Voröld


Voröld - 11.11.1918, Side 2

Voröld - 11.11.1918, Side 2
VOBÖLD Winnipeg, 12. nóvember, 1918. KUBBER STAMFS, STEHO- ILS, SEALS, CATTLE EAB BUTTONS, Etc. pegar þið þurfið Btimpla insiRll, slgnet o.s.frv. skrifið til hins undlr- ritaOa. Sendið eftir ókeypis synishorni af Gripa Eyrna Hnöppum. Canadian Stamp Co. S. O. BJEERING Sími, Garry 2176. MO Donald St. Winnipeg BÚJÖRD TIL SÖLU Einn landsfjórðungur tii sölu nálsegt Luudar í Manitoba. Land- i8 er inngirt. Uppsprettuiind ná- lægt einu horninu. Verð $2,400. Landið er S.W. qr. 10, 20, 4 W. principal meridian. Héraðið umhverfis Lundar er ágætt gripaland, og einnig til yrk- ingar. Gott vatn. Landið yfir höfuð slétt með miklu af góðum sldiviðarskógi (poplar). Skilmálar: $500 út í hönd. Sanngjarn tími á það sem eftir stendur. Snúið yður til auglýsendans að 902 Confederation Life Building, Winnipeg. r Qtofnað 18663. Talsíml G. 1671 pegar þér ætlið að kaupa áreið- anlegt úr þá komið og finnið oss. Vér gefum skrifaða abyrgð með Bllu sem keypt er af oss. Mitchell & Co., Ltd. Glmsteinakaupmenn [ Stórum og Smáum Stfl. L 486 Main Str. Wínnlpeg. HEYRID GÖDU FRÉTTIRNAB. Enginn heyrnarlaus ^arf að örvænta hver- ra margt sem þú hefir r«ynt os hversu marg- ra «em þú hefir leitað árangurslaust, þá er enginn ástæða fyrir þig til Irvsentingar. The Megga-Ear-Phone Jttefir oft gert krafta- verk þagar þeir hafa étt I hlut sem heym- arlansir voru og allir M ECr A.-EA»- tðldu öl»knandl. PHON8 Hveraig sem heyrnarleysl þitt er; á hvaða aldri sem þú ert og hversu eft sein lækning hefir misteklst á þér, pá. verður hann þér að liði. Seadu taf- arlaust eftir basklingi með myndum. UmboSssalar í Canada: ALVIN SALE8 CO.F DEPT. 24 P. O. Box 66, Winnipeg, Man. VerS [ Canada $12.50; póstgjald borg- að af oss. "> WheatCityTanneryLtd BRANDON, MAN. ELTISKINNS IÐNAÐUR. Láttu elta nauta og hrossahúð- irnar yðar fyrír Feldi "Rawhide" eða "Lace Leather" hjá "WHEAT CITY TANNEEY" félaginu. Elsta og stærsta eltiskinns iðnað- ar framleiðslu félag í Vestur- Ganada. Kaupa húðir og loðskinn með hæðsta verðo. Góð skil. Spyrjið eftir verðlista Utaná- skrift vor er Brandon, Man. SIGN MEÐ MATJURTA- OÖRDUM TIL SöLU Við Portage Avenue, nálægt Murray Bkemtigarðinum. Jarð- vegurinn er annílaður í hin- nm fræga Rauðárdaí. Hátt iand og fv.Tt. Lækur rennur í gegn um cignina. Gömul kona á þessa eign og getur hún ekki stnndað hana eins og vera ber. Skrifið oss eða talsímið. Aritan vor er: 902 Confederaticn Building Sími Main 2391. Winnipeg Business Course «r heróp nútímans—Allir keppaat vlð «8 hafa meiri eða minni þekkíngu á verzlunarmálum. TÆKIFÆRIN VIDA Alstaðar skortir menn og stúlkur með c-eynslu og þekkingu, þó hvergl eins og [ verzlunarhúsum og á skrifstofum GÖDAR STqDUR BIDA þess sem aSeins undirbýr sig. Marga langar til að fara á verzlunar- •kóla, sem eiga við erfiöleika að stríða. þeim býður "Voröld" FYRST—10 prósent afslátt af sex mánaða námsgjaldi á einhverjum af þremur beztu verzlunarskólunum hér í Wfnnipeg. ANNAD—fægilega borgunar