Alþýðublaðið - 20.01.1963, Blaðsíða 15

„M ert heigull”, sagði hún.
„Ég er það ekki. Ég er sá eini,
sem er með skýran heila og þori
að nota hann. Þú veizt hvað
mundi gerast, ef hann kæmi um
borð. Og ég er ekki að skilja
hann eftir til að deyja. Um leið
og við fáum hjálp getum við sent
eftir honum. Fáðu mér seglið”.
„Nei. Það er sviksamlegt ó-
drengilegt”.
Númer f jögur var kominn nið-
ur í fjöruborðið, en flekinn var
kominn nálega hundrað metra
undan fyrir útfallinu. Bolabítur
stóð og mældi fjarlægðina m.eð
augunum.
„Allt í lagi, við verðum þá að
róa”, sagði hann. „Hjálpaðu mér,
Skonrok”.
„Skonrok!" hrópaði Hafmey.
„Bolabítur hefur rétt fyrir
sér skal ég segja þér”.
„Skonrok, gerðu það fyrir
mig!“
„í guðs bænum, við skulum
beita svolítilli skynspmi, ekki
tilfinningum”, hrópaði Bolabít-
ur upp. „Ef hann kemur um
borð, eru allar líkur á því að
hann valdi erfiðleikum. Þú veizt
það eins vel og ég. Ef við siglum
svo langt, að hann nái okkur
ekki, þá snýr hann við, og við
getum sent eftir honum, senni-
lega eftir nokkra daga. Hvað er
það rétta? Ég spyr þig í nafni
skynseminnar — þig, sem varst
svo hrædd við hann, að þú varst
reiðubúin til að sigla ein burtu”.
„Jæja þá”, sagði Hafmey ó-
hamingjusöm. „Kallið til hans
að snúa við. Segið honum, að
við sendum eftir honum”.
Karlmennirnir hrópuðu og
veifuðu. En númer fjögur plægði
vatnið og annaðhvort gat ekki
eða vildi ekki skilja.
Bolabítur veifaði árinni. „Fífl-
ið þitt, ég læt þig skilja með
þcssari. Snúðu við. Við viljum
þig ekki hingað”.
„Sjáið!” sagði Hafmey and-
stuit.
Milli sundmanusins og strand-
arinnar sást þríhyrndur uggi
kljúfa vatnið.
„Mér er andskotans sama,
Öskraði Bolabítur í ofsareiði.
„Það eru hans vandræði.
Snúðu við, fíflið þitt”. Hann
veifaði Írinní.
„Stöðvaðu hann, Skonrok.”
Skonrok lagðj höndina á hand
legg Bolabíts. Með hákarlinn
nusandi varlega að fætinum á
honum kom Númcr fjögur að
flekanum. Hann livíldi handlegg
ina á flekabrúninni.

„Þið hleypið mér um bövð? una, Það var auðveldara að halda
Mjög vinsamlega!“ Hann glotti. áfram að. róa — þvert á vindinn
Síðan sparkaði hann með fæt ' þg loks gegn honum, til baka.
inum og vóg sig upp á flekann. 'Löksins gáfust þau upp. Þeim
í dögun næstá morgun sáu þau fannst .þau vera algjörlega hjálp
Skonroksey aðeins nokkrar míl arvana um borð í þessu ferlíki,
ur í burtu, næstum beint undan sem þau höfðu smíðað sér.
vindi. Af lögun hennar og gróðri Það sem eftir var dagsins sátu
hefði mátt ætla, að þetta hefði þau og horfðu á eyjuna hverfa
verið eyjan, sem þau voru að smám saman niður fyrir sjón-
koma frá og svipurinn gerði þau -. deildarliringinn — fyrst fjör-
óróleg. una, síðan kjarrið og loks trjá-
En þau voru óþreyjufull að ' toppana.
komast þangað. Það var talið , ' Eftir- sólsetur sofnuðu þau af
sjálfsagt, að þau lentu, þó að lireinni þreytu.
ekki sæjust nein merki manna- • Einhvern tíma um nóttina
byggðar. Þau voru þegar búin að • vaknaði Skörirok snögglega.
fá alveg nóg af ferðinni á flek- Hann sá. Hafmey liggja á hnján
anum. Hún hafði ekki verið um, starandi út á hafið.
nein skemmtiferð með Númer .. • er um að vcra.. hvísl.
aði.hann. ...
