Dagur - 11.10.1997, Síða 7

Xfc^Mr
LAUGARDAGUR 24.SEPTEMBER 1997 - XH
MINNINGARGREINAR
Stemgríimir Benedlktsson
Steingrímur Benediktsson,
garðyrkjufræðingur, fæddist á
Stóra-Ási í Bárðardal í S-Þing-
eyjarsýslu 9. júni 1915. Hann
lést í Sjúkrahúsi Beykjavíkur
hinn 25. september síðastliðinn.
Foreldrar hans voru Benedikt
Ágúst Kristjánsson, f. í Fossseli í
Köldukinn 26. ágúst 1884, d.
12. mai 1952, og kona hans,
Steinunn Guðrún Jóhannesdótt-
ir frá Sandhólum í Eyjafirði, f.
11. september 1876, d. 23. des-
ember 1932. Systkini Stein-
gríms eru Hermann, f. 1904, d.
1993; Laufey Kristjana, f. 1908,
d. 1992; Guðrún Anna, f. 1911,
og Þórir, f. 1913, d. 1996.
Árið 1944 kvæntist Steingrím-
ur Jóhönnu Eggertsdóttur, f. í
Bráðræði í Innri-Akraneshreppi.
Foreldrar hennar voru hjónin
Eggert Guðnason og Unnur
Jónsdóttir. Jóhanna lést 12. maí
1975. Börn þeirra eru: 1) Unn-
ur, f. 18. október 1945. Fyrrv.
maki: Reynir Hugason. Börn:
Mímir, f. 10. maí 1972, og
Gígja, f. 24. október 1973. 2)
Benedikt Steinar, f. 18. ágúst
1947. maki: Júlía Þórey Ás-
mundsdóttir. Börn: Ásbjörg, f.
19. mars 1970; Steingrímur, f.
16. júlí 1976, og Jóhann, f. 20.
október 1977. Sonur Ásbjargar
er Björgvin Valdimarsson, f. 7.
apríl 1992. 3) Björk, f. 20. apríl
1949. Hún lést 22. júní 1973. 4)
Eggert, f. 21. janúar 1951. 5)
Herdís, f. 26. mars 1953. Maki:
David Gillard. Börn: Daníel, f.
22. júlí 1982 og Róbert, f. 6. júlí
1985. 6) Steinunn, f. 24. apríl
1961. Maki: Bergsveinn Þór
Gylfason. Börn: Gylfi Þór, f. 19.
september 1984 og Guðrún
Lára, f. 29. janúar 1992. 7)
Dóttir Steingríms og Margrétar
Ólafsdóttur frá Stóru-Ásgeirsá í
V-Húnavatnssýslu er Steinunn
Margrét, f. 2. febrúar 1942.
Maki: Einar Magnússon. Börn:
Margrét Lovísa, f. 25. febrúar
1963; Rúna Svandís, f. 28. júní
1964 og Magnús Örn, f. 10.
ágúst 1965. Dóttir Margrétar
Lovísu er Helga Margrét Ómars-
dóttir, f. 27. mars 1997.
Steingrímur ólst upp f Stóra-
Ási til fimmtán ára aldurs er
fjölskyldan flutti að Svartárkoti f
Bárðardal og bjó þar næstu þrjú
árin. Steingrímur stundaði nám
við Héraðsskólann að Laugum f
Reykjadal á árunum 1934-36.
Hann innritaðist í Garðyrkju-
skólann að Reykjum í Ölfúsi
haustið 1939 og útskrifaðist
þaðan sem garðyrkjumaður vor-
ið 1941 í fyrsta útskriftarárgangi
skólans. Að Ioknu námi frá
Garðyrkjuskólanum vann Stein-
grímur sem garðyrkjumaður í
Reykjavík, á Akureyri og að Ytri-
Reykjum í Miðfirði. Á árunum
1951-60 bjó Ijölskyldan í Mos-
fellssveit, fyrst að Ulfarsá, en
síðar í Þormóðsdal, en flutti aft-
ur til Reykjavíkur haustið 1960.
Steingrímur starfaði síðan við
Ræktunarstöð Reykjavíkurborg-
ar í Laugardal og veitti henni
forstöðu til 1986. Steingrímur
var um tíma formaður Félags
garðyrkjumanna. Hann vann öt-
ullega að málefnum félagsins,
m.a. að baráttunni fyrir lögfest-
ingu garðyrkjunnar sem iðn-
greinar.
