Lögberg-Heimskringla - 29.02.1980, Page 6

6
Lögbefg-Heimskringla, föstudagur 29 febrúar, 1980
♦♦♦»♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦<
♦ HALLDÓR LAXNESS
BREKKUKOTS
ANNÁLL
HELGAFELL
1957
♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦
I
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
:
♦
♦
♦
:
:
♦
♦
♦
♦
♦
♦
♦
:
stuna, þannig að konscrtinn varð ckki úlkljáíiui
en með pústrum. Já þau eru'ótalin saungs^riðm :-i m cg i: '••'•
til að halda uppi virðíngu Búðarinnar. Kn.’a '■>• þ-’*
•ekki til að hrósa mér, helclur ber þcss að <>cía sem ;:ert •■>.
að ég var enn ekki fullra átján velra þcgar varla i il:0
öskurapi inní Búðina að ég sýngi hann ekki á augabragði
niður í það hurðarlausa. Gamli sjó- og brennivínsmaður, Jón
Guðmundsson, þú sem aldrei sást vatna yfir Suðurnes né
dreyptir túngunni í annað en mysu; og þú kæri de la Gvend-
ur, da"nnebrogs- og túngumálamaður og svo framvegis sem
ég endist ekki að telja, hér þakkar loks sú búðarloka ykkar
•úr Snafsinum sem þið vilduð gera undirslátrara í Danmörku.
ÞRÍTUGAST1 OG SJÖTTl KAPÍTULl
Kvöld á leiði Gabríels höfuðcingils.
Kanski þú sért að hugsa um að slá til og vcrða innanhiið-
ar hjá þeim? sagði Garðar Hólm eftir að við vorurn kornim
útá götuna.
Hann sat ekki leingi eftir að hann hafði haldið þakkar-
ræðu sína, og bar því við sér til afsökunar að hann hefði
lofað konúngsráðherra að koma við hjá horiuin, stóð upp
°g kvaddi. En þegar út var komið geiði hann sig í aungu
líklegan að stefna í átt til landshöfðíngjahússins, hcldur gckk
beint uppn kirkjugarð.
Hver veit, sagðr ég. Hann afi vill reyndar láta mig lærn
til prests. En ég varð fyrir því óhappi að vcra dúx í skóla
og það er sagt að dúxar verði aldrei að manni.
Eg efast ekki um að þeir sendi þig í saungskóla og kosli
til því sem þarf ef þeir uppgötva að þú gctir haít hærra en
fylliraftarnir niðri hjá þeim; en þó alveg scrslaklega ef d.m-
ir segja þeim að þú getir orgað hærra en svín. En ég ætln
að segja þér fyrirfram að það verður einginn hökufeitur af
að gerast þeirra borðsitjandi í andanum. Um jólalcytið muntu
sjást fara inní hliðargötu í útlendri borg og tína sáman þá
koparpenínga sem kynnu að leynast í vösum þínum og reikna
saman hvort þú eigir fyrir kaffibolla í einhverri smugu bar
þar sem eftilvill cr.’-ýntur ofn. Tékkurinn scm þú áttir von
á frá íslandi hefur nefnilega ekki komið fram þessi jólin
fremur en jólin í fyrra. Þú átt aungvan vin. Þú geingur heim.
Þú vefur að þér snjáðu dulunni sem fylgir þessu leigurúmi
og bætir frakkatötrinu þínu oná í von um að fá úr þér jóla-
hrollinn. Eg veit það skal mann til að ná hreinum tóni, marg-
ir gáfu alt sem þeir áttu, heilsu sína til sálar og líkama, og
létu svo líf sitt að þeir náðu honum aldrei. Samt voru þeir
-öfundsverðir i samanburði við hina sem urðu frægir saungv-
arar án þess að vita að hreinn tónn væri til; og sælir í sam-
anburði við þá fáu sem komust nærri honum um stund, eða
jafnvel náðu honum.
Við vorum sestir á lága bekkmyndaða leiðið á gröfinni
hans Gabríels sáluga höfuðeingils.
Kemur þá ávísunin aldrei? spurði ég.
