Þjóðviljinn - 23.01.1955, Blaðsíða 10

Þjóðviljinn - 23.01.1955, Blaðsíða 10
10) — ÞJÓDVIUINN — Sunnudagur 23. janúar 1955 Erich Maria REMARQUE: Að elsha... ... ®g deyjtt 36. dagur Hann gekk upp stigann. Það var dimmt í ganginum. Kruse læknir átti heima á annarri hæð. Gráber mundi varla eftir honum, en hann vissi að móðir hans hafði ' nokkrum sinnum gengið til hans. Ef til vill hafði hún verið hjá honum nýlega og hann heföi heimilisfang hennar. Miðaldra kona með óskýra andlitsdrætti opnaði dyrn- ¦ ar. „Kruse? Ætlið þér að finna Kruse lækni?" „Já". Konan horfði þegjandi á hann. Hún hreyfði sig ekki til að hleypa honum inn. „Er hahn heima?" spurði Graber óþolinmóðlega. Konan svaraði engu. Hún virtist vera' að hlusta á eitthvað annars staðar í húsinu. „Eruð þér að finna hann sem lækni?" spurði hún loks. „Nei. í einkaerindum". „Einkaerindum?" „Já, einkaerindum. Eruð þér frú Kruse?" „Guð forði mér frá því". Gráber starði á hana. Fyrr um daginn hafði hann rekizt á öll afbrigði varúðar, haturs og undanbragða, en þetta var nýtt. „Heyrið þér", sagði hann. „Ég hef engan áhuga á hvað ykkur hefur farið á milli. Ég þarf að tala við Kruse lækni, það er allt og sumt. Getið þér skilið það?" ? „Kruse býr ekki lengur hér", sagði konan hárri og fjandsamlegri röddu. „En nafn hans stendur þarna". Gráber benti á látúns- plötu við dyrnar. „Þessi plata hefði átt að vera tekin burt fyrir löngu". „En hún er þarna. Eru einhverjir úr fjölskyldunni hér enn?" Konan svaraði engu. Gráber var nóg boðið. Hann var að því kominn að segja henni að fara til fjandans, þegar hann heyrði dyr opnast í íbúðinni fyrir innan hana. Ljósgeisli féll fram í dimman ganginn. „Er einhver að finna mig?" spurði rödd. . „Já", sagði Gráber og tefldi á tvær hættur. „Mig langar að tala við einhvern sem þekkir Kruse lækni. í>að virðist ekki vera hlaupið aö því". „Ég er Elísabet Kruse". Gráber starði á konuna með óljósu andlitsdrættina. Hún hvarf úr gættinni og fór inn í íbúðina. „Of bjart", hvæsti hún í áttina til ljósgeislans. „Það er bannað að nota svona mikið rafmagn". Gráber stóð kyrr þar sem hann var. Stúlka um tvítugt kom í áttina til hans yfir ljósgeislann. Andartak sá hann bogadregnar brúnir, dökk augu og dimmbrúnt hár sem féll óstýrilátt niður á axlir hennar — svo hvarf hún inn í hálfrökkrið í anddyrinu og stóð fyrir framan hann. „Faðir minn stundar ekki læknisstörf lengur", sagði hún. „Ég kom ekki í lækniserindum. Ég kom til að fá frétt- ir". Svipur stúlkunnar breyttist. Hún tók viðbragð eins og til að aðgæta hvort konan væri þarna enn. Svo opn- aði hún dyrnar upp á gátt. „Komið inn", hvíslaði hún. Hann gekk á eftir henni inn í herbergið sem Ijósið kom úr. Hún sneri sér við og leit á hann. Augu hennar vöru ekki lengur dökk; þau voru grá og skær. „En ég þekki þig", sagði hún. „Gekkstu ekki í skóla hérna". „Jú. Ég heiti Ernst Gráber". Nú mundi Gráber eftir henni líka. Hún hafði verið mögur telpa með of stór augu og of mikið hár. Móðir hennar hafði dáið ung og hún hafði flutt til ættingja sinna í öðru þorpi. „Hamingjan