, , „Ég heyrði einkennilegt
fjögur síleitandi að hnífnum sín
um. Gg þeim líkaði iUa við flek
legur og klunnalegur. Þrátt fyr-
ir stærð hans, fannst þeim sem
þau væru í sjónum — gjörólík
þeirri tilfinningu að finnast þau
fleyta kerlingar á honum, eins
og þeim hafði fuudizt á gúmmí
flekanum. Og vegna stærðar
hans var erfitt að stýra honum.
Það þurfti að róa af miklum
kröftum í nokkrar mínútur til
að breyta stefnu, þó ekki væri
nema um nokkrar gráður, og þá
fór stefnið venjulega framhjá
þeirri stefnu, sem ætlunin var
að taka. Það hafði hvesst og
hver einasta alda gekk inn yfir
óvarið þilfarið.
Er þau nálguðust, heyrðu þati
dunurnar í briminu og sáu það
lemjast, grimmdarlegt og freyð
-4íHvers kQBar hljóð?“
wÉg get ekki lýst því.
Ég
svaf.' Það vakti mig.“
Hyisl þeirrav öldugangurinn og
einkgnnileg hreyfing flekans,
‘juku á vonlevsi þeirra og óita
við-hið óþekkta. Þau horfðu
kvíðafull í kringum sig.
-i‘ Þau sáu eitthvað s-vart rísa
.hægt,-npp úr sjónum, skaga hátt
upp.
„Kafbátur!“ hrópaði Skon-
-^TOk,..,--
Hinir vöknuðu á svipstundu
og fófu að stára. Meira kom nú
«í Ijós -af hinum svarta skapnaði.
Það hallaðist fram yfir sig, þar
til '•það var lárétt, þrír fjórðu
hlutasjþess pndir yfirborði. Fram
. , . hlutinn stakk sér og upp kom
andi, ems og endalaust snjóflóð. .stór, 'fiátur sþorður, þar til hann
Þau gátu ekki greint neitt op j yar næstum lóðréttur. Þá slóst
rifinu, svo að þau réru ákaft og ''Sporðurinn niður með miklum
breyttu stefnunni þannig, aS— kvelli,"“og skepnan hvarf.
flekinn færi framhjá eyjunni. , Þsð var hvalur. Þeim hafði
Þrátt fyrir allsterkan viacfr skiiizt' það, áður en hann kaf-
fóru þau mjög hægt meðfram agi. En á sama hátt og hin líkam
legu áhrif ótta haldast eftir að
hættan er liðin hjá, þannig héld
ust Omgúm þeirra þau áhrif,
serri -þáu höfðu orðið fyrir, þeg-
ar Skonrok hafði kallað „Kaf-
bátur“. Ferðin á gúmmíflekan-
umfvái? að endurtaka sig eins og
endilangri eyjunni, um hálfa
mílu frá rifinu. En sást ekkert
op. Öldurnar, sem skullu á rif
inu virtust ekki síður banvæn-
ar en fyrr.
Þau felldu seglið og tóku að
róa þvert yfir vindinn til að kom
ast í hlé'við eyjuna. Um leið oslæmup draumur.
flekanum hafði verið snúið tójl Þetta var tilfinningin, sem
hann að velta og öldurnar gerigu • þati voru öil haldin svo sterkt,
þvert yfir hann. Þa'ð var bæði að, þau gátu- ekki orða bundizt.
