Óðinn - 01.09.1919, Blaðsíða 6

46
ÓÐINN
Eftirfylgjandi erindi ei u tekin úr erfiljóðnm eftir
Jak. Thorarensen um Oddg. Ottesen:
Yorvísur.
Þú barst meö þjer hin miklu dánumerki
og manndómsþokkans drengilega svip,
varst tveggja maki að virðuleik sem verki,
og vel í sjó fór giftu þinnar skip.
Vorsins dísir vinhýrar
vitja ísafoldar;
falinn vísir frjófgunar
fjdgsnum rís úr moldar.
Menn fundu glögt, sem eitthvað við þig áttu,
að ei var mælst við flysjungskenda sál,
en þar var taug, sem treysta fast þeir máttu,
og töldu þig að hollum ráðum Njál.
Fjöllin blána, frikkar grund
fram að ránar vogum,
svellin hlána’ og sundrast und
sólar fránu logum.
Um langan aldur barstu’ á breiðum herðum
flest bygðarinnar vanþákklátust mál;
en þar, sem jafnan, fórst þjer vel í ferðum,
hjelst fast við tauma’ og sást við skeri’ og ál.
Ljóssins ilæða öldur ört
yfir hæð og dalinn;
hvergi’ á næði nóttin svört
neinum klæðum falin.
Pín feðra gifta síst að sinni hilar,
því sjálfur varstu niðji göfugs manns,
og þinni ætt þú af þjer dável skilar
á efsta vörðinn þjóðar heilla’ og lands.
St. G.
Almannaskarð.
Almannaskarð er ekki langt,
einn meðal stytstu fjallveganna,
en getur þó orðið stundum strangt
og stöpull á vegi ferðamanna.
Liggur þar fönn í fjallsins brún
feikna mikjl á hverjum vetri,
árennileg er ekki hún,
önnur þó leið ei finnist betri.
Þessir tímar þeir tala hátt,
tímarnir mestu breytinganna:
ekkert hálfverk en allan mátt,
á ölium sviðum framfaranna
og nauðsyn mun flestum finnast það,
sem fjallið þekkja og slysin muna,
að akbraut þar komi á öðrum stað,
er afleggi gömlu vegleysuna.
Pessar vísur eru eftir Eirík bónda Guðmundsson frá
Hoffelli Eiríkssonar, sem býr nú á Syðra-Firði i Lóni
og er 74 ára að aldri. — Almannaskarð er fjallvegur
milli Lóns og Nesja.
J. .7.
Hýrnar óðum kólnuð kinn
kærrar móðurfoldar,
barminn góða sem við sinn
svæfði gróður moldar.
Svipur fágast öllu á,
yl sem náir dreyma,
út til sjávar afdal frá
elfur bláar streyma.
Hjalar blíð við blóm, sem grær,
blátær hlíðarlindin,
þar sem síðast svífur fjær
sumars friða myndin.
Vetrardrunga vofan grá
vel er sungin niður,
vors nær tungu ómar á
ástarþrunginn kliður.
Eg íinn mesta yndi hjer,
ýms þó bresti gæðin,
sumargestir sætt þá mjer
syngja bestu kvæðin.
Lengst mjer kveldin ljóma skser,
lofts þá feldur blánar,
þegar eldi eygló slær
yfir veldi ránar.
I brjóstið streymir ylur inn
og þá gleymist vetur.
Æðri heima anda minn
aldrei dreymir betur.
Óska’ eg síðast eftir því
á lífstíðarvegi,
vorkvölds blíðu örmum i
andláts bíða megi.
Jón Pórðarson.