Alþýðublaðið - 10.10.1963, Qupperneq 15

drew. Hann svaraði ekki strax,
en sagði svo:
— Hún talar mikið, eins og þú
veizt. Þú mannst kannske eftir,
að ég sagði þér að ég kannaðist
við mann, sem þekkir liana mjög
vel? Hann hefur sagt mér margt
um hana og heimili hennar. í>að
lítur út fyrir að heimili hennar
sé eitt af þeim, sem allir þrá að
eignast, en fáum hlotnast.
Ég fann til óþæginda. Þó að
orð hans hljómuðu sakleysislega,
fannst mér að annað lægi að baki
þeim.
— Það væri gaman að sjá það,
sagði ég kæruleysislega. Hann
beit strax á agnið.
— Það er auðvelt fyrir þig
að fá þá ósk uppfyllta, er það
ekki Shirley?
— Svo að hún hefpr þá sagt
þér það. Þetta grunaði mig,
sagði ég gröm. Hugmyndin er f^rá
leit. Mér mundi aldrei detta f
liug að yfirgefa Rcdstones, að
minnsta kosti ekki vegna vinnu
eins og þeirrar. er frú Merridrew
býður mér. Ég elska vinnu mína
á sjúkrahúsinu, og ef liún held-
ur að hún geti „lceypt“ mig með
þessum andstyggilegu peningum
sinum, þá er það misskilningur.
Ég mundi ekki taka þessa vinnu,
þó að hún væri eina vinnan í
heiminum, og ef þú heldur —
Hann greip fram í fyrir mér,
og horfði undarlega á mig.
— Fyrirgefðu, ef ég hef rangt
fyrir mér, en segir ekki Shake-
speare einhvers staðar: Mér
virðist, að konan staðhæfi of
mikið? Er það ekki mergurinn
málsins?
Ég var bálreið. í fyrsta skipti
eftir að ég kynntist Colin Mast-
ers var ég reið við hann, og ég
óskaði einungis að hann færi.
Hann hefur sennilega fundið það,
því að hann greip smjúklega um
handlegg minn.
— Ég ætlaði ekki að æsa þig,
sagði hann rólega. Ég virðist
hafa sérstaka liæfileika til að
gera þig reiða, er það ekki? Þó
vildi ég það sízt af öilu. Gleymdu
þessu.
— Ég er ekkert r%ið við þig,
sagði ég gröm, og hristi af mér
liönd hans. Ég vildi bara óska,
að þú kæmir mér ekki til að finn
ast ég vera kjánaleg. Það geðj-
ast engum að því að vera álit-
inn barnalegur, Colin. — Hef-
urðu llugsað nokkuð meira, um
litlu þurfamannabýlin þfn á
Chantleyford?
Ég var að reyna að skipta um
umræðuefni, og ég hefði ekki
getað kosið neitt áhrifarikara.
— Hvort ég hef hugsað um
þau, sagði hann hneykslaður.
Kona góð, síðan ég rakst á þessi
hús, hef ég yfirleitt ekki hugs-
að um annað! Ég eyði öllum frí
stundum mínum til að skoða þau.
Vel á minnst, þú hefur enn þá
ekki séð þau. Við verðum að
bæta úr því. Eigum við að segja
á laugardaginn?
— Ekki hægt. Ég hló. En
livers vegna ertu alltaf að at-
huga þau, ef þú hefur enga
möguleika á að kaupa þau?
— Ég cr svo þrjózkur, að ég
tek aldrei neitun fyrir svar,
sagði hann léttilega. Og það gild
ir ekki einungis um húseignir,
vinan.
Ég þágði, dauðhrædd um að
hann rnundi hefja upp bónorð
að nýju. Hann brosti, og liélt á-
fram:
, —- Ég fer til Chantleyford í
þeirri von, að gæfan eigi eftir
að snúast mér í vil, og gefa mér
tækifæri til að láta þennan eft
irlætisdraum minn rætast. Þér
mundi geðjast að húsunum, Shir
ley — ég sé þau fyrir mér, ný-
uppgerð að utan og innan — orð
in að litlum, óháðum heimilum
-fyrir þessa vesalinga, sem eru
löngu búnar að gleyma þvf að til
er nokkuð, sem heitir einvera,
og halda að ró og friður tilheyri
paradís, sem er þeim forboðin.
Verðið er líka sanngjarnt, og það
gerir það enn meira freistandi.
Ef þau væru mjög dýr, hefði ég
frekar getað sætt mig við að þetta
væri óframkvæmanleg vitleysa.
En það erú þau ekki.
— Þekkir þú engan, sem gæti
hjálpað?