Við lát Steina frænda vakna marg-
ar minningar sem ég get ekki látið
hjá líða að festa á blað. Fyrstu
kynni okkar tengjast veru minni á
Hliði á Álftanesi þegar ég dvaldi
hjá þeim móðurbræðrum mínum,
Steina og Þóri, veturinn 1945-46
að aflokinni langri vist á Landspít-
alanum. Þau hjónin, Steini og Jó-
hanna, höfðu þá nýlega stofnað
heimili og Unnur, dóttir þeirra, var
á fyrsta ári. Sérstaklega minnist ég
jólanna á Hliði en þá sá ég í fyrsta
skipti grenijólatré fagurlega skreytt
með alls kyns glerkúlum. Gleðin
varð þó skammvinn því að um
kvöldið kviknaði í jólatrénu út frá
kertunum og tókst Steina með
snarræði að kasta því á dyr og
koma í veg fyrir að kviknaði í hús-
inu, en allar fallegu glerkúlurnar
hennar Jóhönnu fóru í mask.
Vorið 1946 var svo haldið á ný
heim í Bárðardal og kynni okkar
Steina voru ekki mikil þar til að við
bjuggum hlið við hlið á Laugateigi
í Reykjavík 1964-1966. Þá var
gjarna leitað til fjölskyldunnar ef
við Sigrún þurftum að fá pössun
fyrir bömin okkar sem þá voru
orðin tvö.
Allt frá þeim tíma hefur sam-
bandið milli Steina, Jóhönnu og
barna þeirra og fjölskyldu minnar
verið mjög náið, enda þótt fundir
væru færri þann tíma sem ég bjó á
Húsavík.
Sumarið 1982 varð ég fyrir því
óláni að fótbijóta mig við að mála
húsið mitt í Fjarðarási. Meðan ég
var að ná mér eftir slysið bauðst
Steina sólarlandaferð fyrir tvo til
Sikileyjar. Það varð úr að við Steini
fórum saman í þessa ferð. Á
Sikiley tókst með okkur trúnaðar-
vinátta sem stóð allt til síðasta
dags. I hugann kemur ferð til
Sýrakúsa þar sem Steini varð við-
skila við ferðahópinn en eftir
nokkra leit tókst okkur að hafa
uppi á honum. Þá minnist ég
hljómleika í hálfhrundu hring-
leikahúsi í Taormina þar sem við
sáum sýningu á Sögu hermannsins
eftir Stravinsky og hlustuðum á
strengjasveit í Ankara í Tyrldandi
flytja tónlist. Á þeim tónleikum
urðu okkur þó minnisstæðastir
einleikur kornungrar stúlku á fiðlu
og ótrúlegur hljómburður í þessu
ævaforna hringleikahúsi, en að
baki gnæfði eldfjallið Etna við
himin yfir skörðótta veggina.
Steiimnn Gísladóttir
Husfreyja að Garðsá í Eyjafjarðarsveit
Steinunn Ragnheiður Gísla-
dóttir var fædd þann 12. mars
1930 að Sámsstöðum í Eyja-
fjarðarsveit, áður Öngulsstaða-
hreppi. Hún andaðist að heimili
sínu Garðsá í sömu sveit, þann
28. september sl.
Steinunn var annað tveggja
barna hjónanna Sveinbjargar
Magnúsdóttur og Gísla Guð-
mundsson sem bjuggu á Sáms-
stöðum, en bróðir hennar Pálmi
býr nú þar ásamt eiginkonu sinni
Sigríði Árnadóttur.
Steinunn giftist eftirlifandi
manni sínum Óttari Björnssyni,
f. 3. júlí 1929, frá Syðra Lauga-
landi og tóku þau við búi eftir
foreldra hans, þau Emmu Elías-
dóttur og Björn Jóhannsson, en
keyptu síðar jörðina Garðsá og
bjuggu þar síðan.
Börn Steinunnar og Óttars
eru: Orri, f. 11. nóvember 1964,
Tinna, f. 24. apríl 1967, Logi, f.
16. febrúar 1970, og Vaka, f. 13.
nóvember 1972.
Fagra haust þá fold ég kveð,
faðmi vef mig þínum.
Bleikra laufa láttu heð,
legstað verða mínum.
Sannanlega veit ég ekki hvort
Steina mágkona mín á Garðsá,
hefði tekið undir þessa ósk þjóð-
skáldsins, þá er þó víst, að föln-
uð og bleik lauf haustsins munu
umveQa beð hennar þegar hún
nú er lögð til hinstu hvílu að
Munkaþverá í Eyjafjarðarsveit.