skll- mála. pRIDJA—Tsekifæri til að vinna af sér námsgjaldiS. SKRIFID TIL V0RALDAR petta er aðelns fyrir áskrifendur. peir áttu heima utanvert við kaup- túnið, feðgarnir. Báðir hétu þeir Snjólfur, — Snjólfur gamli og Snjólfur Iitli voru þeir kallaðir í daglegu tali. En þeir kölluðu hvor annan í ávarpi einungis Snjólf. pað var einhver vani hjá þeim, þeim fanst það nátengja þá meir hvorn öðrum, að þeir hétu sama nafninu og kölluðu hvor annan því óbreyttu. Snjólfur gamli var komin yfir fimtugt, en Snjólfur litli var ekki nema liðlega tólf ára að aldri. peir voru mjög samrýmdir. Gátu aldrei hvor af öðrum séð. Prá því Snjólfur litli mundi fyrst eftir, hafði það verið þannig. En Snjólfur ganali mundi lengra fram. Hann mundi, að hann fýrir þrettán árum hafði búið á óðalsjörð sinni, klukkústundar reið frá kaup- staðnum, hafði verið giftur góðri konu og átt þrjú væn og hraust börn. En þá snéri gæfan við honum bakinu og óhamingjah lagðist í einelti við hann. Pé hans hrundi niður úr fári, og stór- gripirnir úr miltisbruna og öðrum kvillum. Og rétt a eftir fengu börn- in hans kíghósta og dóu öll þrjú — og svo varð skamt á milli þeirra, að þau lentu öll í eina gröf. par kom, að Snjólfur varð að bregða búi og selja jörðina, til þess að geta staðið í skilum. pá keypti hann nesið rétt utan við kauptúnið, bygði sér þar kofa, sem Hann þiljaði sundur í tvent, hróf- aði upp fiskihjalli—og þegar það var búið, átti hann rétt fyrir ofurlítilli gaflkænu. Pað var fátæk og döpur æfi, sem hann og kona hans áttu þarna í kof- anum. Reyndar voru þau bæði vön vinnu —en þau voru óvön harðrétti og stöðugum áhyggjum fyrir komandi degi. Flesta daga varð að sækja fæðuna í sjóin. Oft var hafið þeim harðdrægur gjafari; — þau gengu ekki á hverju kvöldi södd til sængur. Og til fatnaðar og þæginda var sáralítið afgangs. A sumrin vann konan að fiskiþurk- un hjá kaupmanninum. En þurkadag- arnir voru svo fáir og tímalaunin lág. —Henni entist ekki aldur lengur, en rétt fram yfir fæðingu Snjólfs litla,— siðasta athöfn hennar var að ákveða nafn hans. — Upp frá þeim degj bjuggu feðgarnir einir í kofanum. Snjólf litla rak óljóst minni til skelfi- legra þrautatíða; — þá hafði hann ver- ið einn í kofanum, og dagarnir höfðu verið óslitin lest rauna og harmkvæla, —því enginn hafði verið til að gæta hans, meðan hann var enn >á of ungur til, að pabbi hans gæti tekið hann með sér á sjóinn. Snjólfur gamli hafði orðið að binda hann við rúmstokkinn, meðan hann var í burtu, eða setja alt laust til hliðar, svo að hann gæti ekki náð í neitt, sem hann gæti farið sér að voða með. pví heima gat hann ekki setið. Hann varð að sækjaþeim í soð^ið. Gleggra mundi Snjólfur eftir sælli stundum, eftir sumarblíðum dögum á sólglitrandi hafi; — hann mundi eftir, að hann sjálfur sat í stafnj, og horfði á Snjólf gamla innbyrða gljáandi veið- ina. En einnig þeir tímar voru beiskju blandnir, því 'suma daga grét himininn, og Snjólfur gamli varð að róa einn á gaflkænunni sinni. par kom þó að Snjólfi litla óx svo fiskur um hrygg, að hann gat f>lgí Snjólfi gamla á sjó í hvaða veðri sem var. Og upp frá þeim degi höfðu þeir aldrei skilið hvor við annan. Hvorug- ur mátti af öðrum sjá styndinni leng- ur. Ef annarhvor þeirra rumskaðist í svefni, vaknaði hinn strax, og yrði annarhvor þeirra andvaka, gat hinn ekki með nokkru móti sofnað.