Vísir - 11.12.1964, Blaðsíða 15

VlSIR . Föstudagur 11. desember 1964.
I
75
WE 70N'T tCWOW WHY YET, SIR, BUT \
THE OMWÍS WANTE7 THE HUMAN
HA.M7S THEY BOUSHT FRO/ATHESE 4
VAGABUN70S TO BE SMO<E-7RIER..
SO THEY C0UL7 BE ICEPT A L0W6 TI/AE!
Copr. ÍML *!*« IW »uttoo«m. Uð/-Tm. »M. C. ■- T»« O*.
Distr. by Unlted Feature Syndicate, Inc.
THESE OMAKS EVI7ENTLY NEE7 PROOF-FOR
SOMEONE, CAPTAIN TSHULU, THAT THEY >
l CARRY OUT'OKPERS SIVEKI THEM. J—
var komin í þeirra hóp. Ég hafði
ekki ætlað mér það. Það hafði
bara atvikazt þannig.
Ég var sannast að segja ósköp
ánægð með tilveruna. Ég var önn-
um kafin, en gat skemmt mér að
vild á milli, og hugurinn beindist
aldrei að gömlu góðu barnstrúnni,
fyrr en rétt fyrir jólin eitt árið,
þegar Danny Seymour kom til mín
og sagði:
— Komdu nú heim með mér um
jólin, ef þú hefur ekki ákveðið neitt
annað.
Ég starði á hann meir en lítið
hissa. Danny vann við sama blað
og ég. Við vorum góðir kunningjar.
Við neyttum stundum hádegisverð-
ar saman, ekki af því að við mælt-
um okkur mót saman, heldur vegna
þess, að við borðuðum oftast há-
degisverð í sömu matstofu.
— Herra trúr, þetta kemur sann-
arlega óvænt, sagði ég — mér gat
ekki dottið neitt annað í hug.
— Ég býst við því, sagði Danny
og brosti til mín — hann brosti
manna fegurst, þegar hann vildi
svo við hafa — mér datt bara í hug
að þetta gæti orðið ánægjulegt
fyrir okkur bæði. Komdu með,
Dína.
Ég fór að huglqiða á ný jóla-
áætlunina mína og> ég komst nefni-
lega að raun um — og var sann-
ast að segja búin að komast að
raun um það, þótt ég kynni vel
við starfið og gæti skemmt mér að
vild á milli, að ég hafði ekki eign-
azt neina vini, — bara kunningja.
Ég átti engan sannan vin eða vin-
konu, og á jólunum hurfa allir þess
ir kunningjar eins og út í buskann.
Og ég vissi ekkert um hvert þeir
fóru eða hvað þeir höfðu fyrir
stafni. Pabbi og mamma voru dá-
in og ég var ekki lengur í nánum
tengslum við systkini mín og frænd
fólk — eins og gengur, þegar fólk
trénast upp á bréfaskriftum.
Á jólum hafði mér oft verið boð-
ið ,,að líta inn“ einhvers staðar.
„Komdu og fáðu jólasnaps“ og þar
fram eftir götunum. En ég hafði
fengið nóg af slíkum boðum, Öllum
stóð í rauninni á sama hvort ég
kom eða ekki. Og ég var hætt gð
hlakka til jólanna. Og nú mundi ég
sennilega verja tímanum til að þvo
mér um hárið og sýsla um það,
sem ég hafði vanrækt, stoppa í
sokka, gera við fötin mín, reyna
að hafa allt hreint og snyrtilegt í
kringum mig f jólaeinverunni.
— En, Danny, sagði ég, ég er
bláókunnug öllum á heimili þínu
— það væri átroðningur — hvað
mundi fólkið þitt halda um mig?
— Vertu ekki að hugsa um það,
sagði Danny. Það verður margt um
manninn heima, en þar er aldrei
svo þröngt, að ekki sé hægt að
taka á móti einum til viðbótar.
Og svo varð þetta að samkomu-
lagi og við töluðum ekki meira um
það, en ég hugsaði sem svo, að
ég hagaði mér heimskulega, því að
í rauninni þekkti ég Danny ekki að
neinu ráði, og vissi ekki út á hvaða
braut ég var að leggja. En svo
varð ég allt f einu gripin gömlu
tilhlökkuninni til jólanna. Ég varð
giöð og létt f spori og ég keypti
öskju með súkkulaði og einn af
þessum stóru hringlaga konfekt-
kössum og nokkra vindlingapakka
og fleira. Ég gat ekki komið alveg
með tvær hendur tómar f jólaheim-
sókn, en að kaupa reglulegar jóla-
gjafir kom vitanlega ekki til mála,
þar sem ég þekkti þar engan —
nema Danny auðvitað.
