Alþýðublaðið - 05.09.1965, Side 16

tnj » ife »iiiyii|l |#.».i..»..iti r; 'win«» j !■» »i|i, ii >yyijiy. ■, ni » ij’ffi'fe]
Sólskinsmyndir í þoku
Áfengisvandamálið er ollt
af jþað sama. Einn kunningi
minn minntist á það.og sagffi
Menn drckka til þesg aff
gleyina. . . að þeir drekka
Iwfctti ég við. '
TAPREKSTUR:
: Tilgrangurinn meff eefing
tun sem slíkum er m.a. sá
aff íá íslenzkar konur til aff
bera sig betur. . .
Vísir.
STÓRFRÉTTnt,
Mér varff strax ljóst eftir
aff hafa heilsað, aff hún bjó
yfir nokkrum tíffindum, svo
aff ég áræddi aff spyrja hana
hvort hún vaeri aff vinna aff
nokkrum framkvæmdum nú
á næstunni.
— Já, ég held nú þaff. svar
«ffi hún.--
— 1En hvaff stendur til?
spurffi ég.
— Sambandiff efnir til
_ sýnikennslu í meðferff og mat
reiffslu fisks dagana 7. til
TO. sept. svaraffi hún sam
stundis. . .
Tíminn.
Það er argasta púl áð vera
bitill þessa dagana. Bræan
Púl og Kinks og biffraffir all
ar nætur. . . .
Reykjavík. — OÓ.
Hvernig værir þú sem dans-
mær á kavaléraballi? Tilfinn-
ingin hlýtur að vera öll önnur
en að vera herra á kavaléra-
balli? Þessari spurningu beindi
Jóhannes Kjarval til uppboðs-
haldara síns um leið og hann
gekk í salinn á Hótel Borg, þar
sem hann hafði boðað til blaða
mannafundar. Enginn tók eftir
liverju Sigurður svaraði, því að
ljósmyndarar hópuðust utan
um listamanninn og var engu
líkara en að þeir hefðu kom-
izt í tæri við þjóðhöfðingja
eða kvikmyndastjörnu, enda
varð meistaranúm nóg um og
hafffi orð á, að litið yrði eftir
af sálinni, þegar öllum þess-
um myndatökum værl lokið,
éri svertingjar trúa því, sagði
Kjarval, að sálin yrði eftir £
myndum, sem af þoim væru
teknar — og þeir hefðu alltaf
rétt 'fyrir sér.
Síðan kynnti hann Sigurð
Benediktsson fyrir fréttamönn-
um,
— Svona maður fæðist ekki
nema einu sinni á öld. Hánn
hefur yndi af að grafa í gömlu
rusli, sem hann finnur í geym-
slu aldanna og gera það af selj-
ánlegum listaverkum.
Yfirlýsing:
— Eg ætla að kjósa alla þá,
sem eru i framboði til Lista-
ráðs, og þótt fleiri væru, þetta
er allt saman ágætisfólk.
Þá var hanrt spurður hvort
ekki væri erfitt að vera á fundi
með blaðamönnum sem kæmu
á framfæri öllu því sem hann
sagði, en þar var ekki komið
að tómum kofunum.
Eg hef verið ritstjóri blaðs
og skrifaði það allt sjálfur. 2
■ eintök komu út af því 1922.
. Það hét Árdegisblað Iista-
manna.
— Fágætt og mjög dýrt, —
'skýtur Sigurður inn í.
Kjarval: Er ég ekki finn? Eg
hef alltaf viljað vera fínn. —
Hugsið ykkur. í morgun fór ég
,í hreina skyrtu, og þegar ég
kom út í bíl uppdaga ég, að ég
er búinn að vera í henni í tíu
daga. Þegar ég var strákur í
sveitinni, vildi ég líka alltaf
vera fínn, og húsbóndi minn
hafði orð á hve afskaplega
fínn ég var, þegar ég gekk með
þrjá til fjóra flibba. Það voru
gúmflibbar.
Um bók sem Thor Vilhjálms-
son skrifaði um listamanninn
og kom út fyrir jól í fyrra:
— Eg er alveg hissa á, hva
oft hann gat komið mér að í
bókinni og>á hve mörgum stöð
um. Þetta er skáldleg bók.
— Eg ferðaðlst litið í sumar,
málaði mest inni. Áður mál-
aði ég mest úti. Þar eru ein-
hverjar einkennilegar innstill-
ingar náttúrunnar. Eg stúder-
aði hana í smáatriðum. Nú er
ég að færast nær samfélaginu.
Það hefði verið kurteisi að
á Hjaltastað. En þetta eru smá
atriði. Hver er ekki með skóg-
rækt?
Um viðskiptavinina.
— Hugsið ykkur, fólk, sem
kaupir myndir af mér, leitar
úppi þá staði sem ég málaöi
myndina á, sem er í stofunni
þeirra, og kíkir hvort ég hafi
nú málað rétt. Það er að bera
saman sína sjón og mína. Og
Kjarval lýtur í gaupnir sér og
hristir höfuðið.
Mér tókst vel við að yrkja ljóð
en þegar ég fékk botninn í
Hvalasöguna, þurfti ég ekki að
skrifa meir. Eg byrjaði á henni
þegar ég var ellefu ára og fékk
botnirtn í hana 1957 og hún
endar í því normala, skynsam-
Iega. Arinárs er oft mjög oft
skylt að mála og skrifa. Það er
mikill kúltúr í orðsins list.
Milli þess sem Kjarval ræddi -
við blaðamenn fór hann með
vísur og kvæði bæði eftir sjálf-
an sig og aðra. Hann fór méð .
kvæði sem hann orti á dönsku ’
og þýðingar sem hann hefur '
gert, og þarf engum að segja
sem lesið hefur bækur. hans,
að Kjarval er ekki einasta mik-
ill málari, hann er einnig gott
skáld, sem hefur fullkomin tök .
á tungunni, og telur að áhrif
skáldskapar hafi meiri áhrif á
málaralist sína en nokkurn
gæti grunað.
Hjáróma rödd úti í horni:
— Hvers vegna ertu að selja
þessar myndir?
— Átti ég heldur að gefa
þær?
Þetta er úrdráttur úr stóru
safni, en það er ekki hægt að
selja þær allar af mórölskum
ástæðum, en ég þarf að losa
vinnustofur mínar. Borgar-
stjórinn hefur lofað að geyma
mikið af myndum mínum. Hitt
ætla ég að geyma hjá skilvísu
fólki.
— Það sem gerði mig frægan
var að ég gat málað úti. Mér
leið bezt þegar ég stóð úti í
sjóklæðum með sjóhatt og mál-
aði, það var eins og á skút-
unum í gamla daga. Eg gat
unnið sólskinsmyndir í regni
og þoku. Fann þetta út, þegar
ég kom heim frá námi.

— Nú er ég hættur að skrifa
og hef enga bók í smíðum. — :
spyrja mig hvort ég vildi láta Búinn að venja mig af því.
planta skógi umhverfis hús mitt
KJARVAL • — Hættur að skrifa.