Alþýðublaðið - 27.01.1963, Page 15

1
SKONROK
F.FTIR J. M. SCOTT
I stað þéss að svara sneri hún
sér að Skonroki og spurði:
„Þessi járnkassi á eyjunni —
hefði hann getað verið ætlaður
fyrir bréf?”
„Ja, já,“ sagði hann. „Já, ég
býzt við, að hann hafi verið til
þess.
„Þá er það þar, sem hann póst
lagði það,“ sagði hann.
Skonrok horfði á hana, svip-
urinn skilningsvana.
„En hvernig gat hann skrifað
það?“
„Eg gat ekki ímyndað mér það
í fyrstu. En þið munið, þegar við
Jundum hann með hnífiim, þá
var hann með blýantsstubb —
svo stoltur yfir að geta yddað
hann. Og um það leyti — ég man
ekki nákvæmlega hvenær, fann
ég, að saurblaðið hafði verið rif-
ið úr japönsku bókinni.“
1 „Það yar umslag í bókinni,"
sagði Skönrok hugsandi, „með
skilaboðunum."
„Sem þú þýddir „með ástar-
kveðjum frá Fanny frænku." —
Aumingja Númer fjögur var mjög
móðgaður yfir þeirri meðferð,
sem hann sætti á eyjunni, þegar
liann komst ekki ferða sinna. —
Hánn sagði mér það. Og hann
hafði séð Bolabít reyna að draga
upp seglið, þegar hann var svo
hugaður að sigla eftir árinni. —
' Auðvitað veit ég-ekki hvenær
hann skrifaði bréfið, en —“
! ; „Þetta passar allt,“ sagðí Skon-
' rok hægt. „Eitthver skip hefur
komið þahgað til að safna skjald
bökum, kopra og bréfum. Þannig
er póstþjónustan á þessum af-
skekktu eyjum, þar sem tíminn
er ekki til.“
: Hún kinkaði kolli.
I ,,Já, það hlýtur að liafa gerzt
þannig.“
Bolabftur hafði hlustað af at-
hygli. ‘ '
„Ef allt þetta er réft, gæti
Númer fjögur verið raunverulega
jdauður," .sagði hann, v
I-Iafmey snéri sér að lionum.
• ■' „Auðvítað er hánn dóinn, vesa-
lings maðurinn. En ég vona, að
sál hans sé hjá guðl. Eg talaði
mikið við hann um hinp sanna
guð á meðan við vorurri á eyj-
unni — það voru fögru hlutirnir
sem hárin minnist á í bréfinu
— og hann sagðist trúa.“
■ Bolabítur rak upp mikið óp.
„Tíu; á nióti einuih, að þáð-
licfur verið einhvér surtur, sam
ekki kunni að lesa, sem far.n
bréfið. Þá þarf ekki að háfá á-.
hyggjur af neinu. Jæja, við skul-
um halda upp á það!“
„Númer f jögur er dáinn og allt
er í lagi,“ sagði Hafmey. Hendur
hennar voru enn spenntar fyrir
framan hana, en það var sem
hún héldi á hnútasvipum. „Yið
drápum hann, við þrjú — ég
vegna þess, að ég missti trúna
á honum og varð hrædd, vegna
þess að einu sinni á eyjunni
hafði hann hrætt mig mjög mik-
ið. Skonrok vegna þess að hann
gerði ekkert; þú vegna þess, að
þú óttaðist hann mest og gerðir
áætlun um morð hans. Þú —
og megi guð aumka sig yfir sál
þína — barst einnig ljúgvitni.
Þú drakkst vatnið — ég sá þig
gera það. Þú bauðst Skonroki
og mér þinn skammt og ákærðir
liann með þögninni. Númer fjög-
ur var eina algjörlega heiðarlega
veran á flekanum, og við eigum
að halda upp á það, að hann er
dauður, vegna þess, að ég hef
sannfært ykkur um, að við dráp-
um hann! Efizt þið enn um, að
ég hafi rétt fyrir mér? Fyrir
hvað hef ég verið að gera yfirbót
þessi tólf ár?“
Hún hafði sagt þetta allt mjög
rólega, alls ekki biturt, og þess
x vegna voru áhrifin enn sterkari.
Hún stóð og beið eftir svari, sem
ekki kom.
„í þessu bréfi bað Númer
fjögur um réttlæti,11 hélt hún á-
fram. „Vesalings, nafnlaus, kyn-
þáttarlaus maður, hverju gæti
hann fengið áorkað, þó að hann
væri á lifi? En, eins og ég stend
hérna, þá trúi ég, að hann muni
njóta réttlætis í dómstólum
himnaríkis!"
Þessi litla, svartklædda vera
með rólegu röddina var eitthvað
það voldugasta og mest hær-
andi, sem ég hef nokkru *- tíma
, séð.
„Hún hefur rétt fyrir sér“,
hrópaði Skonrok, æstur. „Al-
gjörlega rétt. Ef liún hefur gert
yfirbót, hvað þá um mig og þig,
Bolábítur. Fleygjum þessu hlut
, dræga kjaftæði og segjum öllum
'heiminum allan sarinleikann. Við
,-skulum loksins losa okkur við
það!“
Bolabítur. horfði á hann með
herptum og kænum augum.
„Þið tvö stóðu alltaf saman á
móti mér“, sagði hann. „En cg
ætia ekki að kasta á glæ öllu
þýf, sem ég lief byggt upp með
strlti allt mitt íif. Þið undirritið
það, sem ég segi ykkur og haldið
ykkur saman. Tvisvar sinnum
hindruðuð þig mig í að gera Núm
er fjögur óvirkan. En ekki nú“.
