Tíminn - 20.04.1968, Qupperneq 11

LAUGARDAGUR 20. apríl 1968
TIMINN
Prestur var eitt sinn í Odda,
sem var sómamaður, en lítill
ræðuskörungur.
Bóndi nokkur utan sóknar
var einu sinni við kirkju hjá
honum og var kenndur. Hann
settist inn í kór.
Meðan prestur var að flytja
ræðuna, fer karl að tauta um
það við sjálfan sig, að ræðan
sé nokkuð vatnstmrin.
Prestur gefur nú meðhjálp-
aranum bendingu, og hann flyt
ur bónda utast í kirkjuna, en þá
tekur ekki betra við, því að
þá fer hann að talla upphátt
— Þctta er nú gott hjá hon
um, því það er frá meistara
Jóni. Já, og þetta er úr Stúrms
hugvekjum,' segir kari
Nokkru seinna segir karl
enn:
— Og fari hann nú bölvaður,
nú er hann kominn í Árnapost
illu“.
Þá stöðvar prestur ræðu sína
og biður meðlhjálparann að
visa þeim mönnum út úr kirkj
unni, sem trufli guðsþjónustu
og hneyksli söfnuðinn.
— Og þetta er frá hon-um
sjáilfum, gall þá karlinn við.
Farþegi á skipi bað mann
að lána sér gleraugu.
Hann gerir það.
„Geturðu svo gert svo vel
og lánað mér bókina, sem þú
ert að lesa I, því þú getur ekk
ert lesið gleraugnalaust.“
Jón og Óla-fur höfðu verið
að drekka sa-man að kvöldi tiL
Daginn eftir hittust þeir, og
segir þá Ólafur við Jón:
— Kailaði ég þig asna í
gær?
Jón hélt, að Ólafur ætlaði að
biðja fyrirgefningar á þessari
ósvíifni, og segir:
— Já, það gerðir þú, kunn
ingi.
— Nú, ég hef þá ekki verið
eins^ fullur og ég hélt, segir
þá Ólafur.
Mamma, ég hjálpaði gamalll konu yfir
/ 2 3 1 ■
m
7 8 U 1 /3 pV t /o 1 i
Jé'* a
m
Skýringar:
Lárétt: 1 Snil 5 Maður 7 Efni 9
Endi 11 550 12 Tónn 13 Fall 14
1550 16 Reykja 18 Galgopi.
Krossgáta
Nr. 3
Lóðrétt: 1 Manni 2 Stefna 3
Andaðist 4 Gljúfur 6 Lág
fóta 8 Væla 10 Tinda 14
Sunna 15 Aanbátt 17 Suð-
austur.
Ráðning á gátu nr. 1.
Lárétt: 1 Aldrað 5 Áar 7
Der 9 Mót 11 LI 12 Me 13
Iða 15 Ham. 16 Flá 18
Blaðra.
Lóðrétt: 1 Andlit 2 Dár 3
Ra 4 Arm 6 Stemona 8 Eið
10 Óma 14 Afl 15 Háð 17
La.
Tilboð óskast
í ca. þúsund tonn af brotajárni á Ke-flavíkurflug-
velli. Tilboðin verða opnuð í skrifstofu vorri, mið-
vikudaginn 24. apríl kl. 11, árdegis.
Sölunefnd varnarliðseigna.
u
35
andi ókurteis við ja-fnaldxa föð
ur _síns.
Ég ætlaði að draga að mér hönd
ina — majórinn hafði á n-ý kreiit
hana hlýtt og bláðlega — þegar
húsbóndin-n kom inn aftur. Um
leið og f-orstjóri-n-n opnaði glugg-
ann, féllu sólargeislarnir bein-t á
hrin-ginn min-n, og demantarnir
glitruðu o-g ti-ndruðu í öllum regn
bogans 1-itum.
Montres-or maj-ór réði-st undir
eins á höndina.
— Halló! Hvað er þetta? Það
er þó e-kki------?
