Óðinn - 01.09.1919, Síða 3

ÓÐINN
43
Til síra Matth. Jockumssonar.
30. ágúst 1919.
Heill sloltum greppi útheimsbygða og ættar.
Heill andans víking, með vorn guð í hjarta.
Sjá krónu lífs um kristnihvarminn bjarta.
Heyr klerk með trú og ást til fornrar vættar,
sem einn og hár1) með stökur þúsund þættar
gekk þurrum fótum aldahafið svarta.
Jeg bar til þín um óraleiðir allar
mörg óorkt stef og gigju, er fáum hljómar;
oft til míns hugar kemur þú og kallar,
þá kný og þagga jeg streng, sem falinn ómar.
Nú sje jeg ísland enn og hve það Ijómar,
stend undir skrauti þinna söngva hátta.
Hve rikt og hátt er heimili þíns anda.
Hvert himnadjúp og vídd til ytstu þilja.
Jeg finn að hjer varð harpa þín að standa,
sem hylur aldrei neitt og börnin skilja,
þú mikli gumi stórra sæva og stranda,
sem stillir sál til bænar, þreks og vilja.
Þitt haust er ljóst og hreint sem jökulmjöllin.
Þín heiðnivje er eins og krossinn verji.
Til þin kaus bragaþjóð í kyn sig sverja,
til þín, sem einn og hinstur geymir völlinn.
Heill, forna guðamálsins meginherji.
Vor meistari! Jeg kveð þig yfir fjöllin.
Einar Benediktsson.
Til Jóh. Jósefssonar og frúarhans.
í samsæti á Akureyri 4. júní 1919.
Enn er andinn saini
Ingólfs kalda lands,
hugur, frægð og frami
forðum sjerhvers manns
sett var drengja mark og mið;
svo sem Egill söng og kvað
sina móðir við.
Velkominn því verlu,
vaski Jósefsson!
Afreksmaður ertu,
unga lýðsins von
með þjer vex og sýnir sig,
þar sem verstu voðamenn
vilja ei fást við þig.
Eftir tíu árin
erlu kominn heim,
gróin svöðusárin
segja af ferðum þeim
og hvar þú háðir hjörvadans;
hlíft hefur þinni hrauslu sál
heilladís vors lands.
Þrátt fyrir ýmsar öfgar
um vorn kappalýð,
hetjur glæsigöfgar
geyma ljóðin fríð,
Gunnar, Hjeðinn, Gretti, Hörð,
þó að deyfði vol og vil
vora fóslurjörð.
Glíman ein varð eftir
alla tíð oss hjá
frá því frækinn Gretlir
forðum hætti að »sjá«
Bárðardals þá fjekst við flagð
og því með »sveiflu« fleygði í foss,
frækið skessubragð.
Ungu glímugarpar!
— Garðars- mælir drós —
látið lotur snarpar
lífga gamalt hrós!
ykkar jarl er Jósefs sveinn,
hann sem vopnlaus vinnur tröll
þótt verjist þremur einn! —
Heill með börn og brúði!
Beri lands vors nafn
hann, sem hvergi flúði,
heims um víðan stafn!
Vek hið forna víkings blóð!
Okkar vaskleik, vit og hug
votti sjerhver þjóð!
Matth. Joch.
4
) hdr a hteröur, ganiaJI.