„Það er ekki dauði maðurinn,
. sem þú þarft að óttast", sagði
Hafmey. Hún sannfærði mig
■ næstum í fyrstu. Þið viljið gefa
Númer fjögur þanri- tima, sem
hann þarfnast. En haldið þið, að
ég sjái, ekkí í gegnum þetta?
Haldið þið, að ég sé vitlaus?"
„Já,“ sagði Skonrok. „Ég sá
það nálgast á flekanum."
Bolabítur hló skyndilega. Það
var einkennilegt hljóð.
„Þar hefurðu rangt fyrir
þér“, sagöi hann og veifaði ein-
um fingri. „Ég hef lengi fylgzt
með ykkur báðum vera að verða
brjáluS — þú reyndir að drekkja
þér, og þú muldrandi við sjálfa
þig hálfan daginn. Og svo hvern
ig þið bæði höguðuð ykkur, þeg
ar Númer fjögur synti burtu. Ég
er algjörlega geðheill. Ég skildi
hvers vegna ykkur lá svona á að
kpmast út í gúmmíbátinn — svo
að hann gæti klifrað aftur um
borð í flekann. Jæja, hann kem
ur ekki hingað. Ég þori að standa
við sannfæringu mína“.
“Bolabítur stikaði út að glugg
anum og horfði út í nóttina.
Hann þrýsti báðum höndum að
höfði sér."
_.Hafmey hvíslaði einhverju að
Skonroki.
Bolabítur snerist á hæli.
„Hættið þessu samræðishjali,
Deilið ekki við mig. Gerið eins
og ég segi, annars mun ég —
Hvorugt ykkar fer út úr þessu
herbergi fyrr en þið hafið und
irritað það, sem ég segi ykkur.“
Hann gekk að borðinu og tók
að hélla sér drykk í glas.
- En á meðan hann var að því
stirðnaði hann upp. Við hrukkum
öll við og urðum síðan algjör-
lega kyrr-i Einhvers staðar langt
niðri hafði einhver kallað „Haf
ntiey.“ Röddin var óskýr vegna
fjarlægðar, en það var enginn
éfi’á því, hvaða nafn var kallað.
í Hetta mínútu vorum við öll
kyrr-og hlustuðum ákaft . . En
það heyrðist aðeins lágur, dap-
úrlegur hiður aldanna.
Þá heyrðum við annað hljóð
— hægt og þungt fótatak á leið-
inni úpp steinstigann. Það barst
til okkar inn um opinn glugg-
ann, hæst. c þegar gengið var
ytri þrepin í hringstiganum,
fjarlægðust siðan og hækkuðú
síðan aftur,
Bolabítur: sneri fram að dyr-
unum- með flöskuna enn í hend-
iiini, og á þeirri stundu fannst
mér ég sjá hann fyrir méí, þar
sem' lianri stóð á fíekanuin með
lurkinn í henöinní og beið eftir,
að Númer fjögur kæmi upp á yf
irborðið. - ■ ' •
Hæg skrefin héldu áfram að
færast ofar, þar til þaú kbmu í
teþþaklætt fordyrið.
Þá varð dauðaþögh augnablik.
***Hér kemhr hann, én hann
skal ekki —“
Flaska'n skall á borðröndirini,
og Bolabftur beygði sig og hélt
um néðri hluta brotinnar flösk-
unnar,‘*sem glerið ?tóð upp úr,
eins og rýlingar.
DyrnaÖ op.nuðust. í dimmum
þröskuldinum, þar sem við höfð
um séð Hafmey birtast, sáust út
línur stórs manns.
Bolabítur æddi fram. Callam
— því að það var Callum — brást
við með furðulegum hraða og
hæfni. Hann lét bakkann, sem
hann bar, detta, bar af sér högg
ið og greip um úlnliðinn. En
hann gat lítið meira gert, þar til
Konrok og ég komum honum til
hjálpar. Loks vorum við búnir
að vefja Bolabít eins og múmiu
með lökum úr næsta svefnher-
bergi.
„Það er djöfuls skömm að
þessu", muldrað Callum. „Nat-
hamamir eru bezta fólk í heimi,
en það endar eins fyrir þeim öll
um. “
Þar sem hann lá á hnjánum
hjá húsbónda sínum, horfði hann
reiðilega á okkur.
„Hvers vegna kölluðu þið ekki
á mig fyrr: Þið hljótið að hafa
séð, að þetta var að koma.“
Við svöruðum ekki.
„Ég kallaði, vegna þess að pá-
píska konan vildi tala við yður
— en þér gátuð ekki heyrt . . .
Það var aðeins fyrir þá tilvilj-
un, að ég kom, núna. En ef þið
heíðuð kallað á mig fyrr, hefði
ég kunnað að fara með hann“.
Hann beygði sig yfir liggjandi
manninn, lyfti síðan skyndilega
handleggjunum og spurði með
hörkulegri og skjálfandi röddu.
„Hvað hafið þið gert við hann,
þið vitlausa, brjáræða fólk? Hver
eruð þið? Hvað var að gerast?“
Skömmu síðar kom rafmaguið
aftur. Við stóðum og horfðum
hvert á annað. ■*
ENDER.
Bátasala: t
Fasteignasala:
Skipasala: j
Vátryggingar: |
Verðbráfaviðskipti: -j
Jón Ó. Hjörleifsson, 1
viðskiptafræðingur.
Sími 20610 — 17270. j
Tryggvagötu 8, 3. hæð. '
Heimasími 32869.
Ódýr
vinnuföt
Verzlunin V"1J
• ó'-'i.
Miklatorgi. . jj^ji
!ÍUO
---- ------:—rriSw'I
joíÖ
Pappi, þú ert örugglega ekki hættur viSÍ að fara upp f svtói ’
á morgun, er það? M-f ‘'

v ALÞÝÐÚBLAÐffi' 4 27. janúar 1963