Dagblaðið Vísir - DV - 19.06.1998, Blaðsíða 9

Dagblaðið Vísir - DV - 19.06.1998, Blaðsíða 9
FÖSTUDAGUR 19. JUNI1998 tónlist 23 HLJÓMPLffTU mmm Smashing Pumpkins - Adore **** Þrátt fyrir alla velgengni Smashing Pumpkins hafa síð- ustu tvö ár veriö hryllileg, ekki fyrir sveitina heldur meðlimi hennar. Síðasta plata sveitarinn- ar, Mellon Collie & the Infinite Sadness varð ein af mest seldu plötum allra tíma en á sama tíma tröllriðu sveitinni eiturlyf, dauði, vonbrigði og aðskilnaður. Það þurfti því að bera á sárin og nýja plata sveitarinnar, Adore, ber öll merki þess. Hér eru horfnir þrumugitarar og í staðinn komið píanó. Og jafnvel Corgan hefur dregið út öskrum sínum. En þrátt fyrir að þrumugitarar séu næstum horfnir er Adore kannski merkilegasta verk sveitarinnar til þessa. Platan er pródúseruð af Billy Corgan með hjálp Brad Wood og hljóð- blönduð af Corgan og Flood og er á margan hátt frábrugðin fyrirrennur- um sínum. Lög eins og Perfect og Daphne Descends eru með Corgan og James Iha í aðalhlutverki sem vælir gítarnum yfir tólvutrommur, sem verður að teljast frekar nýtt fyrir Pumpkins. Hér ríða tregafullar ballöð- ur húsum líkt og í laginu Once Upon a Time þar sem Corgan syngur óð til nýlátinnar móður sinnar. Ekki má heldur gleyma byrjunarlagi plöt- unnar: To Sheila, enn ein frábæra ballaðan. Síðari hluti plötunnar státar af firnagóðum píanóballöðum ((For Martha, Annie-Dog og Blank Page), lög sem sýna fram á hæfileika Corg- an sem lagasmiðs. Kannski í tímans rás mun Smashing Pumpkins verða heil af sárum fortiðarinnar en ég verð að segja að þeir hljóma þrusugóðir í veikindun- um. Páll Svansson Páll Úskar & Casino - Stereó *** Bqsspa $ -, í "fS&x- ,:i Það versta við Casino er að hljómsveitin spilar eingöngu ko- ver-lög, lög eftir aðra, þvi það væri verulega spennandi að sjá þetta band gera eitthvað á eigin spýtur, spila frumsamin lög og demba sér í tilraunir. Þetta er nefnilega þrusugrúppa, spreng- lærðir og gufuþéttir tónlistar- menn. Stjórnandinn, Samúel Jón, virðist líka vera með vel hrein eyru því hljómurinn á þessari plötu er frábær. Ég leyfi mér að fullyrða að þetta sé ein best hljómandi sumarplata sem lýðveldið hefur getið af sér - tært og bjart sánd - og það verður gaman að „blasta" þessari plötu yfir grillinu. Já, og grillpinninn ætti ekki að standa í ömmu gömlu þó þessu verði dembt á í sólinni því Casino er „fyrir alla aldurshópa". Þeir félagar eru á svipuðum slóðum og Milljónamæringarnir og Júpiters í leitinni að hinu fullkomna balli en serjast innst í setustofu poppsins og kíkja jafhvel í lyftuna líka. Tónlistin hér ætti að virka ljúfsárt á þær kynslóðir sem muna gullald- artíma einokunar Ríkisútvarpsins þvi að ætla má að mörg þessara laga hafi heyrst þar, ósungnu lógin á milli Daglegs máls og íslensks máls en þau sungnu í Óskalögum sjúklinga. Lagavalið er gott, fínt jafnvægi á milli ballaða og stuðlaga, og hlustendur fá oft nostalgíuglampa í augun. T.d. er hnyttið að troða stefunum úr Línunni og Barbapabba að og stuttri Eurovision-syrpu í endann. Tilraunaleysi Casino, sú tilhneiging að taka lögin í nánast nákvæmum eftirlíkingum af frummyndinni, fer stundum í taugarnar á manni, það er eins og legið hafi verið á gömlu plötunum með stækkunargleri, en þá kemur Páll Óskar sterkur inn og stráir sínu sæta fæðubótarefhi ofan á og dæmið gengur upp. Þetta er sko setustofa sem passar Palla og það fer vel um hann í plussinu. Eina lagið sem ég nenni ekki að hlusta á hann syngja er Serge Gainsbourg-lagið, þar meika