Alþýðublaðið - 20.01.1963, Blaðsíða 8

ÞAÐ er mikil breyting fyrir skrifstofustúlku í Sagion í Suður-Vietnam að
fara allt í einu í herinn, — stunda erfiðasta hemað í heimi, frumskógahernað-
inn. En þær víla það ekki fyrir sér, og héma á myndinni sjást þær á æfingu:
fallega vaxnar og kjarkmiklar stúlkur, sem berjast af heilum huga fyrir land
sitt. Á myndinni neðra er Hiu Lung, fimm bama móðir frá Saigon. Hún er
gengin í herinn þrátt fyrir ómegðina, og er orðin ein bezta skammbyssuskyttan
í hernum.
VIET CONG íótgönguliðasveitin,
— 25 æfðir „Rauðir" skæruliðar,
mjökuðust í gegnum stingandi
kjárrið umhverfis Hoc Nom, sem
er þorp í Viet Nam. Þeir voru allir
of vanir hermen ntil að flana að
nokkrum hlut, en það leit ekki út
fyrir að Hoc Nom ætlaði að reyn-
ast þeim þung í skauti. Þorpið var
frekar lítið, 20—30 kofar, þar sem
um 150—200 manns bjuggu. Þetta
fólk hlaut að vera friðsamt, hrætt
og óvopnað. Það mundi sjá Rauð-
skinnunum fyrir fæði og þeim
tairgðum, sem þeir færu fram á,
o gekki hreyfa andmælum, þegar
|þrír eða fjórir manna þeirra yrði
teknir og þeim sagt að koma mef
og berjast með þeim í Viet Cong
j Ef þetta fólk færi að sýna ein-
hverja mótspyrnu, yrði auðvelt að
. þagga niður í þeim, með því að
taka forsprakkann, læsa hann inni
í einum kofanum og henda svo
nokkrum handsprengjum inn um
gluggann ...
í tæplega hundrað metra fjar
lægð frá þorpinu þyrptust allir
skæruliðarnir saman til að taka á
móti síðustu fyrirmælum frá yfir
manni þeirra.
Hung Lo var einkennandi fyrir
menn frá Viet Cong N.C.O., smá
vaxinn, grannur, harðleitur, og af
lágum ættum. Hann hafði barizt í
frumskóginum síðan hann var tíu
ára gamall, og var þess fullviss, að
hann yrði aldrei annað. Nú stóð
hann mitt á meðal manna sinna,
| og sagði til, hver skyldi fara hvert
og hver skyldi gera hvað.
Þetta var farið að verða einfalt
og sjálfsagt, það hafði dugað allt
í gegnum Upper Mekong Melta, c
það var engin ástæða til þess að
halda, að það myndi ekki reynast
eins vel og áður í Hoc Nom.
'C'm f vnr hnff hi?5 imdarlf?ea

Jjjjj

ÆM
:
|ll
■
'
ð. í
WSÉtl" £
ranna sinn, sem í þokka
heitir Oakie og er búse
York. Hún var einsetuse'
vonlegt var fremur illa.
básinn við hliðina á hem
maður. Myndin er tekin
verður fvrst brimilsins
finnast þótt girðingin vs
hún reis upp á sporðinn
... þegar við rákumst á meðfylgjandi mynd í
frönsku myndablaði. En við athugim á myndartexta
kom á daginn, að skepnan var reyndar að gera það
sem hver kona hefði gert í hennar sporum: nefnilega
að gægjast yfir girðinguna til þess að heilsa upp á ná-
Okkur varð síst um sel
sem gerðist: Það dugði ekki t!
Hoc Nom. í sannleika sagt, þá kom.
hei-naðaráætlunin aldrei til fram-
kvæmda. Það var vegna þess, að
þegar Hung Lo var að gefa mönn-
um sínum fyrirskipanir, var hleypt
af riffli einhvers staðar í kjarrinu
fyrir aftan þá, og Hung Lo féll til
járðar með blóðbunu út úr sári á
hálsinum.
Hann kallaði til manna sinna
að leita þegar skjóls, en þeir urðu
of seinir. Það dundi yfir þeim
hríð úr öllum áttum. Það var eng-
in leið að snúast til vamar og
enginn möguleiki að flýja, og á
nokkrum sekúndum hafði flokk-
urinn breyzt í blóðuga emjandi
menn, sem reyndu að skríða á jörð
inni til að komast undan þeim ó-
vini, sem þeir höfðu ekki einu
sinni séð.
Skothríðin hætti skyndilega, en
nú mættu helsærðir mennirnir á
jörðinni annarri hörmung. Ein á
fætur annarri, — vham! vham!
vham! vham! — fjórar hand-
sprengjur féllu ofan á þá og með-
al þeirra og sprungu og tættu
sundur mennina eins og þeir væru
tuskubrúður.
Þetta gerði út um þessa 25
manna hersveit. Allir skæruliðarn
ir voru dauðir nema fjórir, sem
einhvern veginn höfðu sloppið
lifandi frá handsþrengjunum og
byssukúlunum. Þessir fjórir eftir-
lifandi lágu æpandi í blóði félaga
sinna þegar árásarmennimir loks
komu frá felustöðum sínum og
gengu til þeirra.
Það er svo langt frá því að líkj-
ast hermönnum eins og þessi, sem
þarna kom í ljós. Þessi flokkur
samanstóð af hörðnuðum og
skeggjuðum hermönnum. Þetta
voru stúlkur frá Viet Nam, smá-
vaxnar og búlduleitar eins og títt
er í Austurlöndum. Þær voru 15
talsins og virtust ekki kunna við
sig með þunga rifflana á öxlun-
um. Þegar þær komu að rjóðr-
inu, þar sem herdeildin lá í blóði
sínu, reis Hung Lo ó fætur af
síðasta krafti sínum þrátt fyrir
þrjú banvæn sár og reyndi að
munda hnífinn gagnvart stúlkunni
sém kom fyrst. En áður en hann
gat kastað, miðuðu tvær af skæru
liðastúlkunum að honum rifflun-
um svo að hann varð að sleppa
hnífnum. „Ég vona að engin verði
veik” sagði stúlkan, sem hafði
hleypt af fyrsta skotinu í háls
Hung Lo, ég veit að þið hafið ekki
búizt við að sjá svona mikið blóð.
1 8 20. jánúar 1963 - ALÞÝÐUBLAÐiÐ
\
\