erfitt og hættulegt, að róa við Það hafði byrjað, þegar Númer
slíkar aðstæður, en þó héldu þáu f jógur1' kom inn yfir borðstokk-
stefnunni inn á lygnuna. Þair' .inn og notað, livort sem það var
héldu flekanum á réttri stefnu, sjálfrátt eða ósjálfrátt, sömu
en hann barst út á hlið fyrir örðin”,og þcgar hann kom um
vindi og straumi lengra og lengra ,tþ.orð_._í gúmmíflekann. Eyjan
burtu. hafði horflð niður fyrir sjón-
Örmagna og örvæntingafíull Heildarhrlnginn,' eins og skip,
tóku þau að hrópa hvert á anti- _>ae.m siglt hafði framhjá án þess
að. Ættu þau að yfirgefa flek- að sjá þau. Nokkrum dögum síð
ann og setja gúmmíbátinn á flötf f ar-gerði stórrignirigu — það var
Það yrði svo til ómögulegt 'vlð þþuuyrveðrjj?,, Fiskar söfnuðust
þessar aðstæður og í bezta falli sámán undir flekanum — og þau
mundi það þýða að skilja yist- biðu eftir hákörlunum. Það
irnar eftir. Enginn tók forusf- ' varS' ekkert af neinni árás há-
karla, en oft að nóttu til sáu þau
rákir af maurildi, sem þeir eða
önnur veiðidýr mynduðu á yfir
borði sjávarins.
Óþægindi og leiðindi, sem
þau voru næstum búin að
gleyma juku á þessa óþægilegu
tilfinningu fyrir endurtekningu.
Þau fundu til taugaóstyrksins og
eirðarleysisins, sem fylglr því að
geta ekki hreyft sig. Það varð
óþolandi að vera kyrr í sömu
stellingum, og þau trufluðu
hvert annað með því að færa
sig til. Þó að þau hefðu nóg að
eta og drekka, leit hvert um sig
með afbrýði eftir því, hve mikið
hin tóku. Og _ líkamsástandi
þeirra fór fljótt hrakandi. Þrátt
fyrir hattana og tágafatnaðinn
brenndi sólin þau illa. Þetta hlýt
ur að hafa verið aðallega vegna
þess að þau urðu svo oft renn-
vot af sævarlöðrinu. En hvað
sem öðru líður þá er erfiðara að
þola erfiðleika í annað skipti.
Flekinn stakkst og veltist á-
fram, lúshægt að engu tak-
marki.
í lok fyrstu vikunnar hvessti.
„Nú fáum við rok“, tilkynnti
Númer fjögur.
„Og komumst að eyju að því
loknu“, sagði Hafmey og brosti.
„Kannski. En í þetta skipti
held ég, að eitthvað slæmt ger-
ist.“
,JÉg er viss um, að svo er
ekki“, sagði Hafmey.
„Ég er viss um það. í nótt
dreymdi mig, að ég væri að
kvænast".
„Það er ólánsmerki", sagði
Skonrok hlæjandi.'
„Einmitt", svaraði Númer fjög
ur grafalvarlegur. „Amma mín.
sagði það, og það hefur reynzt
rétt. Hana dreymdi giftingu rétt
áður en pabbi synti á land“.
„Sá draumur rættist.“
„Auðvitað ekki. En það voru
slæmir hlutir, svo sem, þegar lög
reglan var að leita að honum.
Eina góða, sem hlauzt af þvf,
sagði mamma, var að ég dey
ekki af drukknun.“
„Það er ég viss um, að er
rétt“, sagði Bolabítur. „Það er
skráð I stjörnurnar, að þú deyrð
með öðru móti.“
„Hvað meinarðu?" spurði Núm
er fjögur, tortrygginn vegna tóns
ins í röddinni.
„Hann á við, að hann sé sam
mála móður þinni,“ sagði Haf-
mey.
Vaxandi vindur batt endi á
samræður þeirra.
Stormurinn sópaði upp sjónum,
einum og risavaxinn sópur, sem
beitt er ofsalega. Stormurinn var
ofsalegur en stuttur. Næsta
morgun lægði hann skyndilega
og algjörlega.
En öldurnar lægði ekki. Þær
breyttu aðeins um gerð. Vatns-
strókar tóku skyndilega að lyffc-
ast beint upp í loftið, féllu síðah
niður og mynduðu freyðandi hol
ur. Þetta gerðist allt í kringum
flekann, oft svo nærri, :, að
hann hallaðist háskalega éðia
varð fyrir miklu löðri. Áhöfnin
hélt sér sem mest hún mátti. En
Hérna hefurðu eitthvað til að byrja með í tómstundahe»-
berginu þínu.
ALÞÝÐUBLAÐIÐ - 20. janúar 1963
■9