góða, Elísabet", sagði h£fnn. „Ég þekkti þig ekki. Það hljóta að vera sjö eða átta ár síðan við höfum sézt. Þú hefur breytzt mjög mikið". „Þú líka". á seyöi hér?" spurði Graber. „Þín er gætt eins og hers- höfðingja". Elísabet Kruse hló snöggt og beizklega. „Ekki eins og hershöföingja heldur eins og fanga". „Hvað þá? Pabbi þinn —" Elísabet Kruse tók viðbragð. „Bíddu", hvíslaði hún og gekk framhjá honum að borði sem á var grammifónn. Hún setti hann af staö. Hohenfriedberger marsinn glumdi við. „Svona", hvíslaði hún. „Nú geturðu haldið áfram". Gráber leit skilningssljór á hana. Böttcher hafði haft rétt fyrir sér; allir borgarbúar virtust vera orönir sturl- aðir. „Hvað á þetta að þýða?" spurði hann. „Stöðvaðu þetta. Ég er búinn aö fá nóg af hergöngulögum. Segðu mér heldur hvað er hér á seyði. Hvers vegna ertu fangi?" Elísabet gekk til hans. „Konan þarna frammi er að hlusta. Hún er slefberi. ess vegna setti ég grammifón- inn af stað." Hún stóð fyrir framan hann og dró nú andann ótt og títt. „Hvað um föður minn? Hvað veizt þú um hann?" „Ég. Ekki neitt. Ég ætlaði bara að leggja spurningu fyrir hann. Hvað í óskópunum hefur komið fyrir hann?" „Hefur þú ekkert frétt af honum?" „Nei. Ég ætlaði að spyrja hann hvort hann vissi heimilisfang móður minnar. Foreldra minna er saknað". . „Er það allt og sumt?" Graber starði á Elísabetu. „Það er nóg fyrir mig", sagði hann svo. Eftirvæntingarsvipurinn hvarf af andliti hennar. „Það er satt", sagði hún þreytulega. „Ég hélt þú kæmir með fréttir af honum". „Hvað hefur komið fyrir föður þinn?" „Hann er í fangabúðum. Hann hefur verið þar í fjóra mánuði. Hann var svikinn. Þegar þú talaðir um frétt- ir hélt ég að þú vissir eitthvað um hann". „En ég hefði sagt þér það undir eins". Elísabet hristi höfuðið. „Ekki ef það hefðu verið smyglaðar fréttir. Þá hefðirðu orðið að vera varkár". Varkár, hugsaði Gráber. í allan dag hefur þetta orö Glens og gaman Úr afmælisgrein um stórskáld- ið: Hænsnarækt hefur verið einn af strengjunum á hörpu hans. Móðir skipstjórans átti að skíra nýja skipið hans sem skyldi hlaupa af stokkunum í dag. Hún var ákaflega ó- styrk á taugunum fyrir þessa. merkilegu athöfn. Að lokum sneri hún sér að forstjóra skipasmíðastöðvarinnar og- spurði: Hvað þarf ég að slá hart með> flöskunni til að skipið hlaupi að stokkunum ? Ég heyri að fjölskyldu þinni. hafi hætizt nýr meðlimur, sagði hátíðlegur kennari við> einn nemanda sinn. Nýr og nýr ekki, það getur maður náttúrlega sagt, svar- aði nemandinn og var merki- legur með sig: öskrið í hon- um virðist samt óneitanlega benda til þó nokkurrar reynslu. Hvað olli sprengingunni'. heima hjá yður? Púður á bindinu mínu. Hún: Skyldirðu líka elska. mig þegar hár mitt er orðið grátt? Hann: Hef ég ekki alltaf elsk- að þig, hvernig svo sem hárið- á þér hefur skipt litum? H' eiinilisþáttur Matarceði barnanna ovani, sem fullnægir aðeins aug- Þau stóðu hvort andspænis öðru. „Hvað er eiginlega{unum en ekki maganum. Það er ekki nóg að leita uppi þær fæðutegundir sem innihalda flest vítamín í skammdeginu, heldur