— Nei, sagði hann dauflega.
En ég ætla samt ekki að gefa
upp alla von. Shirley, komdu
með mér — mig langar svo til
að þú sjáir þau. Mig langar til
að vita hvernig þér lízt á þau,
jafnvel þótt ég eignist þau aldrei.
Ef til vill sérð þú einhverja
galla, sem mér hafa yfirsézt og
það gæti ef til vill fengið mig
ofan af þessu.
Áður en við skildum, hafði ég
lofað að fara með honum til
Chantleyford á næsta frídegi,
sem var á laugardaginn. Ég átti
að vísu erfitt með að taka mér
frí, en að undanförnu hafði ég
haft tíðan höfuðverk og sofið
illa, svo að mér fannst skynsam
legra að taka mér ofurlitla hvíld.
Þó að vinnan { The Grange væri
skemmtileg, þá var hún erfið,
og krafðist mikillar einbeiting
ar og þolinmæði, og þolinmæði
hefur aldrei verið mín sterkasta
hlið.
Eftir að ég var háttuð, hugs
aði ég mikið um hinar undar-
legu samræður okkar Coslin
Hvað hafði hann átt við, þegar
hann sagði að ég staðhæfði of
mikið í sambandi við hið fjar-
stæðukennda tilboð frú Merri-
drew?
Auðvitað hafði ég mótmælt —
hver hefði ekki gert það? Og
þó . . . þegar ég hugsaði rólega
um það, fór ég sjálf að undrast
hvers vegna þetta kjánalega mál
hafði gert mig svo æsta og reiða.
Hvers vegna hafði ég ekki bara
hlegið að því — eða máð það
úr huga mínum? Venjulega reidd
ist ég ekki við annað fólk, nema
ég væri reið við sjálfa mig . . .
eins og Doris sagði hið eftir-
minnilega kvöld, þegar Colin bað
mín. Þótti mér þetta ef til vill
ekki jafn leitt og ég lét? Gat það
verið, að innst inni langaði mig
til að taka tilboðinu? Var ég
kannske raunverulega að leyna
löngun minni til að kynnast því
munaðarlífi, sem frú Merridrew
gat veitt mér, með öllum mínum
mótmælum og reiði?
En það var hræðilegt — og
það gat ekki verið satt. Ég gróf
andlitið { koddann, en svefninn
vildi ekki miskunna sig yfir mig.
Var mér kannske ekki illa við
frú Merridrew — fyrir utan þá
meðaumkun, sem ég mundi
hafa með hverjum þeim, er væri
gamall og einmana? Frú Merri-
drew var sjúk, og átti skammt
eftir ólifað — en burtséð frá því,
var hún aðeins eigingjörn,
heimtufrek og drottnunargjörn
gömul kona, sem engum gazt vel
að, ekki heldur niér.
Auðvitað hafði Colin Masters
rangt fyrir sér, ef hann hélt, að
reiði mín ætti að leyna dulri
löngun ,til að grípa græðgislega
þetta gullna tækifæri. Það sýndi
aðeins hvað liann þekkti mig lít
ið og skildi mig illa.
Ég svaf órólega, og. vaknaði
35
þreytt og döpur í bragði.
Síðdegis næsta dag beið mín
miði á skrifborðinu minu frá
einum læknanna, sem var á stofu
gangi. Hann bað mig að færa
sjúklingnum frú Merridrew ein-
hverja bók — eitthvað, sem gæti
uppörvað sjúklinginn, skrifaði
hann, sem virðist afar niðurdreg
inn.
— Ég skal sannarlega upp-
örva hana, hugsaði ég herská, um
leið og ég tók bók niður úr hillu.
Frú Merridrew þurfti ekki að {-
mynda sér, að hún gæti snúið
mér svona í kringum sig. Ég
yrði að biðja Colin um að tala
við hana, og útskýra fyrir henni
hvað liún gerði mér mikinn ó-
greiða með þvi að krefjast svona
mikils af tíma mínum.
Ég varð undrandi, þegar ég sá
yfirhjúkrunarkonuna koma út
frá frú Merridrew. Hún stanzaði
mig og virti mig hugsandi fyrir
sér.
— Masters læknir hefur á-
hyggjur af frú Merridrew, góða
min, safði liún. Eins og þér
vitið, þoldi hún upskurðinn ágæt
lega, en henni fer ekki vel fram.
Læknirinn er viss um, að það er
sálarástand hennar, sem varnar
batanum. — Hún leit á bókina,
sem ég hélt á.
— Ég hefast um, að hún hafi
lesið orð af öllum þeim bókum,
sem hún hefur fengið lánaðar.