----------- Maður gæti hugsað sér, að þeir hefðu verið svo samrýmdir, af pví þsir hefðu svo margt að spjalla um sín á milli. En svo var ekki. peir þektu hvor annan svo vel, og báru svo óbil- andi traust hvor til annars, að þeir þurftu ekki talsins við; — dögum sam- an sögðu þeir ekki nema orð og orð á stangli. Og þá kunnu þeir hvað bezt við sig hvor hjá öðrum. peir þurftu ekki nema að líta hvor á annan, til þess að gera sig skiljanlega. En meðal þeirra fáu orða, sem fóru á milli þeirra, var setning, seni kom upp aftur og aftur, — það er að segja: Pað var alténd Snjólfur gamli, sem sagði hana við Snjólf litla. Og orðin voru þessi: — "Maður verður bara að sjá um, að standa í skilum við alla og skulda engum neitt, og svo reiða sig á for- sjónína." Enda sveltu þeir heldur en að kaupa nokkuð, sem þeir gátu ekki borgað út í hönd. Og þeir rifuðu sér saman föt úr gömlum strigadruslum og kar- bættu þau, til þesS að hylja nekt sína skuldlaust. Allir nágrannar þeirra skulduðu. Og borguðu ekki kaupmanninum nema endrum og eins — og aldrei að fullu. En feðgarnir höfðu aldrei skuldað nokkrum manni eyris ígildi, svo lengi sem Snjólfur litli mundi til En fyrir hans tíð hafði Snjólfur gamli haft reikning hjá kaupmatíninum, eihs og allir aðrir. En það hafði Snjólfur litli enga hugmynd um.----------- peir urðu að sjá um að hafa afgang frá sumrinu, til vetrarins, þegar ekki gaf á sjóinn fyrir stormum og hríðum, vikunum saman. peir ýmist söltuðu niður eða Hertu fiskinn til vetrarins • en sumt seldu þeir kaupmanninum, til þess að vera ekki auralausir þegar veturinn færi í hönd. En sjaldan áttu þeir neitt eftir að vorlaginu, og stundum varð þurður í búi, þegar á veturinn leið. Pað fór svo flest vor, að þeir fengu að kenna á sultinum— meira eða minna. peir réru hvern dag, sem gæftir leyfðu, en komu oft tómhentir hekn—eða með magra luðu á kænubotninum. En þeir börmuðu sér aldrei. peir skiftu aldrei skapi. peir báru þradtabyrði sína, þó þung væri, með sama jafnaðargeðinu og hamingjuna, þá sjaldan hún brosti of- urlítið við þeim — báðir tveir. pví þeir skulduðu þó engum neitt. Og vonin um, að þótt þeir fengju ekkert að borða í dag, þá kynni guð að senda þeim málsverð.á morgun — eða hinn daginn — var þeim alténd næg huggun. En þegar á vorið leið, urðu þeir oft fölir pg kinnfiskasognir, og erfiðir draumar ásóttu þá. Og lang- tímum saman lágu þeir andvaka.