Lögberg-Heimskringla - 18.09.1975, Side 6

6
LÖGBERG-HEIMSKRINGLA, FIMMTUDAGINN 18. SEPTEMBER 1975
Svo fór Krabbe að lýsa veikindum Sveins. Einn
dag hafði Krabbe fundið hann úti á steinriðinu
fyrir utan dyrnar, þar sem hann beið eftir því að
hann kæmi heim úr læknisferð langt utan úr
héraðinu. Það hafði verið mjög kalt um daginn, og
drengurinn verið orðinn stirður og blár af kulda.
Litlu seinna fór hann að kvarta um að sér væri illt
í hálsinum ,en sagðist þó ekki vilja hætta við að
fara og sækja „elsku mömmu”.
Hann var svo æstur, og þóttist keyra yfir fjöll
og dali, og yfir skýin. — Englar og álfar þyrptust
utan um hann, svo að hann komst ekki áfram, gat
aldrei náð „elsku mömmu” sagði hann.
Daginn eftir hafði hann fengið skarlatsótt.
í óráðsköstunum var hann stöðugt að kalla á —
elsku mömmu. —
Þá setti Krabbe myndirnar af Ester á borðið
hjá honum til þess að gera hann rólegri ,en hon-
um nægði það ekki. „Eg finn að þær eru ekki lif-
andi,” sagði hann.
Ester andvarpaði lágt; það særði hana að hugsa
um hve lengi hún hafði verið í burtu frá baminu
sínu.
„Þolirðu ekki að ég segi þér meira af honum?
spurði Krabbe.
„Jú, jú, haltu áfram, haltu áfram,” sagði hún í
bænarrómi.
Hann dró hana hægt að sér. Hún lagði höfuðið,
breytt og þungt að brjósti hans.
„Fer vel um þig?” spurði hann og strauk hár
hennar.
„Æ, já! bað fer svo vel um mig, má ég liggja
s\'ona ofurlitla stund, — eg er svo þreytt!
• „Svo lengi sem þú vilt, meðan þú finnur þar
hvíld”, sagði hann og þrýsti henni fastar að sér.
Svo fór hann aftu rað tala um barnið. Það rifj-
uðust uop fyrir honum ótal smáatvik, sfem hann
sagði frá, en sem öllum mundi hafa þótt lítilfjór-
le? eða ómerkileg. néma móðurinni.
Hún hlustaði nákvæmlega á hvert orð.
„HaJt'i áfram. haltu áfram,” sagði hún ákaft
og biðiandi, eins og bam sem verið e rað segja
ske^mtiiegt ævintýri.
Hann fór aTltaf lengra og lengra aftur í tímann,
'oct ssgði frá vmsu frá fvrstu árunum sem Sveinn
lifði. og þá fcr Ester að skióta ýmsu inn í frásögn-
ina. Það greip hana einhver óráðskæti.
„Manstu betta?” spurði hún hvað eftir annáð,
og svo fór hún sjálf að segja frá, en það varð
ssmhengisJaust eins og óráðshjal, svo að Krabbe
vrn-ð órólegur.
Hann ætlaði að standa á fætur og hringja, til
þess að biðia um liós. en hún vafði'handleggjun-
um um háls hans og hélt honum aftur.
Farðu ekki frá mér,” sagði hún kvíðafull og
þvi>sti heitri kinninni að andliti hans.
. „Kysstu mig, svo að ég finni ekki framar kossa
bans. Gættu mín, annars fer ég frá þér aftur . ...
þú varst svo kaJdJyndnr við mig, og ég þráði, þráði
— og svo kom hann . . . Veistu að það var bamið
hans, baraið, sem aldrei fæddist nema í huga hans
sem drap Svein?” hvísJaði hún og þrýsti sér fastar
upp að honum.
Krabbe ýtti henni frá sér og þaut á fætur og
hringdi ákaft.
Vinr»ikonan kom inn með lampann.
..Hiálpaðu mér að koma frúnni .í rúmið og
sondu óðara eft.ir Hald Jækni — hún er veik, eins
og þú sérð,” sagði hann við stúlkuna og benti á
Ester. sem talaði óráð í sifellu.
