PRINTING LIMITED — PHONE 247-9140
ALLTAF Á VERÐI UM LÍFIÐ
Þegar veðrið er gött og allt leikur í lyndi, eins og stund-
um kemur fyrir þar sem mannkynið býr við sæmileg kjör,
þykir manni gaman að lifa. Þá lofar hver taug lífgjafann
og búsetuna i þessum fagra heimi.
En mönnti mleyfist ekki að njóta saklausrar lífsgleði til
lengdar. Tláværar raddir steðja að úr öllum áttum og bjóða
þeim að vera á verði um Mfið allan guðslangan daginn. Ekki
má stíga ttpp í bifreið áhyggjulaust, því þessi margblessaði
yndisgjafi mannanna er nú talinn skæðustu drepsóttum
fremri í því að stytta þeim aldur. Hún verður líka svo
mörgtt fótgangandi fólki að fjörtjóni, að villidýr markar-
innar komast. ekki í hálfkvist við hana, segja þeir, sem best
vita. Þet> sem best vita eru sérfræðingar, sem landstjórn og
fylkisctjórnir kaupa dýrum dómum til að rannsaka málið
og semja utn það langar skýrslur, sem þeir hafa tvö til
þriú hundruð ár í smíðum, en enginn les sér til hugarhægðar
í frístundum .Það er síst að furða, að margir, sem vilja halda
heilum sönsum, taki ærlega morðsögu framyfir slíkan fróð-
leik. Hún er engan vegin ein? sannfærandi um lífsháskann,
sem yfir þeim vofir alla daga.
Ekkert er hættulaust ,ekki einu sinni að draga andann,
þó ekki verði hjá því komist. Andrúmsloftið er blandað alls
konar banvænum efnum, að sögn, og mengun býr í hafi og
vötnum eins og banvænt skrýmsli, sem eitrar fyrir mönnum
lífsbjörgina.
Öllum þykir okkur vænt um lífið og viljum halda því
eins lengi og við höfum ráð og rænu til að njóta þess til fulls
en það eykur engum lífsgleði að. geta ekki dregið andann á-
hyggjulaust, eða gætt sér á góðum fiski fyrr en hann hefur
fengið heilbrygðisvottorð sérfræðinga.
Sú var tíðin, að mýflugan var talin skæður morðvarg-
ur, og hún sannaði á sig sökina oftíir en einu sinni í sögu
heimsmenningarinnar. Það fara af henni ljótar sögur þegar
stórveldi hcimsins stóðu í því að grafa Panama skurðinn og
Suez skurðinn. Þá varð hún svo mörgum verkamönnum að
bana, að það lá við að ekkert yrði úr þessum mannvirkjum,
að mýið fengi að ráða niðurlagi á þeim kafla mannkynsög-
unnar.
Þó mývarkurinn sé kannski ofboð vægari hér um
slóðir, er hann síður en svo góður viðureignar. Um það geta
þeir borið, sem verða fyrir herferðum hans þegar þeir leita
út í góða veðrið á sumrin til að nióta lífsins þessa fáu mán-
uði, sem sumarið stendur hér við. Þá er bessi plága gleði-
snillir og heiísuspillir. Þess vegna var því fagnað þegar loks
fannst vopn, sem eyddi henni áður en hún náði völdum. Þá
var hlakkað til sumarsins, að mega fara frjáls ferða sinna
úti í náttúrunni og kvíða því ekki að leggjast rúmfastur,
stokkbólginn og með hitasótt.
En nú er mvvargurinn friðaður, og bví borið við, að ef
mýíð sé drenið. fari mannfólkið sömu leið- bó seinna verði.
Það er vel skilianlegt, að manni verði ekki gott af bví að
anda að sér lofti. sem er banvænt, bessum lífseiga óvini. En
bað bvkir nokkurn veginn sannað að mýflugan beri sýkiandi
"erla í menn og-skeDnur, sem oft verði beim að bana. Þetta
p’* ekki heldur marða mannsaldra á leiðinni. b.að er vanda-
fnál Mðandi sundar og vfirleitt er okkur Mfið kærast á Mð-
andi stund.
Já. okkur bvkir öHum vænt um M'ffð. og bað er í eðli
allra sannra mannvína að vilia vpria líf samtíðarmannanna
og ókominna kvnslóða fvrir beim evðandi öflum, sem heims-
mennineln hefur búið beim. En oft mrðist vera aðeins um
tvpnnt jllt að veJia. og vandasamt, að afráða að hveiri hætt-
unni skal stptna. bepar ótal ósamróma raddir segia sitt hvað
um boð sem baj*f að varast.