— Jú, svaraði ég ról-ega.
— Monica litla trúlofuð?
— Já.
— Ne-i, það er ekki satt, ha?
Nei, það getur ekki verið?
— Jú, það er satt, major.
—• Þá ósika ég------Og ég hafð-i
ekki minnstu hu-gm-ynd um þetta.
Þetta var sannarle-gt hjartasár.
Hann an-dvarpaði þuin-glega. — Ja.
Æska-n krefst réittar sín-s, sé ég
er. Hve ég öfunda hana. Hann
rausaði og rau-saði. — Já, það veit
hamiiingjan, að hann var atltaf að
snuðra í kring um yðux í gamla
daga. Jú-ú. Menntaður, ungur
maður, með yfirskegg — hvað hét
han-n nú aftur? Já, nú m-an
ég það — Vandieleu-r, ja-há, Sidn-
ey Vandeleur.
Þægile-gt fyrir mi-g, eða hitt þá
held-uir. Að heyra þessa rödd frá
fortóðin-ni fleipra svo óviðeigandi
með nafnið á þeim aðdáand-a, sem
ég ha-fði miisst. Ég sá, að forstjór-
inn kipptist lítið eitt við — ég
gat séð á svipnum, sem rétt
s-n-öggvast kom á hann, að við-
siki'ptaminni hans, sem aldrei
gleymdi nafni, setti þetta nafn
Vandeleur samstundis í samband
við fólkið á Carlton, sem ég hafð'
fyrst kynnt hann fyrir sem unn-
usta minn. Hvað skyldi hann
hal-da? En það var nú ekki það
þýðinganmesta. Nú myndi han-n
náttúrle-ga sikýra þessum tölu-ga
litla majór frá, hvern-i-g miálum —
ég á við opiniberlega —var h'átt-
að. En mér til skelfingar stein-
þa-gði hann. Þetta var kv-eljandi
þögn. Ég leit til forstjórans —
— drottin-n minn dýri. Ég hefði
eízt aí öilu trúað því um for-
stj órann — en harnn kom ekki
u-pp nokkru orði, var dauðfeim-
inn eins og skóladrengur. Hann
hafði án þess að blikna sagt öllu
skrifstofuifólkmu fréttirnar, en nú
lét hamu min ein-a um þetta.
Jæja — þá þaö.
Ég flýtti mér að byrja:
— Já, M-ontresor majór-----------.
en þá epnuðu-st dyrnar og inn
kom frú Waters. Hún var i mjúlkri
grárri skifckju úr atiaski og með
svartan hatt. Á hæla henni fcom
Cariad og virtist nú í essinu sinu.
Þá komu kveðj-ur og no>kkrar a:
huga-semdir, sem ég heyrði ekki.
og svo mælti móðir forstjóians
bliðl-ega: '
— Jæja. Þér bekkið þá unm-
ustu sonar míns?
— Unnustu — át Mon-tresor
majór eftir. Einglyrnið datt nið-
ur. Ég hefd aldrei séð koma jafn
mikið fá á nokkurn man-n. Hann
vatt sér snögglega við, starði fyrst
á mig, svo á forstj-órann og loks
á húsmóðurina. — Sonar yðar?
Skilst mér rétt, að þa-ð sé han-n,
sem er trúlofaður ungfrú Trant?
Nú fék-k forstjórinn aftur mál-
ið.
— Já, ég hefi þann heiður,
sagði hann um leið og h-ann
ræksti sig, gekk feti framar og
teit raiaux á litila maióriun. áLveg
eins og stór varðhundur hefði get
að h-orft niður á Cariad — nei,
það er ekki rétt. Enginn stór
-hundur hefði getað verið svona
aulaleg-ur á svipinn — já, það er
ekki hægt annað að segj-a — ei-ns
og maður, sem e-kkert veit hvað
hann á að segja. Það hafðd eim-
mitt verið áríðand-i tækifæri. —
Já, hann verður þó að játa, að
það var ekki mér að kenna, að
h-ann stóð þarna eins og glóp-ur.