Mig langar til að biðja yður um
að vera hjá henni dálitla stund,
og tala við liana. Hún hefur
greinilega tekið ástfóstri við yð
ur, og ef til vill getið þér tek
ið við, þar sem við gefumst upp.
— En er það ekki dálítið í mót
sögn við fyrri skipan yðar?
Eg vissi, að þessi spurning var
mjög ósvífin, en ég gat ekki var
izt að spyrja.
— Jú, svaraði hún rólega, en
þér munið, ungfrú Martin, að ég
sagði yður að það skipti mestu
máli, að sjúklingunum liði vel.
Ég bið yður, með tilliti til vinnu
yðar hér, að gera það, sem þér
getið fyrir þessa kónu í dag.
Masters læknir fullyrðir, að það
sé mjög áríðandi að einhver örvi
áhuga og lífsafl þessarar konu.
Viljið þér gera það, sem þér get
ið?_
Ég vissi varla hverju ég átti
að svara. Eftir allt, sem hafði
gengið á, eftir alla gagnrýnina
og aðfinnslurnar, sem ég hafði
orðið að þola, var ég beðin —
eða réttara sagt skipað — að
tala við frú Merridrew. Ég sagði
yfirhjúkrunarkonunni með illa
dulinni óþolinmæði, að ef henni
fyndist þetta vera hluti af skyld
um mínum hér á sjúkrahúsinu,
skyldi ég gera það — en að-
eins samkvæmt skipun hennar.
Henni hefur áreiðanlega fundizt
ég vera eigingjörn nöldurskjóða,
en mér stóð alveg á sama.
Frú Merridrew leit varla upp,
þegar ég kom inn. Satt að segja
hnykkti mér við að sjá breyting
una, sem hafði orðið á henni.
Það var eins og hún hefði skropp
ið saman — andlit hennar var
ekki lengur feitt, það var hvap
kennt, og hendur hennar, sem
fitluðu eirðarlaust við rekkju-
voðirnar, skulfu. Augu hennar
voru ekki lengur hvöss og
þrjóskuleg, heldur afar döpur.
Grömja mín hvarf eins og dögg
fyrir sólu, og ég fylltist með-
aumkun.
— Mig langar ekki í bók, sagði
hún hljómlaust — þér getið far
ið aftur með hana.
Ég gekk að glugganum. Ég sá
Colin ganga yfir húsagarðinn og
ástúðarbylgja fór um hjarta mittj.
Á þessari stundu vildi ég gerá
allt, sem í mínu valdi stæði, tij
að geðjast honum. Ef hann óskf
aði eftir, að ég teldi kjark t
þessa gömlu konu, þá mundi ég
•gera það. ,i
— Talið þér við mig, sagði
hún. Þeir segja, að ég geti farið
að fara heim, Shirley, en mig
langar ekki til þess.
Ég reyndi að tala við liana, ég
sagði henni frá vinnu minni á
The Grange, og hinum dásam-
legu fjársjóðum, sem bókasafá
ið þar geymdi.
Hún reyndi ekki einu sinni að
látast hafa áhuga á því.
— Segið mér eitthvað um fjöl
skyldu yðar, sagði liún þreytu-
lega.
Ég sagði henni frá móður
minni, frá dauða föður míns —
ég reyndi að koma henni til að
hlæja að bernskubrekum Harr-
ys. Ég ýkti hégómagirni Dorisar,
sérvizku hcnnar í klæðaburði og
snyrtingu, sagði henni frá löng
un hennar til að verða leikkona
— allt þetta, sem hver ungling
ur í heiminum þekkir af eigin
reynslu. Hún kinkaði nokkrum
sinnum kolli, og brosti jafnvek
— Ég gæti kostað þennan
Háfry ykkar á góðan listaskóla,
sagði hún allt í einu. Ég þóttist
ekki heyra það.
— Móðir yðar þyrfti nauðsyn
lega á hvild að halda, sagði hún
skömmu seinna, þegar ég var
að tala um Doris. Ég gæti séð
henni fyrir utanlandsferð. Ég
veit um stað í Svisslandi, sem
getur gert kraftaverk í svona til
fellum eins og hennar.
Ég dró andann djúpt. Ég varð
að hætta að tala um fjölskyld-
una, það var alveg greinilegt. Ég
leit aftur niður í húsagarðinn og
kom aftur auga á Colin. Ég snéri
mér áköf að frú Merridrew.
Ég er bara að lireinsa skátalúðurinn minn.
ALÞÝÐUBLAÐIÐ — 10. okt. 1963 15. ^