ég ekki hermið, þó það sé kannski virðingarvert hjá hlutaðeigandi að kynna þennan franska snilling fyrir þjóðinni. Allt annað er toppstöff og það verð- ur forvitnilegt að sjá hvort þjóðin bítur á agnið og hvort snyrtipopp Casino muni grassera 1 sumar. Gunnar Hjálmarsson Money Mark - Push the Button ***• Mark er handlaginn og hepp- inn. Hann var kallaður til að gera við garðshlið. Innandyra voru Dust Brothers að hljóðvinna Beastie Boys-plötuna Paul's Bou- tique. Beastie bjóða honum í partí. Innan tíðar er hann farinn að spila með þeim á hljómborð á plötum og tónleikum og nú gefur hann út sína aðra sólóplötu. Sú fyrsta var djammaðri og í áttina að því sem var hægt að búast við af manni sem vinnur með Beastie Boys og gefur út hjá Mowax en þessi brýtur öll lögmál og er fyrst og fremst troðfull af vel heppnuðum lög- um, átján í allt, og á rúmum fimmtíu mínútum fiakkar Mark á milli stíla eins auðveldlega og að láta renna í bað. Þetta er ein besta safnplata sem maður heyrir á árinu. Annars vegar eru ósungin lög, sum latínskotin og værukær, önnur beittari. Hins vegar eru hreinræktuð og fiott popplög sem maður fær á heilann og syngur í baði. Mark hverfur frá tæknidýrk- un nútímans og leitar í upprunann, flettir í gegnum plötusafnið og mæt- ir með lög sem minna sterkt á Velvet Underground, Elvis Costello og Stevie Wonder. Hér er allt smart og skemmtilegt, t.d. smáskífulögin Hand in Your Head, lunkinn lítill smellur, og Maybe I'm Dead, drífandi damp- mikið lag sem minnir á Beck, eins og reyndar margt annað á þessari plötu. Mark segir að eins og Coltrane hafl byrjað að stæla Charlie Parker hafi hann sjálfur þurft að heiðra fyrri snillinga. Nú sé hann tilbúinn í stærri mál. Hver þau eru verður fróðlegt að sjá en þangað til spái ég þess- ariplötu.góðu gengi. Gunnar Hjálmarsson Sean Lennon: „Vildi gera létta plötu og rómantíska." Sean Lennon gefur út plötu - plata um ástina og það rugl sem fylgir Það er ekkert nýtt að börn frægra poppara feti í fótspor foreldranna - Emma Townsend, Jakob Dylan, Wil- son Phillips, Chris Stills, Adam Cohen - en það er sjaldgæft að börnin hafi mikið meira en gott ættarnafn til brunns að bera. Á sama degi og Juli- an Lennon gaf út nýja plötu eftir sjö ára hlé og langt þref við útgáfufyrir- tæki sendi hálfbróðir hans Sean frá sér plötuna „Into the Sun" og hefur skyggt algjörlega á stóra bróður í um- fjöllun tónlistarbransans. Sean var bara fimm ára þegar John var skotinn við Dakota- bygginguna og segist hafa fullorðnast hratt eftir ódæðið. „Að yf- irvinna hræðslu við ókunnuga hefur verið einna eríiðast fyrir mig," segir Sean, sem nú er orðinn 23 ára. „Alltaf þegar mamma (Yoko Ono) gekk inn í Dakota-bygginguna gekk ég á eftir henni tilbúinn að henda mér fyrir byssuskotið, ef svo færi að einhver ætlaði að skjóta hana. Þannig hugsaði ég þegar ég var sex og sjö ára." Æska Seans var nálægt því að vera venjuleg. Að vísu fylgdu tveir vopn- aðir öryggisverðir honum hvert fót- mál. Snemma heyrði hann i Jimi Hendrix og það breytti lífi hans og kveikti áhuga hans á tónlist. Tólf ára fór hann í heimavistarskóla í Sviss, var þar í þrjú ár og sneri heim þegar gruggrokkið var að verða æði. Það fyrsta sem hann samdi voru lög með Nirvana-áhrifum, sem hann tók upp á 12-rása upp- tökutæki sem Michael Jackson hafði gefið honum. Sean tók stórt stökk inn í tónlist- arbransann þegar hann sannfærði mömmu sína um að gera tilrauna- kennda plötu sem minnti á það sem hún hafði gert með Plastic Ono Band. Úr varð platan „Rising" árið 