— Nú, jæj-a, þá er vís-t e-k-ki
•um an-n-að að gera fyrir mig en
að taka því ei-ns vel og hægt
er, brosa og óska yður til ham-
ingju, Waters, mælti majórinn.
— Og ég veit, að það síðastnefnda
er alveg óhætt að gera.
— Hann kenmir alls ekkert í
brjóti um yður, bætti ég við
með sjálfri mér, með þeirri von,
að forstjórinn læsi þetta í augna-
ráðinu, sem ég sendi honum, er
ég gekk yfir gólfið og settist á
lágan stól við hlið móður hans.
Majórinn blaðraði áfram:
— Þér hefðuð átt að búa mig
dálítið undir þetta, kæri herra.
Þér hefðuð vel getað gefið hin-
um sigraða, örvinglaða keppina-ut-
yðar þetta í skyn Sagt mér frá
því með gætni, ha?, að þér hefðuð
rænt þeirri einu stúlku, sem ég
hafði vonað að myndi létt-a með
mér elliárin. Hvort ég þekki
hana, frú Waters? Já, það skyldi
ég halda. Ég var van-ur að setjast
upp mánuðum saman í húsi Trants
ofursta, hér áður fyrr. Það var
hrífandi staður, dásamleg beyki-
trjiágöng, garðfl'öt lík því, sem hér
er, en sem lá aiveg niður a fljóts-
bakkann — ó, það var yndislegt.
Hvað h-efir nú verið gert við stað-
imn, leigður, býst ég við?
— Seld'ur, sagði ég stutt í
spuna.
Ég honfði á hund-inn, sem svaf
með trýnið við fætur mér. Þó
gat ég fundið undrunina, sem var
í hdnum giráu augum forstjór-
ans. Hönd móður hans færðist
nær minni — ég fann, að hún
hafði meðaumkvun með mér . . .
Ég varð bálreið. Hví gat þessi
litla kjaftatífa — ég get ekki
skilið, hvers vegna kjaftatífa er
alltaf notað um kvenfólk — ekki
lát-ið þetta fólk standa í þeirri
góðu trú, að litla skrifstofustúlk-
an, sem forstjórinn hafði valið,
hefði aldrei búið i öðrum húsum
en þeim, sem eru byggð í löng-
um röðum, sjötíu—áttatíu saman,
öll með sams konar blóm í glugig-
u-mim til þess að skýla þvi, sem
er á bak við hvít gluggatjöld-m,
húsum með sameiginleg-um inn-
gangi og sama úlfslíkanið, _ sem
er notað sem dyrabjalla. í ör-
væntingu minni óskaði ég þess,
að eitthvað myndi skyndile-ga
svipta m-ajórinn málinu.
Það var sýnilega tilgangur hans
að hlífa mér ekki við neinu. Hanm
ætlaði að sýna mig i ljósi fortíð-
arinnar.
— Þá vona ég, að hdnir nýju
eigendur haldi honum vel við,
eins og hon-um sæmir, sagði maj-
órinn glaðlega. — Þeir hafa víst
tíka keytpt veiðiréttiinn. Hann
fylgdi með, ha? Já. Bara að þeir
sjái nú sóma sinn í að hlúa að
stóru vermihúsunum, sem föður
yðar þótti svo vænt m Ég sver
það við heiður minn, að ég hefi
hvergi bragðað jaf-n dýrlegar
ferskjur Munið þér. Monica, að
við fórum oft í kapphiaup til þcss
að vita, hver gæti fengið beztu
ferskjurnar í morgunverðinn? Ja,
hver skollinn, herra Waters, þér
verðið að leyfa, að ég kalli hana
Monicu áfram. Mér hefir nefni-
lega þótt vænt u-m hana fró því
í bernsku — bernsku hen-nar vit-
anlega, ekki minni.
— Sv-o, mul-draði for-stjórinm.
