Vísir Sunnudagsblað - 26.07.1942, Blaðsíða 1

Vísir Sunnudagsblað - 26.07.1942, Blaðsíða 1
wmm 1942 Sunhudaginn 26. j&li 23. blaö Thftodór Arnason: í SUHARLEYFl FERÐASÖGU-HRAFL Skilið við samférðafólkið um sirin. Enn var veðrið þungbúið og kaldranalegt, morguninn, sem við ætluðum að leggja af stað frá Akureyri. Einhverjir höfðu verið að spá sólskini kvöldið áður og öll langaði okkur til þess að sjá Svarfaðardal í sól- skini, ekki sízt unga fólkinu, sem ekki hafði séð þá fögru sveit áður, því að ýmsir sam- ferðamannanna höfðu farið norður, bæði i fyrra og hitt eð fyrra, á „Brautarhólsmótið" og f engið glampandi sólskin og gott veður í bæði skiptin, og þeir voru búnir að gera hina for- vitna. En það var lítið um sól- skin dagana sem mótið stóð yfir á Brautarhóli.*) Kuldabræla af norðaustri tvo fyrri dagana, svo ekki varð notið neinnar fegurð- ar, .— á mánudag sá að visu til sólar, en þó vantaði mikið á að- „sveitin mín" nyti sín. Mér þótti fyrir þessu, því að mér var ungum kennt að kalla Svarfaðardal sveitina mina, og þykja vænt um dalinn, því að þaðan er eg ættaður, og þó að eg hafi aldrei verið þar lang- dvölum, þykir mér vænna um hann en aðrar sveitir, og hvergi hefi eg orðið eins gagntekinn og þar af fegurð náttúrunnar i sólskini og sumardýrð. En unga fólkið, sem eg hafði verið sam- ferða að sunnan, var ánægt engu að síður. Á laugardag og sunnu- dag — þegar stormurinn lamdi tjöldin og regnskúrirnar buldu á þökunum, söng það hvað eftir annað með fagnaðarhreim: „Það er sölskin Drottins einnig regni i." Og á mánudagsmorg- un, þegar loks sá til sólar og lof t- ið varð hlýrra, voru allir í sól- skinsskapi. Og svo var kátínan mikil þennan morgun, að eg, DALVÍK. Næst á myndinni eru íshús og sláturhús KEA, en frara undan íshúsinu er hinn nýi hafnargarður. *) Sjá Vísi 15. þ. m. gamall skrjóðurinn, var farinn 'áð hlaupa í „boltaleik" áður en eg vissi af! En nú var komið að því að eg yrði að skilja við hið skemmtilega, unga samferða- fólk mítt um sinn — það ætl- aði flest austur í Ásbyrgi,- en eg kaus heldur að hitta frænd- ur mina í Dalnum og á Dalvik og síðan góðkunningja í Olafs- firði. Við höfðum verið um 50 saman í förinni að sunnan, á tveim stórum bifreiðum, og einn „lúxusbíll" var með okk- ur, ýmist á undan eða á eftir, eins og tundurspillir i „convoy". Eg hélt, að miklu betur myndi f ara um f ina f ólkið í þessum bil, heldur en okkur, sem í stóru bíl- unum voru. Það hafði að minnsla kosti verið þröngt um mig, því að sira Magnús í Ólafs- vik hafði verið sessunautur minn að sunnan! En eg f ékk að reyna „lúxusinn" líka. Og eg get hugsað mér, að ekkert sé verra að vera um borð í tundurspilli, svo þröngt var í lúxusbílnum, vegna farangurs. Ekki er eg þó að vanþakka þetta. Egill vinur minn Sandholt, verzlunarm., sem bílnum stjórnaði, bauð mér að skjóta mér á honum út að Hóli á Upsaströnd, áður en aðal- hópurinn legði af stað frá Brautarhóli. En Egill er ákafa- maður og vill ekki vera að tví- nóna við hlutina, — enda rak hann svo mikið á ef tir mér, að helmingurinn áf farangri min- um varð ef tir á Bi'autarhóli. Og á meðan við vorum að ríf ast um þetta á hlaðinu á Hóli, hélt frök- en ein, — sem setið haf ði i biln- um með okkur út' eftir, — á hattinum mínum, og hún varð svo hugfanginn af málskrúði okkar Egils, að hún rankaði ekki við sér fyrr en þau voru kominn aftur að Brautarhóli. Var hún þá enn með hattinn minn samanvöðlaðann á milli handa sér, — en eg hattlaus úti á Hóli. Hjá frœndum. Eg sagði hér að framan, að eg hefði hvergi orðið jafn gagntek- inn og í Svarfaðardal af fegurð náttúrunnar í sumardýrð. Það var fyrir átta lárum og um svip- að leyti sumars. Eg var þá að fara til Ólafsf jarðar, en laugar- dagskvöldið, sem eg lagði af stað úr Reykjavik fréttum við um landskjálftana miklu sem höfðu byrjað þann dag, og faðir minn heitinn, bað mig að skreppa strax til Dalvíkur, þeg- ar norður kæmi, til þess að vita, hvernig bræðrum hans og öðrum frændum liði. Eg fékk trillubát á Siglufirði til að skjóta mér til Dalvíkur. Það var á mánudags- morgun (þriðja jarðskjálfta- daginn), Eyjafjörður allur eins og gljáfægður spegill og Svarf- aðardalur í heitu sólskinsbaði, iðgrænn milli fjalls og fjöru, áin eins og iðandi silfurslanga, blá-hvítir reykjarstrókarnir upp úr eldhússtrompunum —og dauðaþögn. Þarna var mikil al- vara á ferðum þó að náttúran væri með gleðibrag. Eg lét „trilluna" renna upp að Hólsbryggjunni, sem frænd- ur mínir eiga, því að þá ætlaði eg fyrst að hitta. Enginn maður var þar í sjóbúðunum. Eg leit heim að Hóli. Húsið stóð, óhagg- að, að því er virtist svona langt til, að sjá, stórt og hvítt stein- hús. Það var búið að segja mér að þar hefði orðið miklar skemmdir. Og eg kveið mikið fyrir að hitta Þorleif gamla föð- urbróður minn. Harm var efna- bóndi alla sína búskapartíð, en honum hafði hætt talsvert við að bera sig illa ef eitthvað bar 'út af. Nú var hann að vísu búinn að fela syni sínum búið, en eg bjósl við að nú .nryndi varla verða við hann talandi, eftir þetta áfall. Og það þurfti þá ein- mitt að vera hann, sem eg hitti fyrstan manna. Hann var einn, neðarlega á túninu, gamli mað- urinn, að raka. Og eg varð alveg forviða, þegar eg fór að tala við hann. Mér fannst hann jafnvel vera hressilegri en hann hafði verið, þegar eg hafði hitt hann

x

Vísir Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/299

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.