Hann bar Ester siálfur inn í svefnherbergið og
Jagði hapa í rúmið. Svo lét hann vinnukonuna
annast autannað sem þurfti að gera.
„Konan vðar hefir skarJatsótt. Mig* furðar að
bér skuluð ekki hafa verið búinn að taka eftir éin
kenrtunum fvrir löngu.” sagði Hald Jæknir, þegar
hann kom til Krabbe frá því að skoða Ester.
,.Hún hefir auðvitað tekið veikina af baminu,”
bætti hann við.
Krabbe sat sem ti! dauða dæmdur og studdi
höfðinu á borðplötuna.
„Er hún mjög hættuJega veik?”'spurði hann án
bess að líta upp.
Gamli læknirinn Jagði hendina vingjamlega á
öxl honum.
„Já, hún er mjög hættulega veik. Þessi veiki er
ætíð mjög hættuleg fyrir fólk í þessum aldri, og
það veit enginn betur en þér sjálfur ,kæri vinur.
En þér megið fyrir alla muni ekki sitja hér í sinnu
leysi og örvæntingu, þér verðið að fara inn til
hennar...”
„Eg get það ekki. Við læknamir erum ekki fær-
ir um að stundá nánustu vandamenn okkar.”
„Hvaða heimska, Krabbe! þér verðið að herða
upp hugann. Farið þér nú ,og skoðið konu yðar,
og svo skulum við tala um hvað helzt skuli gera,
er þér komið aftur. Núna fyrst verður að kæla á
henni höfuðið með ís; hún er örvita —- hitinn er
svo óvanalega miki'U.”„ . v
„Hvað sagði hún, um hvað var hún að ^ala með-
an þér voruð hjá henni?“ spurði Krabbe í flýti.
„Ó, bað var samhengislaust rugL auðvitað tómir
höfuðórar — hún var eitthvað að tala um ófætt
barn sem hefði drepið Svein. Veikín og sorgin yfir
missi barnsins hafa í sameiningu haft mikil áhrif
á heilann.”
Krahbe andvarpaði eins og honum yrði léttara.
„Þér hafið rétt fyrir yður, herra HaJd”, sagði
hann, „veikin hefir aðallega gagntekið heilann. —
Það er undarlegt að ég skyldi ekki taka eftir því
undir eins, þegar hún fór að tala um Svein í sam-
band.i við ófætt barn.”
„Ssgið þér mér eitt, Krabbe, hafa verið nokkr-
ar Jíkur til þess þetta ár, að konan yðar mundi
eiga bam? Hefir hún átt það í blóðJáti? Við frétt-
um að hún hefði verið Jasin í bauSt,, rétt áður en
hún fór. Ef eitthvað sJíkt hefír komið fyrir, þá er
það míög eðlilegt að hún minnist þess í óráðinu,
mælti Hald eftir noklcra þögn.”
„Nei, nei! en — hún var þá taugaveikluð og
■<rarð bunglynd. Hin hrióstuga og þunglamaJega
náttúra hér vfir á heiðinni hefir stundum haft slík
áh’-if á hana á haustin. Hún er svo næm fyrir á-
b.rifum. Eg fékk hana þá til bess að fara burtu
um tíma til að Jétta sér upp og skemmta sér. Þér
vitið það líka, læknir, að þvílíkar hugmyndir, sem
koma fram hjá fólki í veikindum, hafa sjaldnast
við nokkrar ástæður að styðjast.” ,
„Nei, auðvitað elcki, auðvitað elcki, góði Krabbe,
það var bara ímyndun, mér datt í hug þegar ég
heyrði til konunnar yðar...
Krabbe stóð á fætur.
„Nú fer ég inn til — til sjúklingsins. Eg þalcka
yður fyrir vinsemd yðar. Það er rétt sem þér seg-
ið. Eg á að hrinda af mér þessu þrekleysi og takast
sjálfur á hendur læknisstörf í eigin húsi mínu. —
Það er lítilmenska af mér að fela mig fyrir því
sem mér mætir”, sagði Krabbe og rétti Hald hend-
ina.
