Lesbók Morgunblaðsins - 02.06.1935, Blaðsíða 4

Lesbók Morgunblaðsins - 02.06.1935, Blaðsíða 4
172 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS voru mestu ærslabelgir og ljeku við hvern sinn fingur. Þegar kvölda tekur heklur hver heiui til síu. Jeg er einn eft- ir, .sit á steinsnös og horfi út á hai'ið. Jeg sje hvernig bárurnar leika sjer eins og lítil börn, þær nudda sjer viðkvænit og blítt upp að klóppunum, og sogast svo há- tíðlega en þó ástúðlega til baka — Þær koma svo aftur á nýjan leik, og kasta þvölum og mjúk- um kossi á steinana, og flýta sjer svo feimnislega aftur á brott. Sól- in brosir að öllu þessu, en roðn- ar þó við um leið; hún er að liverfa við sjóndeildarhringinn. — Skýin eru eins og eldslogar. — Hafið vaggast hljóðlega, — svo kemur sólarlag. Það er farið að kólna, og næ-stum komið myrkur.-------Jeg held af stað heimleiðis, en sje þó tæplega veginn, og fer því hægt og gætilega. — Mjer dettur uæturdrotning- in í hug> og elskhugi liennar — tunglið. — Kannske ætlar það að svíkjast um að koma á stefnumót- ið? ... Er jeg hafði staldrað lítið eitt við hjá íiæturdrotningunni. kom tunglið samt upp. — Tvær ^ríðarstórar rósir voru út- sprungnar. — Jeg beið meðan aðr- ar tvær breiddu úr sjer, þær teygðu sig í áttina til tunglsins, — daggperlurnar glitruðu dásam- lega í bikurunum. — Freistingin var mikil, mig langaði til að ræna þjer, yndislega blóm — en jeg var svo hugfanginn af fegurð þinni, að jeg gat ekki fengið það af mjer. — Jeg ljet mjer nægja að anda að mjer ylminum, og helt því næst leiðar minnar . Jeg var á heimleið Jietta fagra, tunglbjarta kvölcl. Jeg kom upp á hæð nokkra og sá þar tvo negra- drengi, sem voru að gæða sjer á stærðar tröllepli (melónu) og varð þeim heldur en ekki bylt við, þeg- ar þeir urðu mín varir. Tóku þeir til fótanna og lögðu á flótta, og datt mjer í hug að þeir myndu líklega hafa hnuplað ávextinum úr einhverjum garðinum þar í írrendinni. Þeim hefir J)ó líklega litist þannig á mig að jeg myndi vera útlendingur, því bráðlega koniu þeir aftur í áttina til mín, til að vitja leifanna af tröllepl- inu, sem þeir höt'ðu skilið eftir í fátinu sem koni á þá, Jiegar þeir urðu mín varir. Jeg hafði tal af þeim. Sá eldri var 12 ára gamall. Hann kom til mín, og spurði hvort jeg hefði komið frá New York með stóra guf uskipinu; og er jeg játti því, spurði hann mig hvort jeg J>ekti J)á ekki föður sinn, sem væri í New York. Jeg kvaðst ef- ast um.að svo væri, og sagði hon- um að New Yoj-k væri svo stór borg, að langt væri frá J)ví, að Jiar Jiektu allir hvor annan, eins og til dæmis hjer í Hamilton. Er jeg spurði hann nánar hvern- ig í málinu Iægi, sagði hann mjer að faðir sinn *liefði farið til New York þegar Tommy, j-ngri bróð- irinn fæddist. Eftir það hafði svo ekkert til hans spurst, enda var hann c'iskrifandi. Eftir J>etta hefði svo móðir sín eignast tvii biirn, og væri hún nú veik. Nú voru drengirnir að hugsa um að fara til New York, einkuni fýsti Jiann eldri þó fararinnar, hann hafði heyrt að þar væri svo auívelt að afla fjár og frama, og svo ætlaði hann líka um leið að hitta föður sinn að máli. — Jeg ráðlagði honum að fresta New York ferðinní að sinni, og gaf báðiim dréngjunum fáeina skild- inga. — Svo kvaddi' jeg þessa dökku kunningja mína. Árla morguns, fáum dögum síð- ar, lagði „Bermudia" af stað frá eyjunum, sömu leið sem við höfð- um komið. — Fram hjá skerjum og eyjum, fram h.já hiifðanum, þar sem jeg hafði svo oft setið í draumkendri leiðslu. Yið vorum á leiðinni ti] New York. Það var aðeins sólarlirings s.ió- ferð eftir til New York. — Um hádegisbibð tók jeg eftir tveimur negradrengjum sem voru bundn- ir á úlfHðunum við björgunarbát- inn á efsta þilfarinu. Jeg J)ekti l>egar að. þetta voru kunningjar mínir. Það stóð á sama hversu vingjarnlega jeg spurði þá um á- stæðurnar fyrir þessari ómannúð- legu refsingu, að þéir skyldi vera bundnir undir opnum himni, í sólarglóð hitabeltisins. — Þeir svöruðu mjer engu. Sneri jeg mjer J)á til stýrimannsints, og spurði hann hverju þessi meðferð sætti. „Þessir þorparar", sagði hann, „fundust í morgun niður í kola- rúminu, og l>ar sem þeir hafa bæði haft vont loft og litla sól tvo síðustu sólarhringana, fanst mjer rjett að bæta þeim það upp áður en Jieir verða afhentir lög- reglu Bandaríkjanna í hendur, Jiegar við komum til New York, fyrir Jiað að ætla að stelast með skipinu". Jeg fór niður, og ætlaði að sækja J)eim eitthvað að drekka, en þegar jeg kom aftur tU baka, var búið að flytja þá, og setja þá í einhverja aðra prísund, og fekk jeg ekki að vita hvert • Yesalings einfeldningarnir! — Aumingja negradrengirnir! — Þá yar lengi búið að dreyma um að ná þessu þráða takmarki. — Þeir höfðu brunnið af von og þrá. Þeir ætluðu til New York til að finna pabba sinn. Þráin hefir að síðustu orðið svo mögnuð og sterk, að hún hefir orðið skynseminni yfirsterkari. — Og seinustu nóttina sem skipið Iá á höfninni í Hamilton, hafa negradrengirnir læðst, hikandi og með hjartslátt, um borð í ókunna skipið, og fundið felustað í kola- rúminu. — Þar hafa þeir þjáðst í tvo sólarhringa, af hungri, þorsta og hita. — Og svo þegar þeir fundust, voru þeir fyrst hýddir, og því næst bundnir uppi á þilj- um undir hinum brennandi geisl- uni hitabeltissólarinnar. — Aumingja drengirnir! Þeir þektu ekki lífið — þeir þektu ekki mannvonskuna. Næsta morgun, þegar póstskipið „Bermudia" varpaði akkerum fyrir utan innsiglinguna í New Yörk og beið eftir að fá tollvérði, lækna og lögregluþjóna um borð, sá j,eg negradrengina aftur. Þeir horfðu löngunarfullu augnaráði til frelsisgyðjunnar,

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.