Þó ekkert sé víst utan það eitt,
að einhverju sinni munum við
öll kveðja þetta líf, koma dauðs-
föll alltaf jafn óvænt, og ekki síst
þegar þeir kveðja, sem búast
mátti við að ættu enn ólokið
dagsverk.
Nú þegar sumarið er að renna
sitt skeið, dag fer að stytta og
náttúran öll að búast vetrarklæð-
um, lagði hún upp í þá langferð
sem allra bíður að Iokum, hvort
sem þeir eru undir þá ferð búnir
eða ekki.
Með öllu Iífi sínu og fram-
göngu hafði Steina undirbúið
sína langferð, og því var hún ekki
vanbúin þegar kallið kom. Allt
hennar líf einkenndist af kyrr-
látri hógværð, óbilandi trú á for-
sjá almættisins, sanngirni sem
laus var við fordóma og góðvilld
til alls og allra, ásamt blikandi
kímni sem þó aldrei sveið undan,
eru þeir mannkostir sem duga
munu lengst þegar upp er stað-
ið. Þessi lífsgildi öll hafði Steina
í hávegum og ræktaði, þannig að
þau urðu hluti af henni sjálfri,
urðu hennar ferðabúnaður, og
þess vegna gat hún, sátt við allt
og alla, Iagst til hvílu að kveldi,
albúin þess að leggja fyrirvara-
laust af stað, og vakna ekki til
nýs hversdags.
Eg kynntist Steinu ekki fyrr en
á fullorðinsárum, þegar hún
ásamt Óttari bróður mínum tók
við búsforráðum á æskuheimili
mínu að Syðra Laugalandi, og
svo síðar er þau fluttust að
Garðsá í sömu sveit.
Allar minningar um hana eru á
einn veg, Ijúfar og blíðar og þeg-
ar hugsað er til baka, er eins og
alltaf hafi verið sólskin þegar
fjölskyidur okkar hittust.
Svolítið sérstakt orðfæri henn-
ar, þegar spurt var almæltra tíð-
inda og í spjalli um dag og veg
gleymast ekki og ekki heldur þær
stundir þegar rætt var um ættir
manna og uppruna, en þau fræði
voru henni hugleikin, og undan-
tekningalaust fór ég mun fróðari
af hennar fundi en eg ég kom.
Lestur góðar bóka og umræða
um þær var henni nautn, og
þekking hennar á úrvals bók-
menntum var víðfeðm.
Steinunn Gfsladóttir var fyrst
og síðast góð kona og slíka sam-
ferðamenn er gott að muna, þar
ber engan skugga á.
Með þessum fáu orðum vil ég
fyrir hönd okkar Birnu og dætra
okkar þakka fyrir þær góðu
stundir sem við áttum og fyrir
margra ára órofa vináttu.
Megi algóður Guð blessa
minningu Steinunnar Gísladótt-
ur um leið og hann veitir Óttari
og börnunum þeirra Steinu,
þeim Orra, Tinnu, Vöku og
Loga, svo og Magnúsi Iitla þann
styrk sem þau þarfnast á þessum
erfiðu dögum.
Björn Bjömsson
Þá var það ekki lítið ævintýri að
ferðast til Rómarborgar. Mér kem-
ur þá meðal annars í hug göngu-
ferð um gömlu borgarrústirnar í
Pompei og myndirnar sem ég tók
þar af Steina með Vesúvíus í bak-
grunni. Ekki má heldur gleyma
kvöldstund á Feneyjartorginu í
Róm þar sem við heilluðumst af
harmónikuleik 10 ára stráks sem
samkvæmt spjaldi sem hann hafði
við hlið sér var munaðarlaus. Við
gátum ekki stillt okkur um að taka
af honum myndir og gefa honum
rausnarlega í peningabaukinn.
Seinna um kvöldið sáum við hann
svo á öðrum stað á torginu, greini-
lega með fjölskyldu sinni, sem ein-
nig lék á ýmis hljóðfæri. Þá gátum
við ekki annað en tekið fleiri
myndir og dáðst að klókindum
fjölskyldunnar að auglýsa dreng-
inn sem munaðarlausan. Já, minn-
ingarnar hrannast upp frá þessari
ferð okkar og öllu sem við sáum á
Ítalíu. En þær minnningar sem
eru mér dýrmætastar eru samt
sem áður kvöldin þegar við rædd-
um saman um alla heima og
geima. Þá kynntumst við innra
manni hvor annars og ég fann
glöggt hve honum var enn sár
harmur í huga vegna missis Bjark-
ar, dóttur sinnar, og eiginkonunn-
ar. Seinna hef ég sjálfur kynnst því
hve missir barna skilur eftir djúp
sár.