1995. Sean hjálpaði til á plötunni, spilaði m.a. á bassa og kynntist við gerð hennar meðlimum hh'ómsveitarinnar Cibo Matto, sem endurhljóðblönduðu eitt lag á plötunni. Cibo Matto er skip- uð þrem japönskum konum sem búa i New York og á tónleikaferðalagi til kynningar á fyrstu plötu þeirra fengu þær Sean til að spila á bassa. Sean og Yuka Honda úr Cibo urðu kærustupar á flækingnum og Sean kynntist góð- kunningjum stelpnanna, köppunum í Beastie Boys. Það er svo útgáfufyrir- tæki Beastie Boys, Grand Royal, sem gefur út fyrstu sólóplötu Seans, þannig að stráksi er í góðum málum og svölum félagsskap. Eplið og eikin Vitanlega ber John Lennon oft á góma þegar Sean er í viðtölum. Það vakti mikla athygli þegar hann full- yrti að pabbi sinn hefði verið myrt- ur af leyniþjónustunni og Mark Chapman væri aðeins heilaþveginn undirsáti yfirvalda. „Þeir sem halda að Mark Chapman hafi verið einn að verki eru eitthvað ruglaðir eða rosalega saklausir. En yfirvöld fengu ekki það sem þau vildu, því áhrifin af pabba hafa orðið miklu sterkari eftir að hann dó." Sean er fæddur 9. október, sama dag og pabbinn og er með eldri konu (Yuka er 37 ára) eins og John (Ono var mun eldri en hann). Það vita það ekki margir en John Lennon hafði miklar áhyggjur af aukakílóunum, var alltaf í megrun og Sean hefur tekið þetta upp, er á stróngum prótínkúr. „Pabbi var hé- gómlegur á sumum svið- um. Tímabilið í kringum myndina „Help!" kallaði hann „Feita Elvis tímabil- ið sitt" og hugsaði ekki um annað en aö ná kílóunum af sér." Vitanlega er Sean á móti tilgátu margra sinni við á þessum tima. Ef eitthvað er þá hafði mamma þau áhrif að pabbi gerði mörg sín bestu lög. Fólk hefur aldrei viðurkennt hve mikil áhrif hún hafði á Bítlana!" Og hvert er svo uppáhalds Bítlalag Seans? „Happiness Is a Warm Gun". Into the Sun Bítla- fræðinga að Ono hafi splundrað hljómsveit- inni; „Kjaftæði! Það hötuðu allir alla og Paul og pabbi tóluð- ust ekki Sean tileinkar kærustunni frum- smiðina, en hún hljóðvann plötuna. „í dag eru margir að gera neikvæð- ar plötur og sorglegar," segir Sean, „en ég vildi gera hið gagnstæða, svo ég reyndi að gera létta plötu og róm- antíska, fallega og jákvæða. Mér fannst dálítil bylting í því. Platan er um mikilvægasta samband lífs míns. Hún er um það að deila öllu með einhverjum og þær hættur sem því fylgja. Hún er um hamingjuna sem kemur með ástinni og um ruglið sem fylgir." Platan var tekin upp í volgum analóg-hljóm, sem Sean segir að endurspegli ástarsam- bandið. í lögunum er farið víða, áhrif frá Beck, Beach Boys, Stevie Wonder og Bítlunum eru ekki langt undan og kántríi, bossanóva og djass er skotið að í smáskömmtum. „Ég hef alltaf fundið mig í því að kanna og sameina marga tónlistar- stíla. Það sem mér fmnst mest spennandi við Beastie Boys og Beck er hvernig þeir brjóta niður hefð- bundna múra á milli tónlistar. Ég held að það höfði til fólks af minni kynslóð sem alltaf er að leita að ein- hverju nýju. í gegnum tíðina hafa tónlistarmenn alltaf verið flokkaðir niður eftir stíl og settir í bása en í framtíðinni held ég að það verði sí- fellt erfiðara að flokka tónlist." Platan hefur fengið fina dóma víðast hvar og það er hægt að taka undir það, þetta er ágætis byrjendaverk. Sean er sem stendur á tónleikaferða- lagi, hitar m.a. upp fyrir Beck, og það er allt útlit fyrir að hann gæti enst í bransanum lengur en þangað til allir eru orðnir leiðir á að spyrja hann út í fræga pabbann. -glh

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.