------- Og eitt af þessum raunavorum, — og það vor var meira að segja fremur venjii kalt og hretasamt, svo varla gaf hægviðrisdag, — kom ógæfan á ny yf- ir Snjólf gamla. Snemma morguns lenti snjóflóð á kofanunv'óg.urðu báð- ir feðgarnir undir því. En gnjólfi litla tókst á einhvern óskiljanlegan hátt að grafa sig upp úr fönninni. Og þegar hann sá, að hann mundi ekkí. einn vera fær um að finna Snjólf gamla í skaflinum, hljóp hann alt hvað fætur toguðu til kauptúnsins og vakti upp. En hjálpin kom of seint — Snjólfur gamli var kafnaður, þegar þeir loksins fundu hann í fönninni. Peir lögðu líkið á stóran stein undir kletti, sem vaí- þar rétt hjá. Seínna um daginn átti að sækja það á sleða. og ak^a því inn í kauptúnið. Snjólffu- litli stóð lengi og strauk hærukollinn á Snjólfi gamla. Hann tautaði eitt- hvað fyrir munni sér, — enginn heyrði hvað það var. En hann grét ekki. Pólki þótti hann vera undarlegui gemlingur, að hann skyldi ekki élnu sinni tárfella yfir föðurmissinum, og varð hálfkalt til hans fyrir bragðið. Að hugsa sér að drengur á >hans áldri skyldi vera svo kakllyndur, sagði það sín á milli. pessl vegna fór svo, að enginn gaf sig neitt frekar að honum þarna strax. Og hann varð einn eftir á nesinu, þeg- ar fólk fór heim, til að fá sér morg- unbita, og sækja sleða, til þess að aka líkinu heim á. Kofinn hafði færst úr stað, og var allur brotinn og bramlaður. Sumstað- ar stóðu stoðarendar upp úr snjónum og hingað og þangað sást á verkfæri og áhöld. Snjólfur litli ráfaði niður I fjöruna, til þess að líta eftií' kæn- unni. ílann sagði ekki neitt, þegar hann sá brotin af henni skolast hing- að og þangað i flæðarmálinu, en hann varð þungbrýnni við. Svo gekk hann áftur upp úr fjör- unni, og settist á steininn hjá líkinu. petta voru óskemtilegar horfur hugs- aði hann með sér. Hefði kænan bara verið óbrotin, þá hefði hann getað selt hana. Pví einhverstaðar varð að ná í það, sem þurfti til útfararinnar. Snjólfur hafði jafnan sagt, að þegar maður dæi, þyrfti maður að eiga fyr- ir útförinni, því það væri skömm að því, að láta grafa sig á kostnað sveit- arinnar. En hann hafði bætt því við, að þeir gætu báðir dáið rólega, hvenær sem skyldi því það fengist að minsta kosti nægilegt í ú'tfararkostnað fyrir þá báða, fyrir kofann, kænuna, og á- höldin og nesið — á uppboðinu. En nú var altsaman eyðilagt. Nema nes- ið. Og hvernig átti hann að fara að, að gjöra sér fé úr því? Hann var hræddur um, að það væri einskis virði, svona alveg allslaust og eyðilegt..... Og nú loksins datt honum I hug, að hann hefið sjálfur ekkert að borða, og hlyti líklega að drepast úr sulti, — því hafði hann gleymt til þessa. Hann íangaði eiginlega mest til, að hlaupa niður I fjöruna, vaða út i sjóinn og drekkja sér. En þá var það, að bæði hann og Snjólfur yrðu jarðaðir á kostn að sveitarinnar. Og nú fanst honura ábyrgðin hvíla á sér, fyrir þá báða. Og hann hafði ekki kjark í sér, til að verða valdur að því, að þeir báðir hvíldu með skömm í gröfinni. Snjólfur litli var óvanur svo erfið- um heilabrotum. Hann fékk höfuð- verk, og var skapi næst a6 gefa al1/ upp á bátinn. pá datt honum alt í einu í hug, að hann ætti engan samastað. Og það yrði kalt.að vera úti í nótt. Hann hugsaði málið fram og aftur, og för svo að draga saman stoðir og sperrubrot. Hann lagði stoðirnar skáhalt upp að