Þjóðhvellur - 01.02.1909, Blaðsíða 1

Þjóðhvellur - 01.02.1909, Blaðsíða 1
ÞJÓÐHVELLUR BLAÐ TIL SKEMTUNAR, FRÓÐLEIKS OG ALVARLEGRA ATHUGANA Nr. 25 REYKJAYÍK, FEBRÚAR 1909. II, 5. ársfj. Jóhann Ármann Jónasson, úrsmiður, Laugaveg 12. Telefón 112. Þjóðhvells-messa er í dag, því nú eru 25 blöð komin út af hon- um, síðan hann skeiðaði hér í fyrsta sinn um strætin fyrir 2 árum síðan. — í dag er þvi sannur gleðidagur. — Húrra og hósíanna duna í eyrum. • Þetta tölublað er nr. 25 í röðinni, og vilji nú einhver náungi verja f'é í þarflr nytsams fyrirtækis, á hann að flnna ritstjóra þessa blaðs, heimta af honum Pjóðhvell frá upphafi og fá honum um leið 2 kr. og 50 aura í staðinn. — Fyrir minna verð er ekki hægt að selja slik- an kjörgrip; einstök tölublöð eru líka alveg ófaanleg von bráðar. • y>Er Pjóðhv. dauður!?« Pannig hrópar fjöldi manna, þegar lengra líður á milli útkomu hans, en menn óska, þeir sakna hans hjartan- lega og vilja sjá hann fiestum blöðum fremur, og því verður það ekki dulið, að Þjóðhv. er afbragðs hnokki. Pað skal þess vegna til huggunar tekið fram, að Þjóðhv. deyr ekki, — hann skal lifa. Én, ráða verður hann sjálfur, hve- nær hann kemur út. — Meðan efna- hagur hans er verri, en enginn, verður hann að leita lags, og sníða stakk eftir vexti. Kunningjar hans mega ekki heimta ofmikið af honum, meðan ritstj. fær ekki grænan túskilding fyrir sína miklu fyrirhöfn, — en maður sá hefir störfum að gegna, er hann lætur sitja í fyrirrúmi. Én eignist Þjóðhv. þrótt- meiri skilyrði en hann hefir nú, er víst, að hann verður hraðstígari er stundir líða. • Kaupið því Þjóðhvell, þegar hann er á ferðinni, í honum flnnið þið altat eitthvað alvarlegt, en þó létt og lipurt; sitthvað til að brosa að, og stundum hitt og annað, sem hlæja má að hjart- anlega, — að því ógleymdu, að hann er allra blaða frumlegastur. Með trú, von og kærleika. Útgef. Jónatan Þorsteinsson, kaupm., Carl Ólafsson, ljósmyndari, Húsgagnaverslun. Laugaveg 31. Telefón 64, Hafnarfirði. Aðflutningsbannið. Eg elska templarana eins og liflð í mínu eigin brjósti; eg hefi barist með þeim á baka til, þótt ekki sé eg inn- skrifaður í þeirra lífsins bók. Eg elska þá fyrir þeirra brennandi trú, fyrir þeirra öruggu og síungu von og loks fyrir þeirra fölskvalausa kœrleika, sem brjóst þeirra eru svo full af, að út af fiytur bæði til mín og annara náunga vors kæra fósturlands. Eg hefi elskað starf þeirra og stefnu af þeim örlitla hjartans yl, sem náttúrunni þóknaðist að púa inn í hjarta mitt á sínum tíma; elskað starf þeirra alt til þeirrar stundar, að aðflutningsbannshugmynd- in fór að gera graut í verkahring vorr- ar »óháðu Reglu« hér á íslandi. Mér er einhvernveginn svo farið, að mér finst, að þetta aðflutningsbannsmál, enn þá sem komið er, og hversu dyrmætt, sem það kann að reynast, sé ekki búið að ná nægilega föstu íhugunartaki í hugsun manna; þrátt fyrir það, þótt meiri hluta jáyrði frá mínum kæru, en hviklyndu löndum, fylgi því alla leið upp á hæsta löggjafartind þjóðar vorrar. Eg, í allri minni einfeldni, get ekki varist að taka það fram, að aðflutn- ingsbannið muni vera eitt af þeim mál- um, sem ljómar skærast í hugsjóninni, en dökknar meir og meir í framkvæmd- inni; þannig er líka mörgum málum farið, sem hafa legið í sterkri gyllingu nokkurn tíma og verið gerð svo lokk- andi, að þau hafa töfrað tilheyrandann og spent hann til framkvæmda i þeirra þarflr; framtökin hafa orðið gónuhlaup, er engin skilyrði höfðu til að vera eilíf verðandi, — og betur færi, það segi eg satt, að svo færi ekki um aðflutnings- bannið, — og eg vona líka, að hin list- fengu lofgjörðarljóð stúkuskáldmær- inganna og hin engilfögru og marg- rödduðu templara-»hósíanna«, er því máli hafa verið sungin undanfarið, feli i sér það goða-magn, sem lyfti því að minsta kosti upp fyrir alla þá tortrygnis- og vantrúardrauma, sem yflr því hvíla frá minni hlið. Eg tók það fram, að þetta mál mundi ekki vera búið að ná nægri íhugun hjá löndum mínum, þrátt fyrir meiri hluta fylgið sem ber það. Og eg hygg, að það sé rétt. Þvi að sendlar þeir, sem mín elskulega Regla hefir haft úti tíl þess að flyija lýðnum aðflutningsbanns- fagnaðarboðskapinn, hafagjarnast pré- dikað um hinar allra svörtustu hliðar ofdrykkjunnar í öðrum löndum; en ekki látið neina fræðslu uppi um það, hvaða afleiðingar það hefði á fjárhag- inn hér heima, ef áfengið félli út af lista aðfluttu vörutegundanna hingað. Þeim hefir láðst að geta þess, að á- fengistekjurnar, sem nú renna í land- sjóð, mundu aftur verða sognar undan blóðugum nóglum alþýðnnníir, á pann hátt, að pœr yrðu lagðar á nauðsynja- vörukaup hennar, mat og drykk, ti pess, að landsjóður misti einkis í við nýbreytnina. Þetta mun landsmönnum líklega vera ókunnugt um; og eg veit, að mínir elskulegu templarar reiðist mér ekki, þó eg segi þetta; — þeir sem eru svo umburðarlyndir og góðir altaf. — Eg hefði fyrst viljað, að landsmenn hefðu fengið að vita, hvaða vórur skyldi tolla, í staðinn fyrir áfengið, áður en peir, með fagurgata regluboðanna fyrir augum, veiltu svona eindregið fylgi að- flutningsbanninu. Þá hefðu þeir vitað svona nokkurn veginn, að hverju þeir gengu, í siað þess, sem þeir nú vaða alveg blindir i því eini. — Og að gamni skal eg t. d. taka það fram, að einmitt af þessum ástæOum var eg á móti að- flutningsbanninu i haust 10. sept.—Eg vil vita sjálfur hvað eg fer, en ekki leiðast i blindni af hugsjónaglamri »bræðra minna og systra«. — Og ánægja verður að fylgja aðflutningsbannsmál- inu, á þessu stigi, ef því er ætlað að verða til farsældar í framtíð. Það segir sig sjálft, góðir hálsar. (Meira síðar). Reykviskar borgari.

x

Þjóðhvellur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðhvellur
https://timarit.is/publication/222

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.