Vísir - 28.08.1964, Side 9

V I S I R . Föstudagur 28. ágúst 1964.
r
&
Átta ára gömul las
hún tvær smásögur eftir
sig í útvarpið, ári síðar
birtust fyrst sögur eftir
hana á prenti, ellefu ára
skrifaði hún langa skáld
sögu, og tvítug sendi
hún frá sér metsölubók-
ina ÁST Á RAUÐU
LJÓSI. Frú Hanna Krist-
jónsdóttir er gift Jökli
Jakobssyni rithöfundi,
og auk anna sinna sem
húsfreyja og tveggja
bama móðir stundar
hún guðfræðinám við
Háskólann og skrifar
skáldsögur, þegar hún
má vera að.
„Ja, námið er nú kannske
meira að nafninu til“, segir
hún og hristir höfuðið. „Því
miður. Ég veit ekki, hvort ég
myndast við að halda þessu á-
fram; mér finnst voðalega erf-
itt að samræma námið og allt
hitt. Jæja, maður sér til“.
„Langar þig að verða prest-
ur?“
„Ef maður fer á annað borð
í guðfræði, býst ég við, að það
sé oftast nær takmarkið".
„Trúin er þá mikill þáttur í
lífi þlnu?“
„Já“.
Sögur um allt milli
himins og jarðar
„Hvenær byrjaðirðu á skáld-
sagnagerðinni?"
„Um leið og ég var búin að
læra að skrifa. Ég á fjöldann
allan af stllabókum frá þeim ár-
um, fullum af sögum um allt
milli himins og jarðar. Og ég
var alltaf að reyna að fá þetta
birt; það var hrein manfa hjá
mér“.
„Enda tókst það“.
„Já, tvær smásögur birtust 1
Ljósberanum, þegar ég var níu
og tíu ára“.
„Um hvað fjölluðu þær?“
„O, um litlar, góðar stúlkur,
sem trúðu á Guð. En þegar ég
var átta ára, las ég tvær smá-
sögur eftir mig í barnatímanum
í útvarpinu, og mér fannst ég
lesa þær afskaplega vel. Þess
vegna var það mikið áfall fyrir
sjálfstraust mitt, þegar ég kom
í skólann daginn eftir og lestr-
arkennarinn byrjaði á að tala
um, hvað ég hefði lesið þetta
hroðalega".
Pabbi stoppaði
útgáfuna
„Birtust fleiri sögur eftir þig
á þeim árum?“
„Ein smásaga í viðbót. Hún
kom í tímariti, sem hét ,Allt
til skemmtunar og fróðleiks'.
En sumarið sem ég var ellefu
ára, skrifaði ég langa skáldsögu,
sveitasögu, af því að ég var í
sveit þá, og sú saga náði yfir
langt árabil. Ég hef mjög gam-
an af því núna að lesa lýsing-
una mína t. d. á brúðkaupsnótt
söguhetjunnar".
„Þessi skáldsaga hefur ekki
verið gefin út?“
„Nei, pabbi stoppaði það allt.
Honum fannst ég víst orðin full
montin og ekki á það bætandi.
Mér þótti þetta ósköp sorglegt,
en það hefði sjálfsagt ekki verið
hollt fyrir mig að fá söguna
gefna út“.
„Hvar varstu í sveit?“
„Hjarðarholti í Döþim. Það
kostulega var, að sama sum-
arið var Jökull á næsta bæ, Ljár
skógum, að skrifa fyrstu bókina
sfna, .Tæmdur bikar' “.
„Kynntuzt þið kannske þarna
í sveitinni?“
„Nei, nei, ég man ekki til,
að ég hafi séð hann það sumar.
Ég var orðin sextán ára, þegar
við hittumst fyrst, og seytján
ára, þegar við giftum okkur“.
„Skrifaðirðu mikið á gelgju-
skeiðinu?"
,,Nei, eftir skáldsöguna mína,
sem kom ekki út, skrifaði ég
Frú Hanna Kristjónsdóttir (Mynd: IM)
á eftir honum. Jú, ævisögu séra
Áma Þórarinssonar eftir Þór-
m berg get ég lesið endalaust. Ég
hef lesið hana aftur og aftur,
og mér finnst það sérlega gott,
þegar ég er sjálf með eitthvað
í smíðum".
„Lesið þið Jökull jafnóðum
ritsmíðar hvort annars?“
„Já, við fylgjumst alveg með
hvort hjá öðru, ræðum efnið
fram og aftur og bendum á það
sem okkur finnst mega betur
fara. ,Segðu engum' fékk Jökull
reyndar í slumpum, því að hann
var þá á togara, en hvert sinn
sem hann kom í land, fékk hann
kafla að lesa“.
Mjög margt gaman
„Hver eru helztu áhugamál
þín fyrir utan bókmenntimar?"
