Alþýðublaðið - 09.07.1966, Qupperneq 16

v .... . . ei.
I Wk W '
Óárnaði de Gaulle vestrænum
áhrifum leið inn í Sovétríkin?
Fyrirsögn í Mogga.
Ég lærði það í kverinu
S ungdæmi mínu
aff Metúsalem hefði orðið
jraanna elztur. En þegar ég leit
íf Timann í gær, sá ég að annar
«nn eldri hefði komiff i íeitjm
«r. Þar stóff: „Oddur Sigurbergs
fan hefur starfað sem forstöffu
naður Hagdeildar SÍS undanfar
*a tvö ár, en áður var hann
fcaupfélagsstjórí í Vík í Mýrdal
á 1777. ár.
S>aff gerir nú ekki mikjff þó
♦•essir þjónar fari í verkfall.
■*Ég heid aff fínu byttumar geti
drukkið úti eins og viff táning
arnir.
Gott á fjandinn. Ekki hækka
•itaveitugjöldin hjá honum.
ÞAÐ hefur verið heldur vætusamt
siðan U Thant sté hér á land- í
fyrradag og raunar lengur. Moggi
segir í fyrirsögn, að rigning og
rok hafi mætt U Thant hér á
landi, og birtir eins og því til
sönnunar mynd fyrir ofan af
framkvæmdastjóranum, þar sem
hann er að heilsa fyrirmönnum
lands og þjóðar.
Þeir sem hætta sér út fyrir
hússins dyr, eiga þessa dagana á
hættu að verða holdvotir, og nú
er ekki lengur hægt að skjótast
inn í veitingahús til að jafna hlut
föllin milli bleytunnar útvortis og
innvortis. Þjónarnir eru komnir
í verkfall, og er það ekki vonum
seinna, að sú þrautpínda stétt
reyni örlítið að rétta sinn hag.
Hér á landi er þjónustugjald
til dæmis ekki nema tvöfalt á
við það sem tíðkast annars stað-
ar. en auðvitað þyrfti það að vera
að minnsta kosti fimmfalt, ef
þjónastéttin á ekki að komast á
vonarvöl. Hins vegar sýnir það
hógværð þjónanna og sanngirni,
að þeir skuli ekki enn hafa kraf
ízt þeirrar hækkunar á þjónustu-
gjaldi.
Þá er engin von til þess, að
þjónar geti sætt sig við þá óbil-
girni, að einhvers staðar sé til
skráð, hve miklu áfengismagni
þeir hella í sína gesti, (og kemur
sér það líka eins vel fyrir suma af
gestunum). En atvinnustétt, sem
býr yfir heilbrigðu stolti, getur
ekki viðurkennt, að neinn hafi
leyfi til að fylgjast með gjörðum
hennar, og þess vegna kemur ekki
til mála, að þeir kvitti fyrir
hverja afgreiðslu sína, eins og
víðast hvar er gert á öðrum sölu-
stöðum. Þjónar geta auðvitað
ekki sætt sig við það heldur, að
eigendur og forstjórar veitinga-
staða séu að skipta sér af því, hve
margir menn vinna þar eða
hvernig vinnutilhögun þar er
háttað. Forstjórarnir eiga að sitja
á sínum kontór og hugsa um sitt
bókhald, en að öðru leyti eiga
þjónarnir auðvitað að stjórna
staðnum.
Hér er sem sagt um prinsípat-
riði að ræða, og prinsípatriði gefa
menn ekki upp fyrr en i fulla
hnefana. Það er því eðlilegt, að
þjónastéttin sé komin í verkfall
til að koma í veg fyrir að á þess-
f Surtsey.
í Surtsey er á seyði margt
cg segja gárungar,
aff byrjað sé aff bjóffa út
og byggja raðhús þar.
En affrir hafa á eftir fylgt
í athafnanna slóð:
i eynni ritan flugvöll fær
og fjörukáliff lóff.
Ög meffan ýmsir eira því
aö egna fyrir lax
og fá þann stóra á færiff sitt
í fljóti og missa hann strax,
má útí Surtsey Iíta liff
í iitlum timburskúr,
en fangararnir fara þar
í flugnaveiðitúr.
um dýrmætu prinsípum sé traðk-
að, en manni skilst að veitinga-
menn hafi fullan hug á því.
Að endingu er rétt að nota
þetta tækifæri til að leiðrétta mis
skilning, sem kemur fram í einu
blaðanna í gær í frásögn þess af
þjónaverkfallinu. Þar segir, að
erlendir ferðamenn munu eftir
sem áður fá þjónustu. Hér er
greinilega um ritvillu að ræða. —
Auðvitáð .hefur þarna átt að
standá, að þeir fengju afgreiðslu.
Sem er dálítið annað, því miður.