Vísir Sunnudagsblað - 19.04.1942, Blaðsíða 1

Vísir Sunnudagsblað - 19.04.1942, Blaðsíða 1
wmm-- 1942 Sunnudaginn 10. apríl 9. blad Ilefncl drottningarinnar Undantekningarlítið verður sú reyndin, að þeir, sem beita aðra kúgun og ofbeldi, fá að súpa seyðið af því fyrr eða síðar, því að hatrið er þeir tendra í sálum manna, vekur hefndar- löngun, sem fyrr eða síðar kem- ur kúgurunum í koll. Frásögn þessi fjallar um Alboin konung Langbarða, er uppi var á 6. öld ef tir Krists burð, og Rósamundu drottningu hina fögru, raunir hennar og hef ndir.En hér er þess að geta þegar í upphafi, að þar sem ræðir um Langbarða er ekki átt við íbúaLangbarðalands í Norður-Italíu, heldur eina kynkvísl Húna, sem óðu yfir Tyrol, Austurríki, Ungverja- land og önnur nálæg lönd, en á öllu þessu svæði, allt frá Þýzka- landi til Adriahafs, var vargöld og viga, er saga þessi gerðist. Arið 566 var orusta háð milli Langbarða og manna af gotn- eskri kynkvísl er Gepidae-ar nefndust. Fyrir hvorumtveggja hernum var konungur. Lang- barðakonungurinn nefndist Audoin og reið með honum til orustunnar sonur hans, Alboin að nafni, ungur maður og hug- rakkur, en ófyrirleitinn að sama skapi. Var honum ríkt i hug að afla sér fremdar og metorða og sveifst hann aldrei neins til þess að ná settu marki. Fyrirliði Gota var aldraður konungur, er Turisund nefndist, „Þegar Rósamunda bar bikarinn at5 vörum sér, var hún föl sem nár —" og synir hans tveir börðust þar með honum. Áttust þeir við hinn yngri sonur konungs Gota og Alboin, sem banaði honum með lensu sinni. v Sá var siður hjá Langbörðum, að stofna til hófs að unnum sigri, en engum konungasyni var leyft að sitja við háborð konungs og riddara hans, sem eigi hafði orðið þess heiðurs að- njótandi að vera sleginn til ridd- ara af erlendum konungi. Nú hafði Alboin gengið svo vasklega fram í bardaganum, að ýmsir fræknustu riddarar föður hans, lögðu til, að undanþága væri ger, og Alboin leyft að sitja við háborðið, en konungur þver- neitaði öllum slikum tilmælum. Alboin, sem var dramblyndur og bráður, reiddist mjög, og strengdi þess heit, að afla sér þegar i stað þeirra réttinda, sem áður var um getið. Reið hann nú og 40 riddarar, sem allir voru honum vinhollir, áleiðis til lands Turisunds kon- ungs, og er að landamærunum kom, lýsti hann yfir því, að hann kæmi friðsamlegra erinda. Og er á konungsfund kom mælt- ist hann til, að hann slægi sig til riddara, en samkvæmt gamalli hefð var slíkum tilmælum aldr- ei neitað, jafnvel þótt fullur fjandskapur hefði ríkt þeirra i milli, eí hlut áttu að máli. Geta má nærri hversu þung- bært það var hinum aldna kon- ungi, er hann þannig var til neyddur að bjóða veganda son- ar síns sæti hans. Á aðra þönd Alboin við kon- ungsborð sat Cunimund, eldri sonur konungs, riddari mikill vexti og vígamannalegur, hálf- fimmtugur að aldri, og var hon- um skapi næst að ráðast á Al- boin þegar og snúa hann úr háls- liðunum. Við konungsborð sat og mær fögur, sem bar heiftar- hug í brjósti til Alboins, og var- það Rósamunda, dóttir Cuni- munds. Alboin veitti henni þeg- ar nána athygli og þótti mærin svo fögur og tiguleg, að hún væri til þess borin að bera ,,— en er hann áttaSi sig á því, átS hann haföi hvílt hjá drottningunni, kraup hann á kné." drottningarkórónu. Hafði hann ekki af henni augun meðan set- ið var yfir borðum. Allir viðstaddir tóku hinn aldna konung sér til fyrirmynd- ar og voru stilltir vel, enda fór allt vel fram, þar til undir veizlulok. En hvort heldur var, að vínið hafði örvað Cunimund eða þolinmæði hans var þrotin, gat hann eigi stillt sig um að segja háðtíðlega: „Langbarðar hafa vaxtarlag líkt og hryssur vorar og leggur af þeim daun eigi ósvipaðan!" Þessu reiddist Alboin og ridd- arar hans og tók einn þeirra til máls og sagði: „Þegar munuð þið, Gotar, fundið hafa, af hverju afli þær slá frá sér. Far þú nú, Cuni- mund, og leita beina bróður þíns í valnum, þar sem þau morkna undir úldnum hræj- um!" Menn spruttu á fætur, jafnt Gotar sem Langbarðar, og gripu uin sverðshjöltu sin, en hinn aldni konungur stillti til friðar og var nú Alboin sleginn til riddara með venjulegri viðhöfn, og hélt hann svo heim í ríki föður síns, drembnari en nokk- uru sinni, og þóttist hafa unnið afrek mikið, en hatur Gota á Langbörðum jókst nú um allan helming. Leið nú nokkur tími og hugðu Gotar á hefndir og bjuggust hvorirtveggja undir styrjöld. Gömlu konungarnir voru nú dánir og Clotsuilda, kona Cuni- munds, sem nú var konUngur orðinn, var og látin. En Alboin, sem nú var frjáls gerða sinna, og aldrei hafði gleymt hinni fögru Rósamundu, gerði út menn á fund hennar, til þess að færa henni ríkulegar gjafir og biðja hennar sér til handa. En hún hafnaði gjöfum hans og bónorði og kvaðst hafa hina megnustu fyrirlitningu á hon- um. En hann hafði fengið ofurást á henni og þrátt fyrir napurt svar hennar bað hafm hennar af nýju. Bar það eigi meiri árangur en hið fyrra sinni. Alboin varð nú æfur af reiði og ákvað að herja á Gebidae-ætt- kvíslina og eyða henni. Gerði \*p#l

x

Vísir Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/299

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.