Það var um hádegisbilið, sem
jólaleyfi okkar beggja byrjaði og
þegar ég settist hjá Danny í fram-
sætið í bílnum hans, spurði ég:
— Hvar á annars fólkið þitt
heima, Danny? Þú hefur ekkert
sagt mér það og ég kunni ekki
við að spyrja.
— Vestur í landi, sagði Danny.
Vissirðu það ekki? Það er býsna
langt þangað, svo að við skulum
koma okkur af stað.
Ökuferðin varð ekki sérlega eft-
irminnileg. Þegar við vorum komin
út úr Lundúnaborg stefndum við til
vesturs sem auðvitað var og ég
fór að hugleiða umræðuefni. Við
höfðum alltaf haft nóg að rabba
um þegar við neyttum hádegisverð
ar saman, en það snerist allt um
blaðið og það sem var að gerast
þann og þann daginn, en ég vissi
í rauninni ósköp lítið um hann. Og
nú fannst mér Danny öðru vísi,
dálítið hærri og kannski enn ung-
legri, hann leit sannast að segja allt
öðru vfsi út, fannst mér, og ég
taldi mér trú um, að það væri vegna
þess að hann var nánast klæddur
sem þeir, sem eru að 'ara eitthvað
til að iðka vetraríþróttir.
— Segðu mér eitthvað um fólkið
þitt, sagði ég loks. Hvað eruð þið
mörg?
— Og þetta er nú enginn smá-
hópur, máttu trúa, sagði hann glað-
lega: Pabbi, mamma, einn bróðir og
nokkrar systur, og er þá fátt eitt
talið. Bíddu bara og sjáðu.
Hann leit til mín og brosti:
— Þú þarft ekki að vera að leita
að viðræðuefni. Slík leit er alltaf
erfið. Hugsaðu bara um að hvílast
og njóta þess, að vera komin út
á landsbyggðina, og þegar svo er
komið, að viðræðuefni skýtur upp
kollinum fyrirhafnarlaust og af þörf
skaltu masa af hjartans lyst.
Mér fannst Danny ákaflega skiln-
ingsgóður og fór að ráði hans. Ég
man að við neyttum máltíðar ein-
hvers staðar og þegar við vorum
THAT'S THE TASK. TAKZAN'S W0UN7 K.EPT j
US FROM COMPLETING-TARZAN THINKS,
THEOMAKS ARE ONLY AGENTSf
WiTH YOUR. PERIWSSION
SIKVI‘LL MAKE THE
.OMAKS II7EK1TIFY «
7 THEIR'BOSSES! j
(XKNOWHOWTO ,
UAK.E THEM TALKlJ
757
komin af stað aftur sofnaði ég.
Og svo man ég það næst, að
Danny vakti mig af mikilli nær-
færni og sagði blíðlega:
— Þú verður að vakna, Dína,
við erum komin.
Það var orðið dimmt. Hann tók
undir hönd mér og leiddi mig eftir
stíg, sem runnar uxu við beggja
vegna. Og allt f einu vorum við
komin að aðaldyrunum á húsi, og
Danny opnaði dyrnar, og það fyrsta
sem ég hugsaði um var hve allt var
bjart og hlýtt, og hve margt manna
var þarna og allir giaðlegir og bros
andi. Allir þyrptust utan um okkur
og Danny sagði:
— Pabbi og mamma og þið öll,
þetta er Dína.
.V.V.V.V.V.V.'.V.V.W.V.'
SÆNGUR
REST-BEZT-koddai
Endumýjum gömlu
sængumar, eigum
dún- og fiðurheld ver.
Seljum æðardúns- og
gæsadúnssængur —
og kodda af ýmsum
stærðum
DÚN- OG
FIÐURHREINSUN
Vatnsstig 3. Simi 18740.
.w.
Wólakt®isW
19<M
Magnús E. Baldvinsson
Við vitum ekki ástæðuna enn
þá, en Ómarbræðurnir vildu hafa
mannshendurnar, sem þeir fengu
frá Vagabundunum reykþurrkað
ar, svo hægt væri að geyma þær
lengi. Þessir Omarbræður þurftu
sýnilega að afla sér sannana fyrir
einhverju, Tshulu kapteinn og
þeir eru að framkvæma fyrirskip
anir, sem þeim voru gefnar. Það
er verkefnið sem sár Tarzans
hindraði okkur í að Ijúka, segir
Tshulu, Tarzan heldur að Omar-
bræðurnir séu aðeins sendimenn.
Með leyfi yðar herra þá skal ég
fá Omarbræðurna til þess að I
gera grein fyrir yfirmönnum sín
um, ég veit hvernig ég á að fá
þá til þess að taia.
Laugavegi 12 . Slml 22804
Hafnargötu 35 . Keflavfk
M YNDABMÓ
Spi! fyrir alla — Ödýrt og skemmtilegt
Börnin vilja fá Myndabingó um jólin
»
Fásf VÍðd Pantanir í símo 19443
M YNDABM