Sunnudagur fylgirit Þjóðviljans - 29.11.1964, Side 5

Kofi þessi etr í Landmannalaugum. Hann er borghlaðinn og getur lfldega hýst 3 menn, ef þeir
Sitja í hnipri, og það verður að skríða inn um gat á veggnum, en hann er hlýr í frosti. —
Enginn mun vita um aldur hans, né hverjir hlóðu hannu
k
LANDMANNA-
AFRÉTTI
1937
Eftir Guðjón Guðjónsson
Fjallkóngurinn sagði mér
eð það væri heitt kaffi í tjald-
inu og skyldi ég nú fara og
fá mér sopa. Kl. var langt
gengin tvö og állir komnir úr
göngunum, nema Austurdals-
menn. Ég fór nú inn í tjald,
fékk mér kaffi og sofnaði síð-
an góða stund. Þegar ég vakn-
aði voru allir komnir í tjald-
stað. Veðrið var yndislegt.
Blæjalogn og sólskin. Égfékk
mér heitt vatn, rakaði mig og
þvoði mér síðan í kvíslinni, al-
veg elns og ég væri heima.
Sumir spurðu mig hvort ég
væri vitlaus. Ég spurði hvað
ég ætti annað að gjöra, ég
væri búinn að .Ijúka mínu
dagsverfci og fann enga á-
stæðu til að verja tímanum á
annan hátt.
Nú var maður búinn að sjá
árangur af smalamennskunni
fyrsta daginn, eitbhvað á ann-
að hundrað fjár hafði safn-
azt. Tveir ómerkingar voru
með og fóru nú þeir sem fjár-
gleggstir voru að leita að
mæðrunum og- marka lömbin.
Allir voru kátir. Dagurinn
hafði heppnazt vel, nema
þeir sem smöluðu Litlhöfða
höfðu misst larnb í stanz (ó-
færu) og urðu að hverfa frá,
án þess að ná þvi. Fór nú
fjall'kóngurinn með fjóra
menn til að athuga staðinn
og gera tilraun til að ná því.
Enn var stund til kvölds. Mað-
ur skyldi nú ætla að fjall-
mennirnir hefðu notað tímann
og hvílt sig eftir erfiði dags-
ins. Að vísu gerðu eldri menn-
irnir það, en nú tóku hinir
yngri upp á því að smala öll-
um göngustöfunum og nota
þá í spjótkast. Höguðu þeir
því þannig að nokkrir stóðu
á bakkanum og köstuðu suð-
ur yfir kvíslina, en aðrir tóku
á móti og köstuðu til baka.
Gekk þessi leikur þangað til
að bregða fór birtu. Fóru
menn þá að tinast einn og
einn til að sækja hestana. Var
þeim gefið og hellirinn látinn
geyma þá.
Ekki heppnaðist fjallkóng-
inum og mönnum hans að ná
lambinu. Talið fært að kom-
ast upp en ekki niður. Þó
höfðu þeir von um að það
færi sjálft upp. Annars ætl-
unin að skjóta það í miðleit,
heldur en láta það verða hung-
urdauða.
Það var löngu orðið kvöld-
sett. Kertaljósin loguðu í
tjöldunum. Prímusamir suð-
uðu undir kötlunum, og hlát-
urinn ískraði í strákunum.
Hæst höfðu þeir sem voru í
næsta tjaldi við okkur. Hvað
gat nú kætt þá svona mikið?
Valdi í Ártúni skemmti með
gamanvísnasöng, sem hann
sagðist hafa ort við orfið í
sumar. Ég fékk hann til þass
að koma inn I okkar tjald og
þurftu margir að fylgjast með
honum inn. „Kóngstjaldið“ var
tíu manna tjald svo það gat
rúmað marga áheyrendur.
Valdi stillti sér upp innst í
tjaldinu og söng nú af mikl-
um móði. Hann afmyndaðist
allur i framan, sló út höndun-
um og var stundum nærri
dottinn. Þetta þótti sumum
drengjunum ekki ónýtt að sjá
og heyra. Og það bar við að
hann varð að endurtaka sumt
oftar en einu sinni.
Viðburðum sunnudagsins er
lokið. Tjöldin reimuð aftur,
kertaljósin slökkt. Ekki veit
ég hve lengi ég hafði sofið
þegar ég vaknaði. Allir voru í
fasta svefni. Ég opnaði gæti-
lega dyrnar og gekk út. Hví-
lík fegurð! Blæjalogn og glaða
tunglsljós. Ekkert var sem
rauf kyrrð næturinnar. Það
var allt hljótt.
Svo gekk ég inn aftur, vafði
um mig teppinu og gæruskinn-
inu og sofnaði.
Það er kominn mánudagur.
Þrír menn voru nú skildir
eftir við Landmannahelli til
að gæta safnsins og hestanna.
Jörðin grá af hrími, logn,
en blikudrög í suðvestri, sem
spáði veðurbreytingu. Kl. sjö.
Við héldum allir hópinn til að
byrja með. Leiðin lá fyrst eft-
ir sléttum flötum og höfðum
við Stórhöfða á hægri hönd,
Lifrarfjöll á vinstri. Þegar
flötunum sleppti tók við all-
brattur háls, gátum við riðið
upp, en urðum að teyma hest-
ana niður. Handan við háls-
inn tók við Dómadalur, víð-
áttumikill og grasi gróinn. Dal-
urinn er luktur háum fjöllum
að norðan og austan, en svo
er hraun að sunnan, að vestan
fyrrnefndur Dómsdalsháls.
Nyrzt í dalnum er stöðuvatn
er ber nafn af dalnum. Við
riðum nokkuð lengi eftir
hrauninu sunnan við dalinn
unz við komum að stórum
steini, er nefnist skiptisteinn.
Þar er skipt í leitir, og fóru
nú allir af baki. Sumir voru
sendir að smala Lifrarfjöllin,
aðrir Norður-Nám, ég var
sendur austur í Landmanna-
laugar, vorum við sex sam-
an, auk hestamanns, er fylgdi
hverjum gönguflokki.
Við, sem fórum í Laugarn-
ar áttum að sækja safnið, sem
smalað var í gær og á baka-
leið áttum við að srnala Suð-
ur-Nám. Hann er hár og
hrikalegur með brattar skrið-
ur bæði að sunnan og aust-
an, að ógleymdum giljum, er
mér fundust svo áberandi,
hvar sem ég fór um afrétt-
inn. Við sáum til Norður-
Námsmanna, er nú vom farn-
Framhald á bls. 454.
SUNNUDAGUR — 449