Þessar grýlur .s°m vfsindi nútímans draffa-fram á sión-
arsviðið Hveria á eft.ir annarn. skvgæa á Hfsgleðina. bví það
er ékkert vaman að Mfinu ef maður er sífelt hræddur um
það og þorir ekki að hætta á neitt. C.G.
SyjAí
Um daginn kom til mín kona
og bað um gamalt “Morgun-
blað” af því hana langaði til
að eiga eitthvað sem var í
því. Eg fann það hvergi og
sagði konunni að ég hlyti að
vera’ búin að gefa það ein-
hverjum öðrum.
ílg vissi að þetta var satt,
því ég hendr aldrei neinu og
þess vegna er deskið mjtt
alltaf eins og þúfa sera stend
ur ekki upp úr snjónum. Það
er ekki eins og deskið hans
írska Pat. Hann kunni að
hafa hemil á þessu pilturinn
sá. Við sátum hlið við hlið í
gamla daga og hefðum ekki
þekkt deskin okkar að nema
af því þau vorU svo ólík. Nú
þurfum við að ferðast langar
leiðir til þess að komast í
kappræður.
„Það er aldrei bréfsnepill
á deskinu þínu Pat,” sagði ég
einu sinni við hann — ger-
irðu elcki annað en að taka
til í kringum þlg?”
„Þú átt að hafa það eins og
ég,” sagði írski Pat. — „Eg
hendi öllu sem ég fæ áður en
ég gleymi mér og fer að opna
umslögin. Það er eina ráðið
— á ég að taka til fyrir þig1?”
„Nei, nei! Þá geturðu ekki
leitað í ruslinu hjá mér eftir
öllu sem þig vantar Einhver
þarf að geyma þetta.”
„Eg leita ekki eftir fróð-
leik í ruslinu. Eg geymi hann
í kollinum — Á ég að smíða
Jilera á kollinn á þér svo eitt
hvað tolli í honum þegar þú
ert búin að lesa þetta einu
sinni? Hvenær fann Kristof-
er Kolumbus Ameríku?”
„Löngu á eftir Leifi
h°npna,” sagði ég.
.Leifur er heppinn að ír
<• nir eru ekki að hæla sér af
j íssum smámunum, því þeir
í indu Ameríku löngu á und
n Leifi. — Einhvern tíma
cemstu að því ef þú heldur
áfram að lesa allt sem kemur
á deskið þitt ”
„Eg gæti trúað þér til að
segja mér að hann nafni
þinn, sánkti Patrekur, hafi
fundið ísland.”
„Vissirðu það ekki? Hann
sem rak allar slöngurnar það
an fyrir ykkur eftir að hann
var búinn að hreinsa til
heima hjá sér : írlandi.”
„Þú átt ekki að tala svona
mikið fyrst þú segir aldrei
neitt,” sagði ég.
„Nú talarðu eins og íri,”
sagði Pat. Af hverju held-
urðu annars að ég sé að ríf-
ast við þig nema af því að þú
ert kjaftfor ein sog Iri?”
C.G.
Dr. ÞÓR JAKOBSSON, TORONTO:
fSLENSK DULMÁLSFRÆÐI
(lcelandic Parapsychology)
Fyrir skömmu endursagði
Lögberg-Heimskringla frétt
úr íslenzku dagblaði um
könnun. sem gerð hafði ver-
ið á viðhorfum íslendinga til
dúlrænna fyrirbæra. Köpn-
un bessi var gerð af dr. Er-
lendi Haraldssýni, sem ný-
lesa varð lektor (assistant
nrofe=sor) við Sálfræðideild
Háskóla Is'ands. og nemend-
um hans. -Dr. Erlendum er
a'lra Islendinsa lærðastur
”m dulræn efni — og 'er bá
mikið sast — en umfram ein
skærsn áhusann getur bann
nú státað af langri og strans-
ri skóhm í almennjd sálfræði
og dulmálsfræði (parapsy-
chology — eða sálarrann-
sókni.r: psvchical research)
við báskóla og rannsóknar-
stofna,nir beggia vegna At-
lanzhafsins. Er það vel, að
dr. Erlendur hefur nú snúið
heim til föðurhúsanna. því
að næg eim þar verkefnin.