Hjartað í þér tekur viðbragð hvenær sem pósturinn hríng-
ir, stundum þrisvar á dag, stundum sex sinnum. Þú hefur
fimt.i
, a n i a r
verið að vona að kraftaverkið gerðist nú á síðasta kortérinu
áður en orðið sé heilagt. Jól eftir jól muntu bíða í útlendum
borgum eftir síðustu umferð bréfberans á aðfángadagskvöld;
en tékkurinn frægi af Islandi kemur ekki. A aungu kvikindi
í samanlögðu sköpunarverkinu er jafndjúpt og tékknum af
íslandi. Það er ekki af því Gúðmúnsensbúð sé vond búð. En
hún er ekki beint saungbúð. Þegar búið er að vega mönn-
um út skonrok í mötu á einum tuttugu skipum og setja
slaufu á kolakörfuna og nýa snúru í lonnéttuna ritstjórans
og útvega títuprjóna handa fertugustu og níundu frænkunni,
þá getur vel verið að Gvendi detti altíeinu í hug, æ hvur
skrattinn, nú var ég rétt búinn að gleyma sjálfri menníftg-
unni; hvar er nú aftur Geirsbók sem ég ætlaði að stúdéra í
nótt þegar konan mín væri farin að sofa; og hvurnin var
það, áttum við hér í Búðrnni ekki einhversstaðar saungmann
á gángi útí löndum? En þá getur vel verið að komið sé
frammá góu; kanski frammá einmánuð. iivur veil m.ua pu
sjáir nokkur sterlíngspund undir vorið.
Eg held ég mundi reyna að leita fvrir mér um b-k.imvj
í útlöndum helduren bíða þángaðtil ég væri alveg dauðut,
•sagði ég.
Og hætta að rýngja? spurði hann.
Ætli það ekki, sagði ég. Að minstakosli lclur. I: 'im
minn að blautfiskurinn komi fyrst í lííi n'drvcrs 1 n:< ■ <
Ef þú ert ekki reiðubúinn að svclta þessi jól >. ins
fyrra, og líka næstu jól og jólin þaráeítir. vakrm ! -;
með hroll í brjóstinu á jólanóttina og
skepnu setjast að þér, þá er það af því þi<;
Ég er hræddur uin að ég sé of heimskur, sagði >'•:.
streing?
Hann sagði: Þann sem ekki gefur vald yfir himm ■>;
Heldur hvað? spurði ég.
Eitt tár gagnvart sköpun heirnsins, svaiaði sauur. <••
Við sátum um stund hljóðir undir marmarainynci h<">í.u<.<-
eingilsins í síðsumarhúminu og andvnrinn í rænfáng'm; rái;
aðist logn.
Síðan koma aðrir dagar, sagði Garðar Hólm. Im ’•< ’.:••
schönen Monat Mai, als alle Knospen sprangen. Schurn.iuu. |
Heine. Og áin Rín. Einhvern morgun fer úngur hópur :
skemtiferð uppr ftir fljóti og þið eruð úti allan dagu'n. !‘i'
komið í fornan aldingarð og sláið í hríngdnns. íwð .
svala miðaldakrá og kneyfið úr ævagömhim kol'ur’. s' •''
nrnar í hópnum cru á þjóðbúníngum eftir sið bæiió <i<:> •
Um kvöldið þegar þið sighð heim og túngbð cr slig’-ð < ; p.':
himinhvelið verstu ekki fyren ein stúlkan úr hópnum Iiiúl:
ar sig uppað þér í náttblænum þar sem þið sit jið aflrá i f>.rj
unni að horfa á varsímann. Það er sú sama og kom cll njjp’.
fángið á þér í dansinum. Nú grúfir hún andlitið undir vánga
þinn þreytt. Hún læst sofa. Og að skilnaði hvíslar hún: ætl-
arðu að sjá mig líka á morgun.
