Vestri


Vestri - 24.04.1917, Blaðsíða 3

Vestri - 24.04.1917, Blaðsíða 3
5Q VESTRI 15 bf. „Sælir eru þeir, sem trúi". n Sá orðasveimur he6r nu um hríð genyið um Í9-ttjarðark«up"« stað og n'tgrennið, að srnjör það er Inndjúpsmenn seidu borgurum kaupstafarins, mundi að meira eða mírína leyti blandað smjör» liki (M irgarine). Trú sumra mnana hefir þrosk- ast og dafnað með afbrigðum í þessum elnuai í seinni tíð. — Henni hefir fari<? nærri jafn ört fram og flugvélaútbúnaði nútím.i ans. Enda er þar ekki alls-ólíku saman jafnað, því blómlegt hugi myndaflug stendur á bak við trúua, og sumir hafa enda náð þeirri fullkomnun, að við það að bragða á smjöriuu geta þeir sagt hinum ófróðati mönnum hvaða tegund smjörlíkis er í smjörinu og jalnvel hvað mörg procent, svo að þar munar ekki á einum promille, og bjóðast sumir þessir >Virtusar< til þ<iss að staðfesta r.m s knir sínar með eiði, ef á þurfi að halda. Menn halda nú naáske að ég fari hér með ýkjur, en svo er ekki, því ég hefi sannanir fyrir mér. Bændur liafa ekki enn, svo raér sé kunnugt, ráðist opinber- lega á slúðursögur þessar, eða foreldii þeirra og gegnir það þó furðu, því þetta er orðinn full> kominn atvinmurógut, og er hans víst að einhverju minst í lögum vorum. Til þagnar bænda eða smjör» framleiðenda munu einkum liggja þau drög, að þeir hafa álitið að upphaísmenn og Iíflæknar rógs þessa væru mest hugsanasljó lítilmenni og siúðurbejrar, er þeim þætti skömm að eiga nokkurn hlut sameiginlegan með, jafnvel þann, að fara í kjaltæðismál við þá. Spyrji maður einhvern sem fer með svona sögur, hvoit hann vilji standa við þær, þá fer það jafnan á einn veg — eins og alt annað úr þeirri átt, allir fyrirverða sig fyrir aikvæmið og þykjast ekkert í þvl eiga — þeir hafa heyrt aðra segja það og svo segja þeir það líka hugsunarlaust og vonandi án þess að gera sér ljóat hverjar afleiðingarnar geti orðið. Þó ég segði hér að ofan, að smjörsögur þessar gengju um ísafjörð og nágrenni og væri trúað þar at noktcrum. þá skal ég taka því fram, að ég á þar ekk't við alla borgara bæjarins, h«ldur nokkra. Mér er of hlýtt til þeirra margra til þess að ég vllji bendla þá við slíkan óþverra. Enda hefi ég aldrei heyrt að hið svokallaða >betra< fólk bæjarins legði eyrun að slíku, eða dytti 1 hug að trúa því. Á það bendir líka m. a. að »ttirspurn á smiöri rnundi tæplega jafn áköf og hún •r frá þeim stöðuno, et menn tfttuo'ust pretti. En ísafjörður virðfat eiga sín Htilmenni innan- um, eins og aðrar stórbor^ir vnraldarinnar. Ef einhverjir af bændam Inn- djiípsn'S !'i"a borjjuruu! t-safiarðar, skyldu ekki liafa heyrt s njör- sögu tyr, þá sk-I ég, sjál'um mér og þeim til sken tun-^, segja þeim eina, til þess að sýna A livaða grundvelli þær eru bysfð- ar. Sagan er að því leyti frá« brugðin hinum, að maður sá sem kom henni á kreik, er d ÍJIÚð ofar settur í mannféiaginu en tjcldinn, og yar svo hreinskíiinn að koma með hana strax til fj-amleiðanda, þó á einkennilegan ítatt væri það geit, og þvi er maklogt að ég virði hann svars. Liugabólsbúið seldi nýlega í1/^ kg. af smjöri ti! rnanns, sem oít kaupir smjör hér inntrá fyrir ýmsa kaupstaðarbú ; mað» utiut) sendi svo smjörið til kaups anda, sem f þctta sinn var h*St« virtu, lyiverandi bannkennari kaupstaðarins, Grímur Jónsson. Þegar Grímur halði fengið smjörið, þá korast hatm að þvi að það var altaf jafn mjúkt ogr seigt, en vi'di ekki harðna þó í kuld 1 sæii. Þótti naininum þetta þegar grunsamlegt. 1 þeim svilum bitlust í dyrunum hjá honum tvær konur. >Alt er þá þrent er«, segir hið fornkveðna, og kom það heim hér. Nefndin át af smjörinu, en skyrpti þvi víst fljótt attur, því konurnar, en ekki Grímur. gátu þann úrskurð, að hér væru 5o°/0 smjÖrlíkl, eða réttur helmiugur, og kváðust mundu geta svatið það et krafist yrði. Et konunum þykir þetta ekki sannleikanum samkvæmt, mega þær Grími um kenn-', en ekki mér, því svora hefir hann sagt mér það Og manni þeim er sendi honum smjörið. Það verða víst altaf skiftar skoðanir um það, hvað menn geti svarið og ekki, slíkt verður oft komtð undir því við hvað menn sverja og enntremur undir manngildi hvers einstaks. Þó konur þessar segðu mér sjálfar að þær hetðu boðist til að sveija við hina venjuiegu þVi nningu, þá dytti mér ekki I hug að trúa þeim, annaðhvort hafa þær sagt þetta i gamni, eða