„Viljið þér ekki að ég bíði hér þangað til þér
komið aftur frá konunni yðar?” spurði Hald.
Krabbe hristi höfuðið.
„Nei, ég þalcka yður fyrir, þá verð ég að vera
einn, þá þarf ég að vera einn”, sagði hann og gekk
inn í herbergið til Ester.
„Þama sjáum við hvað úr mönnunum verður,
þegar óhamingjan mætir þeim sjálfum”, hugsaði
Hald læknir með sér, er hann gekk heim á leið.
„Krabbe, þessi kaldlyndi og rólyndi jámkarl, sem
aldrei missir stjóm á hug né hönd, — hvað er
nú orðið úr honum? Hann verður veiklyndur og
kjarklaus, mjúkur eins og dula, imdir eins og
drottinn lætur hann mæta mótlætinu! — Veslings
maðurinn!”
Krabbe gat ekki gleymt baminu ,sem Ester hafði
verið að tala um í óráðinu. Hann var stöðugt að
hugsa um samband þeirra Ester og Ólafs, og það
olli honum hinnar mestu hugsýki.
Þótt einkennilegt væri, þá fannst honum nú, að
hann mundi hafa getað sætt sig við að skilja við
Ester og geta þolað, að hún elskaði annan, ef orð
hennar hefði nú ekki vakið hjá honum aðra hugs-
un, sem tróð hann eins og blýþung mara og veitti
honum engan frið, dag né nótt.
Ester hafði í augum hans verið umvafin dýrðar-
ljóma kvenlegs hreinleika, og það sem honum
þótti mest auka yndisþokka hennar ,var höfðing-
leg ró og stilling.
Það var um hann, eins og menn almennt, sem
lifað hafa svalllífi í æsku, að hann hafði ætíð dáðst
að kvenlegum hreinleika og skírlífi, slíkri kven-
legri fyrirmynd, sem ástríðan hefir ekki snortið
heitum anda sínum. Slík fyrirmynd hafði Ester
verið. Hún var svo fögur, svo hrein, svo ósnort-
in,... þegar hann kynntist henni.
Hann hafði gifst og lifað ánægður og öruggur,
hamingjusömu lífi í sex ár, án þess að reyna nokk
um sinni að skilja til blítar tilfinningalíf konu
sinnar, sem hann elskaði.
Ester hafði algerlega fullnægt þeim kröfum, ér
hann gerði til konu sinnar. Hún var þrifin í um-
gengni og hagsýn, góð húsmóðir og heilbrigð og
góð móðir bami hans.
Hann þurfti mikið á sig að leggja tilsað annast
læknisstörf sín,,og auk þess stundaði hann læknis-
vísindin af mjög miklu kappi. Hann kynnti sér
allt sem fram kom í þeirri visindagrein til þess að
geta rannsakað það og revnt. og hann ritaði sjálf-
ur mjög mikið um þau efni. —Þessi störf tóku
æ meiri tíma hans og hugsun, svo að hann virtist
ekki hafa ána^gju af né áhuga á neinu, sem ekki
stóð í beinu sambandi við þau.
Fjör Ester og fróðleiksfýsn mætti engri sam-
hyggð hjá honum. 'Hann skildi alls ekki löngun
hennar til þess að öðlast meiri andlegan þroska.
Hann sá ekki, að aðalsökin var þrá hennar til þess
áð taka þátt í starfi hans og skilja hann, svo að
samlíf þeirra gæti orðið innilegra. Þegar hún kom
með spurningar sínar og reyndi að fá skýringar
á því, sem hana langaði til að vita, vísaði hann
henni á bug, hægt og blíðlega.
THE LÖGBERG-HEIMSKRINGLA WISHES TO
OBTAIN AS MANY NEW SUBCRIBERS
AS POSSIBLE.
LÖGBERG-HEIMSKRINGLA SubKription Form
Name. ................_______...........___........_____......
Address: .............................................................
Enclosed find $10.00 in payment for subscriptioni
for one year.
Make cheques payable to:
LÖGBERG-HEIMSKRINGLA.
• 7 8T. ANNE’6 ROAD, WINNIPEG, MANITOBA
R2M 2Y4 CANADA