klettinum, yfir líkið, byrgði yfir með segldruslum og mok- aði snjó upp að öllu saman, til þess að gjöra hlýrra þar inni. Honum var ofurlítil huggun^í því, að hann mundi fá að hafa Snjólf þarna hjá sér í' nokkra daga. pað yrði þó varla meira en vikutíma. pegar hann var búinn, skreiddist hann inn í skúrinn og sett- ist flötum beinum við hliðina á líkinu. Hann var bæði þreyttur og svangur, og sár-syfjaður. En þá flaug honum aftur í hug, hvernig í ósköpunum hann ætti að fara að því, að borga útförina. Og alt í einu datt honum ráð í hug, — og hann mundi líka geta bjargað sjálf- um sér>- Og undir eins hvarf honum öll þreyta og svefnmók. Hann snar- aðist út úr skúrnum, og hélt áleiðis til kauptúnsins. Hann stefndi beint á hús kaup- mannsins. Leit hvorki til hægri né vinstri. Tók ekkert eftir því, að fólk leit hann óhýrum augum. Stráksóhræsið, sagðí það, sem tár- feldi ekki einu sinni yfir föðurmissin- um! Og þegar hann var komin að húsi kaupmannsins, gekk hann rakleíðis inn í búð og spurði búðarmannínn, hvort hann gæti náð tali af kaupmann- inum. Búðarmaðurinn var hálf-hvumsa við, en fór samt og drap á skrifstofuliurð- ina. E.étt á eftir kom kaupmaðurinn fram í dyrnar horfði gaumgæfilega á Snjólf litla og bað hann svo að koimv inn í skrifstofuna. Snjólfur litli lagði húfuna sina á búðarborðið og gekk inn. —"Jæja, drengur minn?" spurði kaupmaðurinn. Snjólfi litla lá við að fallast allur ketill í eld. En hann herti sig þó upp og sagði: "pú veizt víst, að lendingin okkar er betri en Pæreyjinga lendingin þín." Kaupmaður brosti ósjálfrátt a"ð ró- emi og aiyarleik drengsins. — "Jú, ég hefi heyrt þvi fleygt," anzaði hann. "Ef ég nú leyfi Pæreyingunum þín- um að nota lendinguna okkar í sumar — hvað viltu þá borga mér mikið fyr- ir það?" — "Væri ekki betra, að ég keypti af þér nesið?" spurði kaupmaðurinn og reyndi að dylja bros sitt. — "Nei," gengdi Snjólfur litli, "því þá á ég hvergi heima." — "pú getur samt sem áður ekki átt þar heima, — þér verður ékki lof- að það." — "Ég ætla í sumar að byggja mér annan kofa, og þangað til bý ég í skiír, sem ég er búinn að búa mér til. En nú er ég búinn að missa Snjólf og kænuna, svo núna í sumar get ég ekki róið. pess vegna vil ég leigja þér lendinguna handa Pæreyjingunum þín- um, ef þú vilt borga mér dálítið fyrir. paðan geta þeir róið í flestum áttum. Manstu ekki eftir, hvað oft þeir urðu að sitja heima í sumar sem leið, þó við gætum róið? pað, var af því, að lend- ingin þeirra var miklu verri en lend- ingin okkar, sagði Snjólfur mér." — "Hvað mikið viltu hafa fyrir lend- inguna í sumar?" spurði kaupmaður- Inn. — "Eins mikið og ég þarf fyrir út- för Snjólfs." . "pá segjum við það. Ég 'skal sjá fyrir kistunni og öllu saman. pú get- ur verið áhyggjulaus útaf því." Kaupmaðurinn gekk fram að dyrun um og ætlaði að opna þær fyrir hon- um, en Snjólfur litli hreyfði sig hvergi, — það var auðséð að erindinu var ekki lokið. — "Hvenær kemur slglingin með vörurnar til þín?" spurði hann alvar- legur og hugsandi eins og