Undanfarin sumur hefur Steini
dvalið um tíma hjá frændfólkinu í
Svartárkoti og unað sér vel. Ég
minnist ferða minna með þau
systkinin, móður mína og hann, á
æskustöðvarnar í Stóraási og upp í
Suðurárbotna. í þeim ferðum gafst
mér glögg innsýn í lífsbaráttuna á
heiðinni, en jafnframt kom greini-
lega fram að kærleikurinn til
æskustöðvanna var þeim ofar í
huga en kröpp kjör á heiðarbýlinu.
Um árabil hef ég tekið Steina
með á þorrablót í Lionsklúbbnum
Viðarri, ásamt Benna syni hans,
Hilmari Þórissyni og Tryggva
Kristjánssyni. Sá fagnaður hefst
um hádegi á laugardegi og stendur
fram undir kvöldmat. Sú venja
skapaðist hjá okkur að fara þá
heim til mín og spila bridge alla
nóttina. Ekki fann ég að Steini
entist verr þessar spilanætur en við
yngri mennirnir, hann var hrókur
alls fagnaðar allt til morguns.
Nú eru ævidagar Steina frænda
allir. Hann mun ekki framar setja
öngul í stóra urriðann á Brotinu í
Svartá. Það er þó trúa mín að
hann muni frá núverandi vistar-
veru fydgjast með tilburðum mín-
um og annarra við að reyna að ná
þessum draumasilungi, sem forð-
um sleit sig af færi hjá honum og
kannske kíma ef sá stóri fer með
sigur af hólmi.
Um leið og ég kveð Steina fræn-
da hinstu kveðju og óska honum
alls hins besta í nýrri vist vottum
við, fjölskyldurnar ífá Svartárkoti,
börnum Steina og fjölskyldum
þeirra okkar dýpstu samúð.
Haukur Harðarson frá Svartárkoti.
Elín
Stefánsdóttir
Elsku Elín mín!
Nú er rúmt ár síðan þú
kvaddir okkur hérna megin graf-
ar. Fyrst þegar ég kyTintist þér,
fyrir rúmum tuttugu árum, þá
leigðuð þið hjónin mér herbergi
í Vanabyggðinni. Það var að vísu
lítið. Ég náði nánast út til allra
veggja ef ég stóð á miðju gólfi.
En hjá ykkur leið mér vel, og oft
var gaman þennan tíma.
ekki stóð á að bjóða í kaffi-
sopa og spjall niðri. - Lassí var
líka mikill partur af heimilislíf-
inu, og gaman að fylgjast með
henni, hversu vitur hún var og
falleg.
Alltaf höfðum við samband,
eftir að ég fór frá ykkur. Og eng-
in manneskja hefur spurt eins
oft um líðan mína og þú, og
hafðu hjartkæra þökk fyrir. Það
Iýsir þínu góða hjartalagi, sem
margir fleiri nutu.
Þegar aldurinn færðist meira
yfir fluttuð þið hjónin í Víðilund
- híbýli fyrir aldraða.
Eftirlifandi maki er Kjartan
Guðmundsson, f. 7. september
1918. Þið hjón eignuðust engin
börn, en óluð upp tvö, þau Þórð
og Helgu.
Áfram hélt ég að koma í
heimsókn, bæði í blíðu og
stríðu. En það var oft stutt í
grínið og gamanið, elsku Elín
mín.
Ég á margt frá ykkur, andlegt
og efnislegt, og það var gefið af
einlægu hjarta. Sonur minn og
við þijú áttum öll afmæli fyrri
hluta septembermánaðar. við
héldum lítils háttar upp á það
að gamni okkar. Og þú varðst
níræð.
Kjartan vildi að þú gætir verið
sem Iengst heima, því hann vissi
að það var þín löngun og þrá.
Hann gaf sig allan í að aðstoða
þig nótt sem dag. Svo í október
kom kallið, en þá varstu búin að
vera stutta dvöl á F.S.A.
Það var erfitt að hvetja þig, en
hugsunin um að við eigurn eftir
að hittast aftur, breytir öllu.
Ég veit að þú hefur fengið
góðar móttökur, og ert okkur
nálæg sem þú unnir.
Vinátta er eitt af því fallegasta
sem þú getur eignast og eitt af
því besta sem þú getur orðið.
Vinur er lifandi fjársjóður, og ef
þú átt einn slíkan þá áttu verð-
mætustu gjöf lífsins.
Ég kveð þig með söknuði og
þökk fyrir allt og allt.
Þín Árvök