Ekki er úr vegi, að vekja
athygli Vestur-íslendinga á
íslenskum dularsálfræðirann
sqjcnujn á þessu ári upprifj-
unar og aukinna tengsla við
“gamla landið”. Á strjálum
ferðum mínum um Kanada
hef ég orðið þess var meðal
íslendinga, að enn lifir í
gömlum glæðum frá því er
starfandi voru hér áhugafé-
lög um sálarrannsóknir og
forvitnin jafnrík og sú, sem
enzt hefur á íslandi allt fram
á þennan dag. Á hinn bóginn
mætti á það minna að óvíða
er áhugi á dulrænum fyrir-
bærum jafn rótgróinn og al-
mennur sem á íslandi, og
væri fyrir þær sakir einar ó-
marksins vert fyrir okkuf
bér vestan haís að þekkja til
þessarar staðreyndar, hvort
sem okkur líkar betur eða
verr. Gætu þá þeir sem vel
vildu til þekkja gert eftir
sínu höfði, fylgst með strang
vfsindalegum rannsóknum
sem nú eru hafnar við Há-
skóla íslands eða lagt stund
á lestur frásagna af ósjálf-
ráðum fyrirbærum og dul-
rænni reynslu þeirra
skyggnu, en þverhausar
gætu a. m. k. sýnt þjóðfraéði-
legan áhuga á íslenskri ár-
áttuí
Lögberg- Heimskringla hef
ur mörgu að sinna og er hér
ekkt rými til að fjölyrða um
vísindaleg sérefni svo sem
dularsálfræðina og framfarir
í þeirri grein síðustu áratug-
ina. Verð ég að vísa til
Journal of Parapsychology,
sem gefið er út í Durham,
North Carolina, og The
Journal of the American So-
cietv for Psychical Research,
en þessi tímarit birta marg-
ar greinar um frumrannsókn
ir í Nnrður-Ameríku og víð-
ar. Löngum áttu fræði þessi
ekki upn á pallborðið hjá
þorra fræðimanna í heimi
vísindanna. en “Big Science”
er íhaldssamt afl eins og
önnur stórveldi og lætur
ekki sannfærast, í fyrstu at-
rennu, hversu haldgóð sem
rökin virðast. „Dularsálfræð-
iuffum þóttu það því gleðileg
tíðindi oc uppörvandi viður-
kenninc, þegar vísindafélag
beirra “The Paransycholog-
ical' Association” (PA) sá fyr
ír nokkrum árum náð fyrir
augum virðulegustu allsberj-
arsamtaka amerískra vísinda
félaga, “The American As-
sociation for the Advance-
ment ol Science” (AAAS) og
var PA boðið að ganga í sam
tökin.
Sérfræðingablessun sem
þessi er vissulega mikils
virði, en ekki jafnast hún þó
á við þroskaðan skilning og
vakandi áhuga almennings í
landinu. Slíkar aðstæður auð
velda að mun^rannsóknir dul
arsálfræðinga, svo sem þær
sem krefjast prófunar á hóp-
um manna og tölfræðilegra
útreikninga, en á hinn bóg-
inn létta þær leit þeirra að
þessum sjaldséðu furðufugl-
um, sem virðast sjá gegnum
holt og hæðir og búa yfir öðr
um ófreskisgáfum. En ein-
mitt á íslandi eru þessi nátt-
úrulegu skilyrði til dularsál-
fræðilegra rannsókna fyrir
hendi.
Sjálfsagt er fyrir hverja
þjóð að sinna eins mörgum
fræðigreinum og framast er
unht. Er þá skylt að stunda
þær helst sem mest gagn er
að fyrir veraldlega og and-
lega velferð nútímaþjóðfé-
lags. En menningarþjóð ætti
jafnframt að sjá sóma sinn i
að huga að sérkennum sín-
um og lands síns, og innlend
ir grúskarar njóta þeirra á&-
ur en þau yrðu gleymsku
eða erlendri forvitni að bráð.
Þannig eru stunduð norræn
fræði á íslandi, og eldfjalls-
fræði. — Og þannig skyldi
stunda þar dularsálfræði
(parapsychology).
Dr. Erlendur Haraldsson
hefur látið skammt stórra
högga á milli síðan hann hóf
rannsóknir sínar á íslandi. —
Hafa nýlega birst eftir hann
þrjár greinar um rannsóknir
hans í tímariti bandaríska