fyr. — "Ekki á morgun, heldurl hinn dag- inn, hugsa ég," anzaði kaupmaðurinn. Hvað skyldi hann vilja því? hugs- aði hann með sér, og leit á tólf ára snáðann með sama svip, eins og hann væri að ráða gátu. — "parftu þá ekki að fá þér dreng í búðina, eins og í sumar sem leið?" spurði Snjólfur og leit rólega beint framan í hann. — "Jú, en hann þarf helzt áð vera kominn á fermingaraldur," sagði kaup- maður brosandi. — "Viltu koma með mér hérna út fyrir búðina?" sagði Snjólfur litli — það leit út fyrir, að hann hefði verið viðbúinn svarinu. Kaupmaðurinn gekk brosandi á eftir honum út úr búðinni og niður á mal- arkambinn þar rétt við. Snjólfur litli gekk þegjandi að steini, sem þar lá, tók tökum á honum, stóð á fætur með hann í fanginu, og snar- aði honum svo frá sér. Svo sneri hann sér að kaupmanninum og sagði. — "petta gat húðardrengurinn, sem þú hafðir í sumar sem leið, ekki gjört —ég sá hann oft reyna þáð." Kaupmaður hló hýrlega. — "Fyrst þú ert svona sterkur, þá ætti að vera hægt að nota þig þó þú sért ekki fermdur," sagði kaupmað- ur. — "Og fæ ég svo að borða meðan ég er hjá þér, og sömu laun og hann hafði?" spurði Snjólfur litli. — "Já, það er svo sem sjálfsagt," svaraði kaupmaðurinn. —"pað er gott, þá fer ég ekki á sveitina," anzaði Snjölfur litli, og varð hægra um. "Hafi maður í sig og á, þá fer maður það ekki," bætti hann við. Svo tók hann ofan og rétti kaup- manninum hendina, eins og hann hafði séð Snjólf gamla gjöra. — "Vertu sæll," sagði hann. "Ég kem þá, ekki á morgun, heldur hinn daginn." — "Komdu inn með mér sem allra snöggvast," sagði kaupmaðurinn, og gekk á undan honum að eldhúsdyrun- um hleypti Snjólfi litla inn og sagði við vinnukonuna: — "Geturðu ekki gefið drenghnokk- anum þeim arna ofurlítinnJbita ?" Snjólfur litli hristi þverneitandi höf- uðið. — "Ertu þá ekki svangur," spurði kaupmaðurinn. ¦— "Jú," anzaði Snjólfur litli — hann gat varla komið upp orðunum og blessuð matarlyktin jók sult hans um allan helming, en^ hann herti sig upp, hann lágt fyrir munni sér. Svo klapp- "en það er ölmusa og hana vil ég j aði hann á öxlina á Snjólfi litla og ekki þiggja," sagði hann. Pað kom einkennilegur alvörusvipur á andlit kaupmannsins. Hann gekk að barninu, klappaði á kollinn á hon- um, gaf vinnukonunni bendingu og tók drenginn inn með sér. — "Hefirðu aldrei séð pabba þinh sáluga gefa kunningjum sínum I staupinu þegar þeir litu inn til hans? eða kannske kaffibolla?" — "Jú," anzaði Snjólfur litli. sagði hátt: — "Guð blessi þig, drengur minn!" Snjólfur litli varð hissa, þegar hann sá kaupmanninn vikna. — "Snjólfur grét aldrel,' ' sagði hann þá. Og rétt á eftir bætti hann við: — "Ég hef aldrei grátið heldur síð- an ég var barn..... Mig langaði til að gráta, þegar ég sá, að Snjólfur var dáinn. En ég var hræddur um, að — "parna sérðu, maður verður að ^ honum kynni að þykja fyrir þyi pess gera gestum sínum eitthvað gott. Og vegna stilti ég mig. ef gestirnir vilja ekki þiggja það, þá fer kunningsskapurinn út um þúfur. Pessvegna verðurðu að borða