„Ég hef mikinn áhuga á trú-
málum, einkum kristinni trú, og
ég hef gaman af ... ja, eigin-
lega finnst mér mjög margt gam
an. Ég er mikið gefin fyrir nátt-
úruna, og hestum er ég ákaf-
lega hrifin af. Ég á meira að
segja einn sjálf. Mér var gefið
folald, þegar ég var 1 kaupa-
vinnu fyrir tveimur árum með
krakkana, meðan Jökull fór til
Englands og Frakklands, og ég
á líka eina kind“.
„Og hvar geymirðu skepnum-
ar þínar?"
„Á bænum þar sem ég var —
Seli á Snæfellsnesi. Og öðru
hverju fer ég þangað til að líta
eftir bústofninum".
„Hvað heitir hesturinn?"
„Fjalldísill. Að vlsu er hann
Ekkert sákrstríð að skrífa
ekkert þangað til ,Ást á rauðu
ljósi*. Ja, ég orti nokkur ljóð
við og við, eins og gengur; ég
tel það ekki“.
„Atómljóð eða í hefðbundnum
stíl?“
„Hvort tveggja".
Ekkert sálarstríð
að skrifa
„Hvað varstu lengi að skrifa
,Ást á rauðu ljósi‘?“
„Bara þrjá mánuði. En ,Segðu
engum' tók mig tæplega ár“.
„Ætli þetta verði ekki erf-
iðara með hverri nýrri bók?“
„Það getur verið. En mér
finnst afskaplega gaman að
skrifa og á ekki í neinu sálar-
stríði á meðan — a. m. k. ekki
ennþá“.
„Þér er létt um að skrifa?“
„Já, fulllétt kannske“.
„Breytirðu miklu, eftir að þú
skrifar fyrsta uppkastið?"
„Ja, ég laga náttúrlega ýmis-
legt til, en ég skrifa fáa kafla
alveg upp, því að þá kemur oft
eitthvað allt annað en ég ætlaði
að hafa, þegar ég fékk hug-
myndina fyrst“.
„Hvernig færðu hugmyndirn-
ar? Veiztu alveg fyrirfram,
hvernig sagan á að verða?"
„Ég sé nokkurn veginn fyrir
mér það helzta, hvaða persónur
tilheyra sögunni og hvernig
þetta gengur fyrir sig 1 aðal-
atriðum, en ekki nákvæmlega.
Hvernig hugmyndirnar koma,
veit ég ekki, en svo mikið er
víst, að það þýðir ekkert fyrir
mig að setjast niður til að búa
til söguþráð og persónur; ég hef
reynt það, en þannig verður allt
dautt. Ég var t. d. búin að berj-
ast heilt ár við að semja sögu
á u3nnan hátt, og hún varð bæði
léleg og leiðinleg. Svo allt í
einu eitt kvöld kom fyrsta blað-
slðan af ,Segðu engum'. Það er
voða gaman, þegar þetta er að
koma — þá er maður sæll“.
„Þú ætlar ekki að fara að
keppa við Jökul í leikritagerð?"
„Nei, ætli ég láti hann ekki
um leikritin í bili. Annars skrif-
aði ég heilmikið af þeim sem
krakki, þó að ég treysti mér
ekki út f það núna“.
„Hvað um ljóðin?“
„Jú, ég yrki eitthvað annað
slagið, en kvæðin mín eru held-
ur léleg; ég er hrædd um, að
ég eigi enga framtíð fyrir mér
sem Ijóðskáld".
Uppáhaldið er
Hamsun
„Lestu ekki mikið?“
„Eftir því sem ég hef tíma
til, helzt leikrit — þr 3 er mest
keypt af þeim hér á heimilinu".
„Hvaða höfundum ertu hrifn-
ust af?“
„Uppáhaídið mitt er Knut
Hamsun — svo kemur runan af
fleirum en ég get talið upp langt
hryssa, en Illugi, strákurinn
okkar, skírði hana, og mér
fannst nafnið svo skemmtilegt,
að ég lét það halda sér“.
„Hvenær ætlarðu að senda
frá þér næstu bókina?"
„Ég veit ekki. Þegar ég er
búin með sögu, langar mig ekki
til að skrifa neitt í bráð, og
þegar bókin er komin út, finnst
mér hún orðin mér fjarlæg og
hálfpartinn óviðkomandi. Ég ætl
aði nýlega að lesa ,Ást á rauðu
ljósi', en gafst upp, þvl að mér
fannst hún svo leiðinleg".
„En er ekki eitthvað að byrja
að krauma í pottinum?“
„Ja, kannske ekki alveg kom-
ið á það stig, en ... við getum
sagt, að það sé að byrja að
volgna“.
— SSB
Samtal við frú Hönnu Kristjónsdóttur rithöfund