Þjóðviljinn - 14.11.1950, Síða 5

í>riðjudagur 14. nóv. 1950.
e*-
V
Þ J Ó ÐVILJINN
Leikféiag Reykjavíkisr:
LSKU RUT
eftir Norman Krasna
Leikstjéri: Gnnnar Hansen
Leikfélag Reykjavíkur er
tekið til starfa að nýju. Um
skeið virtust örlög hins virðu-
lega félags í nokkurri óvissu,
sumir vildu leggja það niður
eða skipta um nafn, en hitt
mun engum hafá til hugar
komið, að sýningar féllu niður
i Ieikhúsinu við Tjörnina. Fé-
laginu óska ég gæfu og géngis,
og þykist þess fullviss að það
vinni mikið starf og gagnlegt
á komandi árum, en undir því
er framtíð íslenzkrar leiklist-
ar komin, að ungir efnilegir
leikendur hljóti næg tækifæri
til þess að efla dug sinn og
þroska. Tómlæti leikhúsgesta
þarf félagið tæplega að ótt-
ast, svo ákafur var fögnuður
þeirra, hlátur og lófatak á
föstudagskvöldið var, að frum-
sýningin líktist helzt endur-
fundi góðra vina.
Ekki verður sagt að leik-
félagið fari geyst af stað eða
ráðist í stórvirki að þessu
sinni, en til þess liggja auð-
skildar ástæður sem engin
þörf er að ræða. „Elsku Rut“
er amerískur grínleikur af létt-
asta tagi, fyndinn og líklegur
til vinsælda, en í engu *' ný-
stárlegur; atvikin kátbrosleg
og smáskrítin, tilsvörin skemmti
og
Anna Guðmundsd., Wilhelm Norðfjörð og Þorst. Ö Stephensen.
Vignir tók myndirnar.
Erna Sigurleifsdóttir
og Gunnar Eyjólfsson
leg og kímin. Unglingur elsk-
ar stúlku, það er auðvitað efni
leiksins; en stúlkan er öðr-
um lofuð, svo að málið reynist
ærið torsótt og flókið, en hvað
um það, allt hlýtur að fara vel
að lokum. Það er ekki hægt
annað en 'hlæja að þessu ágæta
gamni, en þegar líða tekur á
kvöldið og greitt er úr helztu
fiækjunum hlýtur maður reynd
ar að spyrja hvort að þau fari
nú ekki loksins að ná saman,
og þegar út er komið er öllu
gleymt, og enginn veit lengur
að hverju hann var eiginlega
að hlæja. Þeir sem fara í leik-
húsið til þess að leita þar
hvíldar eftir önn dagsins geta
ekki hlotið betri skemmtun.
Það verður ekki annað séð
en félagið eigi mörgum góðum
leikendum á að skipa, og ekki
leynir sér örugg og smekkvís
handleiðsla leikstjórans, Gunn-
ars Hansens. Þorsteinn Ö.
Stephensen leikur dómarann og
heimilisföðurinn með því full-
komna látleysi og öryggi sem
einkennir hann, og svo kostu-
lega og skemmtilega, að eng-
in leikenda vakti jafnmikinn
glaum og gleði. — Hin ríka
skopgáfa Þorsteins hefur vart
verið nægilega metin, fáir virð-
ast betur til þess fallnir að
fara með stórbrotin hlutverk
í sigildum gleðiieikum. Geðfelld
er kona dómarans, Anna Guð-
mundsd., en stendur þó manni
sínum ekki á sporði. Ágætlega
fer Gunnar Eyjólfsson með hlut
verk elskhugans, ungur maður
og glæsilegur í foringjabúningn
um ameríska, vasklegur, mál-
snjall og rómantískur og ást-
fanginn í Rut sinni upp yfir
bæði eyru. Erna Sigurleifsdótt-
ir er varla gædd nægum yndis-
þokka til þess að leika Rut,
þrætueplið í leiknum, en hún
er lagleg stúlka, eðlileg og
blátt áfram og einlæg í ást
sinni. En það er önnur dóttir
yngri á heimilinu, ákaflega
erfið foreldrum sínum og syst-
ur, og sú er kemur öllum ó-
sköpunum af stað. Það leynir
sér að vísu ekki að Sigrún
Magnúsdóttir er komin af
gelgjuskeiði, en tilburðir henn-
ar, tal og innræti er eins
skemmtilega ungæðislegt og á
verður kosið, og vel við hæfi
þessarar brögðóttu skólastelpu.
