Sunnudagur fylgirit Þjóðviljans - 29.11.1964, Blaðsíða 10

Á afrétti
Framhald af bls. 449.
ir að smala og virtust ætla
að verða allfengsælir. Við
komum nú að stóru va/tni er
heitir Frostastaðavatn, liggur
það austan við Suður-Nám.
Óskar á Skammbeinsstöðum
var foringi í þessari ferð, og
lét hann nú tvo verða hér
eftir. Áttu þeir að ganga milli
vatnsins og Námsins og bíða
eftir okkur við svonefnt
Vondagil, en við sem fórum
í Laugarnar áttum að reka
safnið sunnan í Námnum og
smala hann um leið og mæta
svo hinum tveim við áðurnefnf
gil-
Við komum í Laugarnar að
aflíðandi hádegi. Hittum við
þar unglingspilt sem gæta átti
hestanna, en Laugamenn voru
ailir í göngu. Þrír kaffikatlar
stóðu fullir í heitri laug, og
veitti drengurinn okkur óspart
úr þeim. Urðum við þeirri
hressingu fegnir eftir fimm
tíma reið á misjöfnum vegi.
Við hleyptum svo fénu út úr
byrginu, það var á annað
hundrað. Vegur var ekki góð-
ur til að byrja með, fyrst
urðum við að sundreka og
Landmannalaugar.
fara svo utan í bröttum fláa^
með giljum, síðar komum við
á sléttan aur. Þar biðu eftir
okkur þrír menn úr Laugun-
um og áttu þeir að hjálpa
okkur ef við þyrftum þess
með. (Framhald).
Vísur Sunnudogsins
Vísnaunnendurnir hafa lát-
ið mig fá margt óþvegið orð
í eyra og segjast hafa verið
illa sviknir, og er það ekki
nema að vonum, þvi í sumar
hefur verið langt hlé á vísum
og virðast þeir ekki hafa þol-
að að vísunum væri gefið
„sumarfrí". Til þess að ég
geti ekki afsakað mig með
vísnaleysi (sem væri líka lé-
leg afsökun) hefur góður
maður látið mér í té töluvert
af vísum. Hann kveðst ekki
vera viss um höfundana að
sumum þeirra — og það er
ég alls ekki heldur! Þar sem
lausavísur eru oft rang-
feðraðar, deilt um hver sé
réttur höfundur, og vísur af-
lagast oft á langri leið, þá
væri vel þegið að þeir, sem
rétt skil kunna á því sem
kynni að vera rangt með far-
ið, vildu senda mér leiðrétt-
ingar og aðrar upplýsingar.
Það væri líka vel þegið ef
fleiri færu að dæmi fyrr-
nefnds manns og sendu mér
vísur. Sannleikurinn er sá að
enn eru Islendingar í öllum
stéttum þjóðfélagsins síyrkj-
andi ferskeytlur, jafnt úti á
nesjum og inni í dölum, niðri
á hafnarbakka — og jafnvel
uppi í stjórnarráði! Og oft
hitta þeir naglann á höfuðið.
Ekki fleiri orð, en hefjum
þáttinn.
454 — SUNNUDAGUR
Vakan hljóða átti óð,
æsku rjóðar kinnar,
stöku góða, Iistaljóð,
Hfgjöf þjóðarinnar.
Ormur Ólafsson.
Þetta hversdags lelða líf
lamar sálarkraftinn,
að hafa hvorki vín mé víf
að verma á sér kjaftinn.
?
Aftanlág er sól að sjá,
sveipar lá og voga.
Hrímuð stráin stimir á
stjörnubláum loga.
Hjálmar á Hofi.
Vera kann að þessi sé of-
urlítið aflöguð.
Norðan hardan gecdl gard,
geysi-hardur vard ’ann,
borda jardar- erdis -ard
upp í skardid bard’ ’ann.
?
Það er bölvun okkar emn,
eins og fleiri landa,
Þar sem tómir meðalmenn
molda frjálsan anda.
Jón Bergmann.
Þessi kvað á sínum tíma
hafa verið ort í orðastað Jón-
asar frá Hriflu:
Hver einasti hvolpur sem alið
ég hef
orðinn er stóreflis hundur.
Eigi ég bein eða bitlinga gef
þeir bíta og rífa mig sundur.
Getrounin
Framhald af bls. 456.
alltaf í felum.
Ein harðsnúin skipshöfn
getur tekið völdin hér í
kaupstaðnum.
Það má heldur ekki sjást
mastur úti á firðinum, þá
eru þeir búnir að skella rík-
inu í lás. En möstrin eru
mörg á firðinum í sumar.
Þess vegna er ríkið alltaf
lokað. Það er ljótur rekstur
á einu fyrirtæki og væri á-
reiðanlega öðru vísi rekið í
einkaeign.
Tíkarleg fyrirbrigði ske
hér stundum á næturnar.
AlLskonar dólgar ráðast inn
á heimilin og venjulega upp
úr miðnætti.
Þeir reka konumar úr ból-
unum og skelfa börnin og
heimta kaffi og meðlæti.
Mannstráið á heimilinu er
að vinna einhversstaðar úti
í bæ og þeir passa sig að
hafa símann lokaðan á nótt-
unum hér ............. Kon-
an er varnarlaus og verður
að sitja uppi með þessa
dólga og stjana undir þá
fram á nóttu og neyðist oft
til þess að setja allt af stað
í eldhúsinu og standa jafn-
vel í bakstri og matargerð
fyrir þessa ókunnugu menn,
Þeir ættu að reyna að koma
í hafragrautinn til okkar
Kvaransystra. Við höfum
flugbeitta exi undir rúminu,
og ætli væri ekki auðvelt að
reka úr þeim vindinn.
En hvar er lögreglan ?
Hún er í felum. Mér er tjáð
að aðeins séu veittar hundr-
að þúsund krónur til lög-
gæzlu í ..........firði og
......firði samanlagt. Hið
villta líf fær að dafna hér
og blómgasf í friði.“
Vano og Níko
Framhald af bls. 451.
vaxa ekki á þig vængir, þá
drep ég þig á jörðu niðri, það
skaltu vita, drep þig eins og
fugl sem hefur misst væng-
ina.
Vano gekk heim í þungum
þönkum. Hann tók steinana
upp úr vösum sínum og lét
þá detta á veginn eins og tár.
Og tárin voru þung eins og
steinar.
— Hvað skal gera hugs-
aði Vano og gekk grátandi
og kastaði steinum á veginn.
— Hvað skal gera ef ég er
fugl og kann ekki að fljúga?
Hvað skal gera ef Níko er
veiðimaður og vill drepa mig?
Hvað skal gera ef það skiptir
ekki máli hvort ég flýg eða
ekki?
Sólin gekk til viðar. Vano
leit upp í himininn. Hann
hafði ekki lengur steina í vös-
unum og hann fann til létt-
leika. Vano horfði á himin-
inn og hann langaði að fljúga.
Vano horfði á svölumar, og
hann lærði að fljúga.
— Ef ég er fugl þá er mér
betra að deyja á flugi, sagði
hann og flaug af stað.
Himininn fyllti. Níko mið-
aði og skaut. Skaut og hitti.
Hitti og drap.
— Og þú sagðir að þú vær-
ir ekki fugl! hrópaði Niko.
Himinninn var aftur auður.