þær hafa ætlað að sverja við eitthvnð annað, t. d. hina þríeinu smjör- skoðunarnetnd. Það gat verið skaðlitið og í sjáifu sér saklaust; en það er ekki nokkur mannleg vera svo léieg, hversu lítilfjörleg sem hón kann að vera, að ekki sé hún latigt of góð til þess að sverja meinsæii við hið eeðsta nafn, það væri spillingin sjálf persénugjörð. Sig. Þórðarson. (Framh.) þess al sökt hefir versö skipi pví, „Kolaastínd", er áttiaö koma liingað með steinolíufarm, er þvi miður elki bigt aö sepja nm hvenær geti komið nýjar byroöir af oIíp, en gjört veíðiir það sem bægt er íiiþess að tá mmú skip í staðinn og munum vér láta liáitv. viðskittavioi vora vita strax og fmð er fengið. Hið ísl áteinolíuhlutafélag, Töfrabustifln. Eítir Uemming Allgreeu- Usíitig. —> — (Fríi ) Kl, 6 kom haun huim lil mið- degisverðar. Fyist gekk hann inn til föðnr sina og heilsaði upp á hann, en hann ueylU æíinlega miðdegis- verðar k). 5, og sat með löngn pípuna siua og reykti og diakk kaflið Bit1-, er Konráo kom inn l.il hans. Komáði þótLi ráðiKgri að grenslast eftir því, hveinig á gamla manniuum lii, aður en hann sjálfur botðaði, þvi efth' borðun þuifii bahn aö hafa út úr höri'am skikiinga til að kaupa sitt hvað str;ávegis íyrir. Eftir að Kourað svo hatði kynt sér skaplyndi gamla tnannsins, ijsttíst. hann að íniðdegisveiði — akinn sér. Á meðan var gamli maðurinn a.ð hugsá' um að Konráð gæti, nú orðið, vel sýut sór það eftiriæti, að neyta með séf miðdegisveiðar kl. 5, en hann vogaði eigi að fara fram á slíkt við efnilega soninn sinn. Hann hafði geit. það nokktum sinnum áður. 1 fyrstu hafði hann með huegum oroum spurt hann hvoit haun eigi vildi veita sér þí ánægju, að vera kominn heim af göngu sinni ki. 5, því það væri svo ánægjulegt að þeiv neytt.u miðdegismatar saman, þar seni þeir væiu að >iins tveir, 011 elskukgi sonurinn hafðí svarað: „Eg n.a pigi sLytta göugu aúna uiór Lil hiessingar, ef eg á aðhalda heilsunm og þegar eg heri botðað kl. 3, verð eg, eins og þú veist, að borða aftur kl 6; það ve;ða að líða 3 tínnu milli máltiða hja mér." Skrifstefystjórinn vogaði þa með hægð að bera fram þessa skyn- Bamlegu uppástungu: „Faiðu einni atiuidu fyr ó fætur, drengur minn! f'á'götura vi'3'lieytt morgunveiðar samau kl. 11, kl. 2 drekkur þú svo kakaóið þiLt, og etur linsoðnu eggin þin, og |A ér nuitu- legt að þú borðir með mér mið« degisveiðinn kl. 5. NU komst Konráð í vandiæði. lfonum var íjóst að uppáslun^a fðður hani var í aU.t sLaði íéLLog Bkynsamleg, cn liiuum unga, efui' lega syni g.tst nd samt ekki að he ini, og jkss veg.na gi.ip nu Koni'iið til þess óyndisúi ræðis sem hann var vatiur að nola, er í nauí 1 irnar rak : Hann muldraði ólundai» lega eittfivað í barm £ér og vatt sér um leið tit tfr stofunni, án þess að viiða íöður sinn 8VBrs. í 081 u sinui er skiifstofustjórinu vék að sama efni var hann nokkru ákveðnari. „Nú æLlaegaðsegjaþórnokkuð, dietigur miun! Upp frá þessu borð- um við nnðdegismatinn saman k). 5, og yerðkSu eigi til staðar á réttum lima fær þú engan mat I" t'að var auðheyrt að sktifstofu« stjói inn var eigi í sem bestu skapi og þess vegna diifðist hann að vera svona ákveðinn. Konrað hoitði í fyrstu alveg 01. ð' laub og undrandi á föður sinn. Fyrat datt houum í hug að stoika honum með háðslegu fyi ii litningaibrosi og gaiiga svo þegjand: frá honum iun í heibergi sit.L; eu það var eiLlhvað það í töddinni, som hieypti hinum elskulega syni i bál og brand — hann var akaflega bráðlyndur — og hann t.ók þann kostinn að bei ja hnefauuiu kreptuni niður i borðið við neíið á gamla manninum svo að undir fók í öllu og öskraði fram« an í hann af bræði mikilli: „Haltu kjapti!" Svo suautaði hanu hnarieistur út úr stofunni. Vesalings gatnli maðurinn sá þegar, að hann hefði tekið sór heldur mikið vald; hann hristi höfuðið og hAlf iðraðist þess, að hafa veiið svona Akveðinn, en svo kveikti hann í pípunni sin.ii og fór að reykja eius og ekkert hefði iskovist. Upp frá þessum dégi var aldrel franiav á þetta niiust, og það er mjög vafasamt, hvoit nokkuin tíma hetði orðið komið nokkuru tauti við hiiia einbeitta, efnilega son, ef ekki......En höldum ntí áfrnrrt sögtmr.i.

x

Vestri

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vestri
https://timarit.is/publication/235

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.