En á morgun er hún auðvitað ekki leingur hrfngdansara í
þjóðbúníngi. Hún er háttprúð mentakona, klædd eftir tísku
stórbæanna, meira að segja göfug í háttalagi. Veitíngahúsið
þar sem hún setti þér stefnumót mælir alveg sérstaklega |
með styrjuhrognunum hjá sér. Hún spyr þig hvunær þú sért
búinn að læra saung. Seinna orðar hún það þannig: þenn-
an saung. A endanum segir hún: þennan blessaðan saung.
Með öðrum orðum: hvunær ætlarðu að hætta þessu bölv-
uðu gargi. Hverju svarar þú þá?
Ef þú svarar: aldrei, þá finst henni þú sérstaklega fynd-
inn og hlær og hlær; og hlátur hennar er meira að segja
sannur. Hún spyr hvað þú ætlir að gera í eilífðinni þegar þú
sért búinn að læra saung; og ef þú svarar: ekki neitt, þá
hlær hún aftur. Það er sjaldgæft að hitta svona óvenju fynd-
inn mann. Þú ert sérkennilegri en allir aðrir menn. Þú hlýt-
ur að vera miljónamæríngur úr því þú getur leyft þér að
vera svona fyndinn. Eg er úr Gúðmúnsensbú? á íslandi, seg-
ir þú. Er ekki von hana lángi að hitta sem oftast svona fynd- |
inn mann? Seinast fer hún með þig heim til foreldra sinna:
sunnudagsmáltíð með hvítvíni, og hæverskleg spásséríng í
parkinum á eftir. Þá segir hún: Viltu ekki hætta að sýngja,
nema bara fyrir mig, og vera á kontórnum hjá honum pabba
minum, hann lætur baka hundrað smálestir af krínglum á
dag; ellegar stínga ellefu hundruð svín; eða voru það átján
hundruð svín — og spilar á kontrabassa á sunnudögum.
VILBORG ELEANOR
PETERSON
(THORSTEINSON)
On Saturday, February 2, at
her residence, Mrs. Vilborg
Eleanor Peterson, dearly be-
loved wife of Anton Peterson
of Riverton, Manitoba. Bom
at Riverton on September 19,
1932 and had resided there
most of her life.
Eleanor, as she was known
to all who knew her, received
her education in Riverton and
continued on to graduate from
the Success Business College
of Winnipeg in 1950. She was
employed with the T. Eaton’s
Co. of Winnipeg until joining
the Royal Canadian Air Force
and graduating from the
School of Radar and Com-
munications as a Fighter
Control Operator in 1952.
In 1954, Eleanor married
Anton Peterson of Ames,
Manitoba, the following year
they moved to Riverton.
Eleanor was a member of the
Riverton-Hnausa Lutheran
Church and an active
member of the Djorfung La-
dies Aid of Riverton up until
her illness in 1976.
Left to moum her passing is
her loving husband Anton;
son Curtiss and daughter-in-
law Patrica of Winnipeg;
sons, Kris, Cameron, Clay
and Kyle at home, daughter,
Lori and son-in-law Arthur
Solvason of Regina; her
mother Margaret Thorstein-
son and brother Leonard
Thorsteinson of Riverton, a
sister, Margaret Lemmer and
nieces, Shelly and Christie of
Valejo, Califomia, and her
mother-in-law Snjolaug Pe-
terson of Gimli, Manitoba.
Eleanor was predeceased
by her father Herman in 1955
and her brother Kristjan in
1957.
Cremation has taken place
and a memorial service will
be held on Thursday, Febru-
ary 7, at 2:00 p.m. in the
Riverton-Hnausa Lutheran
Church with Pastor Gary
Schenk officiating.
Flowers are gratefully de-
clined, if friends so desire
memorial contributions may
be made to the Riverton-
Hnausa Lutheran Church
Building Fund or the Canadi-
an Cancer Society (Manitoba
Division), 960 Portage Ave-
nue, Winnipeg, Manitoba.
Eleanor was a devoted
mother and loving wife and
will be sadly missed by all her
family.
MESSUBOÐ
Fyrsto Lútersko
kirkja
JOHN V. ARVIDSON
PASTOR
ll;10a.in. Sunday School
10:t>0 a.m. The Servicc