Uin-gfrú Robinson myndi hafa
lifað heila viku á þessu svo-o-i.
Það var í sannleika sagt ekki
skemmtilegt fyrir mi-g aö sitja
þarna feimi-n og halda bókstaf-
1-ega loforð mitt u-m að segja ekki
neitt. Ég var líka í mikil-li -klípu,
þegar ko-mið var með teið og syst
urnar komu, Blanche með Ij-ósa
hárið, ferskt og loftmikið eftir
þvottinn. Eins og venj-ul-ega,
gleypti Theo hin-n ókunnuga með
auguinum. Ég hafði vonað, að þær
myndu leiða athygli hans fr-á mér
— þær eru þó nógu ungar til
þess. En svo var nú ekki. All-an
tímann, meðan hann sötraði teið
og ja-plaði á hverri kökunni á
fætur anmarri, kom litli maj-órinn
með f.jölda athugasemda við einka
mál mín. í þetta skipti sneri h-ann
sér beint að forstjóran-um.
Forstjórinn leit út fyrir að
Mða æ ver og ver, hann var eins
og risi í samanburði við fí-na,
litla teboilamn og agnarsmáu kök-
una, sem hann hélt á í hendinni.
Hvers vegna er karlmönnum eig-
inleg-a leyft að drekka te í setu-
stofun-ni? Hví gátu þssir tveir
menn ekki fengið teið iinn í bil-1-
ardstofuna — eða eitthvað — ef
ég aðein-s yrði laus við hið ó-
stöðvandi mál-æði majórsins?
— Að hugsa sér að hafa þekkt
yður al'lan þennan tima, án þess
að haf-a hugmynd um. að vinn-
ingur yðar var mikið tap fyrir
mi-g — nei, ég á ekki við við-
skipti okkar, ungi vinur. Ég á
viö unnustu yðar, ha, ha. Og s-vo
aö ég skyldi ós-ka henni til h-am-
in-gju með allt annan ma-nn.
ÚTVARPIÐ
Laugardagur 20. apríl
7.00 Morgunútvarp. 12.00 Há-
degisútvarp.
13.00 Óska-
lög sjúklinga.
Kristín Sveinbjörnsd-óttir kynn-
ir. 14.30 Á nótum æskunnar.
Dóra Ingvadóttir og Pétur
Steingrímsson kynna nýjustu
dæguriögin. 15.00 Fréttir. 15.
10 Á grænu Ijósi. Pétur Svein-
bjarnarson flytur fræðsluþátt
um um-ferðarmál. 15.20 Um
litla stund. Jónas Jónasson heid
ur áfra-m göngu sinni um R-
víik með Árna Óla (6). Tón-
leikar 16.15 Veðurfregnir. Tóm
stundaþáttur barna og unglinga
Jón Pálsson flytur þáttinn. 16.
| 40 Úr myndabók náttúrunnar.
í Ingimar Óskarsson náttúrufræð
| ingur talar um kaffitréð. 17.00
E Fréttir. Tónlistarmaður velur
| sér hljómplöti'r. Ingólf-ur Guð
§ brandsson söogstjóri. 18.00
| Söngvar í létt'im tén: Ilasse
! Tellemer og hljómsveit hans
; syngja og leika nokkur lög.
18.20 Tilkynningar. 18.45 Veð
urfregnir Dagskrá kvöldsins.
19.00 Fréttir Tilkynningar 19.
30 Daglegt líf. Árni Gunnars-
son fréttamaður sér um bátt-
inn. 20.00 Tveir Straussvalsar.
20.15 Leikrit: „Frú Dally" eftir
William Hanley Þýðandi: Örn
ólfur Árnason Leikstjóri: Iíene
dikt Árnason 22 00 Fréttir og
veðurfregnir 22 15 Daoslög. b
á. m. leikur hllómsveit Svavars
Gests í hálfa k!ukkus„tund 23.
55 Fréttir 1 sfcu-ttu máli. Dag
skrárlok.