Njörður - 05.02.1919, Blaðsíða 1

Njörður - 05.02.1919, Blaðsíða 1
IV. ARGL -+3 Ritstjóri: síra Gcuðm. (í uðmundsson. &*- ísafjörður, 5. febráar 1919. M 1. „Vaki Darraðardrótt". Sainbandslögin eru nú á komin með því faraldri, sem áður hefir sýnt verið í þessu blaði. Skal eigi að sinni taka upp aft- ur það sem sagt befir verið um stórgalla laganna sjálfra, eða ó- svinnu þá sem þing og stjórn sýndi við smíði þeirra. Nú er hendi næst, að athuga hvað íslendingum ber að gjöra. Með „íslendingum" áéghérvið þá landsmenn sern líka sambands- lögin illa. Þeir sem eru ánægðir með þau verðskulda ekki það heið- ursnafn. Þá kalla ég Danabræður. Til allrar hamingju er mikill meiri hluti landsmanna stórum ó- ánægður með lögin. I þeirratölu eru rnargir, sem greidda þeim já- kvæði, og ekki getur hjá því farið, að ýmsir þingmanna hafi vonda samvisku. — Um fengið fullveldi er ekki að tala hjá oss. Tögl og hagldir eru enn þá í Dana hendi; að sumu leyti fastar og öruggar en áður. Hinsvegar má kalla, að tjóður- bandið hafi verið lengt, og það prýtt meir en áður þótti þurfa. I orði kveðnu er oss einnig gef- inn kostur á að smeygja af oss helsinu eftir 25 ár. Raunar er þannig um hnútana búið, með réttindum Dana hór, að full hætta er á því, að innan þess tíma verði svo hert að hálsi þjóðernis vors og sjálfsforræðis, að vér fáum eigi lausnarorðinu upp komið. En oss er skylt að gjöra alt, sem í voru valdi stendur, til að afstýra þessari hættu. Vór getum margt og mikið; sé oss sæmilegt lán lóð má vera að oss auðnist að vinna það, sem rið- ur baggamuninn. En hvað sem því liður, hvort sem megn vort nægir eður eigi, getum vér sýnt viljann í rösklegri baráttu og fallið með sæmd, ef sigurs er varnað. Ávalt og alstaðar er allmargt manna, sem fyrir sig og sína eru hinir ágjörnustu „til allra farsæl- legra hluta", en ofboð smálátir og sparir á þeim við land og þjóð. Þegar slíkir menn eru látnir ráða, fer illa. - Marga þjóðina hafa þeir fært að dauðans dyrum. Aftur eru aðrir, því miður tíðast færri, sem vel kunna, fyrir sitt leyti, að una smáu ef á þarf að halda, en aldrei geta sætt sig við kotungskosti til handa lýð og landi. Þessir láta ógjarna á bresta um drengskap og trúnað við þjóð sína. Úr hinna hópi koma svikarar og þjóðníðingar. Næsta kynslóð á þungt verk að vinna; hefur henni að alls óþörfu verið bundinn sá baggi sem meira er en þrekvirki að rísa undir, af- reksverk af sór að velta. ( Dönuin er með sambandslögun- um heimilað, til jafns við oss sjálfa, bæði land og sær með öllum gögn- um og gæðum. Með þessu er þjóðerni voru stofn- að í hinn mesta háska. Landsmenn hefir hent sú versta glæpska sem unt var. öllum er skylt, að berja eftir megni í brestina, bæta það sem bætt verður og varna því tjóni sem yfir vofir. Eogi setugrið eru oss gefin. Þegar á næsta þingi í sumar verður að byrja og taka þá stefnu, sem fram skal halda. Kjósendur verða að hafa vak- andi auga á þinginu og láta því eigi haldast uppi að bæta gráu ofan á svart. Landsmenn- verða að vaka og verja helgidóma sína, ekki með hangandi hendi eða svikarans hiki, heldur með „drengskap og þrótt". Ný Vzomifi í verslun Gnðrúnar Jónasson allskonar hreinlætisvörur, sömuleiðis stórt úrval af barna- leikföngum og margt fleira. 1 dvala. ------€------ Njörður litli hefur legið í dvala að undanförnu, en rís nú upp og litast um. Hefur ýmislegt gjörst síðan hann var á kreiki, og verður fæst talið hér. Spanska veikin fóríblöðin eins og fólkið, eftir því sem sumir segja, en því trúir Njörður ekki; þykist vita betur í þeim efnum. Landið, Frón ogFréttirnarkváðu farin veg allrar veraldar. Er það ekki nema eðlilegt, ;því þetta voru alt sjálfstæðisblöð, en þess háttar er nú úrelt orðið og á ekki lengur við. Það eru varla nema 3 blöð nú hjá oss, sem eiga rétt á sór. Lögrétta, til að hvetja lögjöfi> unarnefndina til starfa, Dagsbrún til að prédika bræðralagið og inn- ræta virðingu fyrir „hinni höfuð- borginni" o: Kaupmannahöfn, og loks ísafold til að kveða niður anda og áhrif Björns frá Djúpadal. * * * Svo er nú Vestri úr sögunni að sinni. Ekki varð spanskan honum að skaða, heldur einurðin. Varð honum á að segja mein- ingu sína um ríkan mann. En rétt fyrir jólin át hann alfc hátíðlega ofan i sig, og hét að láfca ekki sjá sig fyrst um sinn. Ritstjórinn gekk í klaustur. Þá var þetta kveðið: Vestri kall fór á fjall, flutti með sér grautardall. Settist niður og át það alt; þá varð Thor á klónum kalt. * * * Meðan dvalinn var á Nirði, bar sitt af hverju fyrir hann: Kunningi hans hvislaði að hon-

x

Njörður

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Njörður
https://timarit.is/publication/200

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.