Wilhelm Norðfjörð er á réttum
stað sem eldri unnustinn, mátu-
lega hagsýnn, leiðinlegur og
smáhuga; ekki alltaf nógu ör-
uggur í hreyfingum og máli,
en ágætur þegar hann kemst
ærlega úr jafnvægi. Ein gifting
er vitanlega ekki nóg í slíku
leikriti, hin brúðhjónin heita
Bryndís Fétursdóttir og Árni
Tryggvason. Skýr og eðlilegur
er leikur Árna, hins unga und-
irforingja; Bryndís er mesta
myndarstúlka, en ekki nægilega
hrifin af piltinum sínum. Nína
Sveinsdóttir er þjónusta á heim
ilinu, afkáraleg úr hófi fram.
en veldur þó engum skaða.
Tómas skáld Guðmundsson
þýddi leikinn og víða liðlega
sem vænta má, en stundum
dottar sá góði Iiómer og raun-
ar oftar en góðu hófi gegnir.
Leiktjöldin, björt og smekkleg,
eru verk Magnúsar Pálssonar,
ungs og efnilegs kunnáttu-
manns á því sviði.
A. Hj.

sögn Jóas Axels
Eg hef í tveim b'.öðum Þjóðviljans borið fram spurn-
ingar, sem beina má í tvær áttir: Öunur til stjómar
Sjómannafélags Reykjavíkur, hin til Jóns Axels Pét-
urssonar.
Spurningarnar eru á þessa leið: Eru ákvæði uia for-
gangsrétt félagsbundinna sjómanna á félagssv:eði Sjó-
mannáfélags Reykjavíkur virkilega ekki í hinum nýju
samningum? Er það satt, að Jón Axel Pétursson liafi
sem forstjóri bæjarútgerðarinnar notað aðstöðu sína til
að bola sjómanni úr skiprúmi vegna þálttöku lians í ný-
afstöðnu verkfalli ?
Eg höfi nú beðið eftir svari við þcssum spurr'ngum
síðan á föstudag og ekki fengið sviir frá hlutaðeigend-
'um. — Hinsvegar hefur Alþýðublaðið kveinkað sér und-
an þessum spurningum vegna Jóns Axels og svarað með
refjum einum, sem þess var vox- og vísa. Jón Axel
Pétursson! Hefur þú gert þér Ijóst hversu þögn þín og
refjar Alþýð'ublaðsins hjálpast að því að lýsa sökinni á
hendur þér? Jón Axel, þú veizt vel hvaða mann ég á
við, spumingin er aðeins þessi: Ætlarðu að gerast sannur
að einu því ljótasta sem þekkist í fari versí’u manna í
atvinnureker-dastétt, sem sé því, að leggja stein í götu
lífsbaráttu góðs verkamanns fyrir það að hann er
cinnig góó’ar félagsmaður í sínu stéttarfélagi, — þú sem
ert sjálfur komLnn í góða atvinríu fremst af öllu fyrir
styrk verkalýðssamtakanna? — Svaraðu maður sjálfur.
Þögnin og Alþýðublaðið viína á móti þér.
Svo er hin spurningin. Eg hef rú fengið upplýsingar
'um það, að ákræðið um forgangsrétt félagsbundinna
manna var eliki í togarasamningur'um 1942 og eklsi held-
ur í smánarsamningnum í fyrra né samningsuppkasti því
er samþyklct var um daginr. Þetta er \ itanlega hneyksli
þegar þess er gætt að hér er um að ræða eitt stærsta
og elzta verkalýðsfélag landsins á sama tíma og varla
finnst á öllu landinu svo smátt og 'ungt félag að það
hafi eklci knúið fram forgangsréttarákvæði fyrir með-
limi sína. — En þá vaknar ný spurning: Hafa hinir
„þrautreyndu“ sjómannafélagsforingjar hér ekki enn í
allri sinni sögu fengið forgangsréttarákvæðið í togara-
samr'ngana, eða hafa þeir vitandi vits gloprað því
niður til að geta sigað hundum á úrvalsmenn ver’.ialýðs-
samtakanna? — Eða er það af tómúm sljóleika sS í
sáttatilboðinu er síðast var samþykkt skyldi ekki fyrir-
finnast hin algenga klausa, þegar um harðvítugar deil-
ur er að ræða, þess efnis að erginn skyldi gjalda á
neinn liátt eftir á þátttöku sinnar í deilunni?
Sjómaður.
1. VINNINGUR í HAPPDRÆTTI
SÓSÍALISTAFLOKKSINS ER
STOFUSETT AÐ
VERÐMÆTI
Hver liefur efni á að láta
fram Iijá sér fara? —
.1
tækifæri
Nina S v einsd ó tti r
pib mm
|............ _ i;
jLítið í sýningarglugga happdrættisins í Bankastr. 2 ■:
SJðN ER SÖGU RÍKARI
' I
^avwvwwwwvwvwi.vvvvvwwvwvivvvwvs.'w^v.'wv.v.v.v.-.vav.v.w.v-'.^