skiptir mjög miklu máli á hvern hátt matarins er neytt, ekki sízt fyrir börnin. Morgunmáltíðin hefur mikla þýðingu fyrir börnin. Þess þarf því að gæta að barnið fái nægan tima til að neyta þessarar mál- tiðar. Flýtismáltíðir geta orsak- að taugaveiklun. Kennið börnun- um að tyggja matinn vel — það er hlutverk tannanna, ekki þarm- anna. Ef skólabarn fer of seint á fætur og móðirin rekur á eft- ir því meðan það borðar, verður barnið órólegt og gleypir mat- inn ótugginn. Afleiðingin verður oft magapína, sem getur orðið að alvarlegra meini, ef þetta er endurtekið of oft. Það er líka mikilsvert að maginn fái hvíld að lokinni máltíð. Fækkið eða sleppið alveg óþörfum eða ó- hollum millimáltíðum — kaffi með brauði — tei — sódavatni — sælgæti o. s. frv. og ef þið gefið barninu ávexti þá gerið það strax að máltíð lokinni, en ekki hálftíma eða klukkutíma seinna. Maginn þarf að fá frið til að melta matinn. Og loks nokkur orð um víta- mín á þessum sólarlausu mán- uðum. Daglegt magn af A, D og C vítamínum er nauðsynlegt. Úr grænmeti fáum við einkum A, B og C vítamín. Kartöflur eru helzti C vítamíngjafinn í dag- legri fæðu okkar. B vítamín fá- um við úr brauði. Helztu D vítamín, eggjahvítuefnin og enn- Nýju skórnir Maður er búinn að fá sér nýja sjaldhafnarskó. Manni er sárt um skóna og tímir ekki að fara í þá fyrr en maðúr fer út eitt- hvert kvöldið og afleiðingin er iðulega sú, að skemmtunin er eyðilögð fyrir manni vegna þess að nýju skórnir eru þrengri en maður bjóst við.Þvi getur það verið góð hugmynd að ganga nýju skóna til heima. Ef maður hefur gengið í þeim innanhúss nokkra klukkutíma veit maður nokkurn veginn hvernig þeir eru á fæti. Oft eru nýir skór dálítið óþægilegir fyrst í stað án þess þeir séu beinlínis þröngir og þá getur verið gott að ganga þá til í heimahúsum, þar sem hægt er að fara úr þeim þegar þeir kreppa að fætinum, í stað þess að fara í þeim í veizlu eða sam- kvæmi, sem getur orðið hrein- fremur A og B vitamínin fáum við úr kjöti og fiski, innmat og eggjum. Og loks þarf að taka skeið af' þorskalýsi á hverjum degi fram á vor. Það heldur sleni og kveft i hæfilegri fjarlægð. Þrjár aðalmáltíðir þarf barnið að fá, á morgnana, um hádegið og á kvöldin og millimáltíð síð- degis. Ef þessari reglu er haldið asta kvöl fyrir bragðið. er engin hætta á að barnið sæki í sífellu í matarskápinn, vegna þess að það sé svangt. Það er • UTBREHHÐ • ÞJÓÐVILJANN Röndóttur hálsklútur Það er komið í tízku að binda hálsklúta í hálsmálið á kjólum. og peysum. Það er hlýtt og get- ur verið fallegt. Þetta er hentug tízka þegar peysur eru orðnar of víðar í hálsinn og hægðar- leikur að leyna þeim galla undir hálsklútnum og á myndinni er sýnt dæmi um þetta. Þar er háls- klúturinn prjónaður í tveim litum, og fallegast er að velja liti sem fara vel við peysuna. Trefillinn þarf að vera vel lang- ur, svo að hægt sé að hnýta hann í lausan hnút eins og sýnt* er á myndinni', og garnið má ekki vera of gróft því að þá verður hnúturinn of ofboðslegur.

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.