með mér skal ég segja þér, því þú ert gestkom- andi hérna, og við höfum ráðið af um mikilvæga hluti, sem ekkert getur orð- ið úr ef þú vilt ekki þiggja venjulegar veitingar hjá mér." "Ég verð þá víst að gjöra það, — það verður svo að vera," andvarpaði Snjólfur litli. Svo starði hann i'ram undan sér Stundarkorn i þungum þönkum, , en sagði svo alvörugefinn: "Maður verður bara að sjá um, að standa í skilum við alla, og skulda engum neitt, og svo reiða sig á for- sjónina." — "Já, það er hverju orði sannara," anzaði kaupmaðurinn — en þá varð hann að taka upp vasaklútinn sinn, því hann grét og hló í einu. — "Honum kippir í kynið," tautaði -----------Andartaki seinna lá Snjólf- ur litli grátandi manninum. (Eimreiðin). í fangimí á kaup- Gunnar Gunnarsson. G0BÁR BUJARÐÍR Vér getum selt yður bújarðir smáar og stórar eftir því sem yður hentar, hvar sem er í Vestur Canda. pér getið fengið hvort sem þér viljið ræktað land eða óræktað. Vér höf- um margar bújarðir með allri áhöfn, hestum, vélum, fóðri og útsæði. parf ekkert annað en að flytja þangað. pægileg borgunarskilyrði. Segið oss hvers þér þarfnist og skulum vér bæta úr þörfum yðar. DOr\1INION FARM EXCHANGE. 815 Somerset block, - Winnipeg I >0<SgBEfr-04!SS&>0< ONE GAR-SCOTT 25 H. P. Samsett dráttvél og sjálffermari $3,500, Skilmálar $500 út í hönd og sem cftir er. og blástursvél, fvrir lanngjrn tími fyrir það , Snúið yður til auglýsendans að 902 CONFEDERATION LIFE BUII,DING, WINNIPEG K)4BHg C. S. MACDONELL LUMBER C0. Bæði Stranda og Fjallaviður pakspónn úr Kauðum sítrus-viði. Sívalir og kantaðir staurar. Eldiviður SKRIFID EFTIR UPPLÝSINGUM UM VERD 346 SOrVIERSET BLOCK WINNIPEG (U 0>-< l RJ0MI SÆTUR OG SÚR ] Keyptur Vér borgum undantekningar- laust hæsta verð. Flutninga- brúsar lagSir til fyrir heildsölu verð. Fljót afgreiðsla, góð skil og kurteis framkoma er trygð með því að verzla við DOMINiON CREAMERIES ASHERN, MAN. og WINNIPEG, MAN. | nmmt-o-mmm-o-mm»-o tmm o«aE»o«sa»(>4in><g KOL! KOL! Vér getum afgreitt fljótt og vel bæði HÖRÐ og LIN kol. Beztu tegundir. Ef þér hafíð ekki byrgt yður upp nú þegar, þá komið og sjáið oss. Vér getum gert yður ánægða. Talsími Garry 2620 | D.D.Wood & Sons Ltd. Office og Yards: Ross Ave., horni Arlington Str. Vér mótmælum a -Jón Sigurðsson. wm Afl í þjóðlífi Vestur-lslendinga, er Voröld óneitanlega orðin—heilnæmt afl, sem reynir að beita sér fyrir ollú því bezta og drengilegasta sem til er í þjóðlífmu. Undiröldur sálarlífsins, hinn forni, norræni hugsunarháttur blossar þar uþp. Tilfinningin sem knúði forsetann til að segja "Vér mótmælum allir.''—Sem knýr oss til að endurtaka það hárri raustu, "Vér mótmælum allir!" , þegar reynt er að svifta Vestur-lslendinga rétti þeirra og frelsi. Skrifa þig fyrir Voröld,—ger svo í dag. Kostar aðeins $2.00 um árið. Fæst enn þá frá byrjun. !ífc - l !!!...... ¦;:-":;:i|!

x

Voröld

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Voröld
https://timarit.is/publication/221

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.