Vísir - 31.05.1976, Qupperneq 2

r.
ISIR
spyr
C
I REYKJAVIK
T
D
Úr hverju er sólin?
Magnús Sævar Pálsson.Hún er
svo ofsalega heit, að hún hlýtur
að vera búin til úr eldspýtum.
Asgeir Asgeirsson.Sólin er bak
við skýin, og hún er ábyggilega
úr osti.
Harpa Rut Engilbertsdóttir. Ég
veit það ekki vel. Ætli hún sé
ekki bara búin til úr osti þvi að
hún er gul alveg eins og hann.
Rúrik Vatnarson. Ég veit það
ekki, ætli hún sé búin til úr
nokkru. Kannski er hún úr sama
efni og jörðin.
örn Sigmundsson. Auðvitað úr
himninum. Ég veit ekki úr
hverju himinninn er, en guð bjó
hann til með höndunum
Eva Sigurbjörnsdóttir, fóstra.
Ég kann ekki efnafræðiblönd-
una, en sólin er búin til úr ein-
hverju heitu. Hún er orðin
mesta verslunarvara i heimi og
við fáum aldrei nóg af henni hér
á tslandi. Meira veit ég ekki.
Kortöflurœktín
lengí verið mítt
tómstundagaman
Mánudagur 31. mai 1976. vism
,,Ég er nú alveg að Ijúka
við að setja niður. Á bara
eftir að sprauta yfir til að
verjast arfanum og síðan
að breiða plast yfir allt
saman, sagði Kjartan
Gissurarson sem við hitt-
um við Korpúlfsstaði þar
sem hann var að enda við
að koma síðustu kartöf lun-
um fyrir.
„Hér upp frá er ég með um 100
ferm garð. Ég þurfti að nota um
30 kiló af útsæði i hann. 25 kiló
keypti ég. En útsæöið var afar lé-
legt að sinni. Af þessum 25 kilóum
voru um 6 kiló sem ekki komu
mér að neinu gagni.”
Hvað áttu von á mikilli upp-
skeru?
„Það fer allt eftir tiöarfari og
þess háttar. En átta eða tifalt það
magn sem ég setti niður er ágætt,
Jarðvegurinn hér upp frá er góð-
ur. t bland mold, möl og sandur.
— Ég er orðinn gamall i hett-
unni við kartöfluræktina. Þetta
hefur verið mitt tómstundagam-
an lengi. Það eru reyndar margir
sama sinnis og ég. Hér uppfrá eru
um þetta leyti ársins alltaf marg-
ir. Og um helgar þyrpist fólkið
hingað.”
—EKG
Bárujárn fyrst notað
hér fyrir einns öld
Inn f lu t ningsdeild S.t.S.
gekkst nýlega fyrir kynningu á
nýrri sænskri stálklæðningu
fyrir þök og veggi, sem fram-
leidd er af „Nordbottens Jarn-
verk” I Noröur-Svíþióð.
Klæðningin er gerð úr stál-
plötum, sem eru heitgalvaniser-
aðar og plasthúðaðar undir
málningu. Er hún eingöngu ætl-
uð til nota utanhúss, og kemur
þannig i staðinn fyrir bárujárn,
en er bæði fallegri og endingar-
betri. Miklar vonir eru bundar
við þetta klæöningarefni, þvi að
ljóst er, að það getur valdið
byltingu i frágangi bygginga
hér á landi, ef vel tekst til.
Samkvæmt upplýsingum frá
Hjalta Pálssyni, framkvæmda-
stjóra Innflutningsdeildar á
bárujárnið, sem þetta nýja
klæðningarefni á áð leysa af
hólmi, sér orðið langa sögu á ts-
landi. Geir Zoega, kaupmaður,
setti fyrstur manna á hérlendis
bárujárn á hús, og var það i
kringum 1874. Hús þetta er nú i
Árbæjarsafni.
—AHO
Kjartan Gissurarson ásamt börnum slnum Kristjáni og önnu. Það tók
þau 4 til 5 tima að setja niður í 100 ferm. kartöflugarðinn.
VISIR
SMÁAUGLÝSINGAR
TIL KLUKKAN 10, ÖLL KVÖLD
VIKUNNAR, TÖKUM VIÐ Á
MÓTI SMÁAUGLÝSINGUM
’l SÍMA 8-66-11
SMAAUGLYSINGAR

Tilviljanakennt öryggi í umferð
Með skömmu millibili hefur
það sýnt sig að notkun bilbelta
er ekki einhltt til bjargar llfinu.
Fyrir nokkru varö bflslys I
Fossvogi, þar sem sannað
þykir, að ökumaður hefði ekki
haldiö llfi, ef hann hefði notaö
bflbelti. Og enn nýrra er dæmið
frá Kristnesi I Eyjafirði, þar
sem ökumaður varð aö sitja i
kafi I vatni, fastur i bilbelti, eftir
að hafa ekið út I Eyjafjarðará,
og losnaöi ekki fyrr en tekist
hafði að klippa bilbeltið I sund-
ur, en þá var stundarfjórðungur
liöinn frá slysinu. Þessi öku-
maöur hefði drukknað af völd-
um bilbeltis hefði billinn lent á i-
við meira dýpi.
Þessi tvö dæmi eru næg sönn-
un þess, að löggilding á notkun
bilbelta nær ekki nokkurri átt
við þær akstursaðstæður, sem
hér rikja. Það er ekki einasta að
bílbeltin geti reynst hættuleg I
akstri. Þess er lika dæmi, að
ökumaður hafi flækt fætur I
lausu bilbelti við að stiga út úr
bil og fótbrotnað.
En þrátt fyrir fyrrgreind slys,
þar sem bilbelti orkuðu tvimæl-
is, á auðvitað öllum að vera
frjálst að nota belti. Sumir eru
orönir vanir þeim og telja af
þeim nokkurt öryggi. Og satt er
þaö og margsannaö, að viö sér-
stakar aðstæður, eins og fram
anáárekstur, bjarga þau oft
miklu. Slikir árekstrar eru al-
gengir og valda oft vondum
slysum. En þeir eiga sér einkum
stað I þéttbýli og þar sem veg
ir eru komnir I það horf, að
mannsæmandi getur talist. Svo
er á Stór-Reykjavikursvæöinu,
Keflavikurvegi, veginum upp i
Kollafjörð og veginum austur að
Skeiðaafleggjara. Aörir vegir á
landinu bjóða ekki upp á á-
rekstra, þar sem tveir bilár
skella hvor á öðrum i þannig
mæli, aö það yfirskyggi hættuna
á veltum og útafakstri ýmiss
konar. 1 slikum slysum hefur
það komiö I ljós, að bilbeltin
geta reynst stórhættuleg, og
enginn áróður megnar að hamla
gegn þeim staðreyndum.
En fleira tilheyrir öryggi I
umferðinni en bilbelti. Allt of
litið er um þaö, að almenn lög-
gæsla sinni ýmiss konar sóða-
skap I akstri á fjölförnum svæð-
um. Það er eins og einungis sér-
stakar sveitir lögreglu hafi leyfi
til að áminna ökumenn, en
mestur hluti löggæslumanna
horfi fram hjá brotum. Algeng-
ustu brotin eru vannotkun
stefnuljósa, bæöi meðan verið
er að skipta um akreinar og þó
helst, þegar beygja þarf af leið
og inn i hliðargötur. Þá er
stefnuljósinu brugðið upp um
leiö og beygjan er tekin, svona
til að sinna skyldunni, með þeim
afleiðingum, að þeir sem eru að
fara fram úr eru i stórfelldri
hættu. Það veitti þvi ekki af her-
ferð fyrir réttri notkun stefnu-
ljósa. Þeirri herferð ættu allir
lögreglumenn að taka þátt I með
stöðugum áminningum. Lög-
reglan getur ekki ástundað
neina vinsældakeppni. Henni
ber að leiðbeina fólki og áminna
það i umferöinni, daginn út og
daginn inn, þangað til ökumenn
finna, að það er betra að aka af
árvekni og athygli og losna við
leiðindi og þvarg.
Stór hluti landsmanna ekur nú
á steyptum vegum mestan hluta
ársins. Það er aöeins á sumrin,
sem þessi breiðvegahópur öku-
manna fer út á landsbyggöina.
Af þessum hópi stafar sérstök
og ný hætta I umferðinni. Hann
kann ekki að vikja, þegar
kemur út á malarvegina. Þeir
sem ekið hafa malarvegi frá
fyrstu tiðog eru kunnugir lausa-
möl og linum köntum vita, að
þaö mætast engir á fullri ferð á
malarvegum. Þaðdettur engum
I hug að vaða á móti bil án þess
að vera viö öllu búinn. Breið-
vegafólkið leysir þennan vanda
á malarvegunum með þvi aö
halda sig sem mest á miðjum
vegi, þegar það mætir bilum.
Þannig leitar það öryggis á
kostnað þess, sem það er að
mæta. Þarfur væri sá áróður
fyrir sumarferðirnar, sem
brýndi það fyrir breiðvegafólk-
inu aö hægja á sér þegar þaö
mætir bil á malarvegi og nota
kantana. Þá lifðu kannski fleiri
sumarið af.
Svarthöfði.