Alþýðublaðið - 06.05.1922, Blaðsíða 1

Alþýðublaðið - 06.05.1922, Blaðsíða 1
1023 Laugardagian 6. maf. 102 tölablað €WiS affii hilíiíis. Eítir Haknes yngra. (Frh.) E( við verðum samt sem áður v&rir við eiahverja óáhægju hjá •alþýðunni, út af. atvinnuleysinu og íyrirkomulaginu, þá getum við gefið þeim sem verst eru staddir aokkrar máltíðir, til þess að bæta úr mestu þötfinni ísvipina.og aérstaklega til þess að láta fólkið verða okkur þakkiátt fyrir góð gerðasemina. Þá sér bláfátækur • og sauðsvartur almúginn ekki ánn&ð en að við séum ómissandi, þ&r sem við ekki aðeins veitum vinnu, altaf þegar við getum, eftir fpvf sem við segjum, heldur lika gefum stórgjafjr, að því finst, þeg- ar atvinnuieysi er. Við þurfum ekki að gefa svo mikið að okkur muni néitt um það, en þó gjaf irnar séu ekki stórar á okkar snælikvarða, þá geta þær verið aógar til þess, að halda fólkinu við þá trú, að við séum þeir bjargvættir, sem það megi ekki brjóta af sér með því að koma •¦¦íram með neinar ósanngjaraar Eiiöfur, sem við getum kallað, um kaupgjald eða vianutíma. Ef þetta dugar ekki til að fólk ið sé ánægt raeð okkar stjóra og iyrirkomulag, þá finnum við eia •'Siver önnur betri og fleiri ráð til þess að halda fólkiau f skefjum, 'jþví hvað sem það kostar, þá verðum við að sjá um að fólkinu .geti ekki skilist það, að fyrir- komulagið geti á aeinn hátt verið ílbetra ea það er. Ef til viU verður þ'að okkar bezta vopn, að láta fá tækt og atvinnuleysi sverfa að :.því tii þess að iáta það lúta Okk- ar vilja, og það er það vopu sem við eigum hægt með að nota, að því leyti að við því getur enginn ¦aeitt sagt. Og enginn getur sagt að við séum skyldugir til að veita öíluœ mcnnum viuau, sem með þurfa, og þó að" fólkinu detti svo ieiðis jágað í lug, þá þurfum við að sjá svb um að eagian þori að láta það í Sjdsi, ets þsf ver sem menn „eru siuddir, því fegnari ættu þveir að vera, þegar VSð tátum þeim eitthvað f té, hvort sem það er vinna eða gjafir, Við mégum undir engum kring umstæðum láta vinna nema við græðum á vinaunnl, vegna þess, að á því getum við tapað ein hverju af því sem við vorum búa ir að græða áðiír, og svo ana&ð það, að ef fúlkið hefir altaf vinnu, þá hefir það nóga peninga og verður þar af leiðaadi ekki eins þurfandi fyrir vianuaa eirss og það væri annars, og okkur yrði svo máske ómögulegt að lækka keupið, þó við þyrftum með, vegna þess að fólkið þættist ekki þurfa að 'vinna. Svoleiðis stórmeasku megum við ekki láta almúgann koraast upp með. Bezt væri að geta komið þvf svo fyrir, að við þyrftum aldrei að biðja neinn um að vinna, heldur að láta sem flesta falast eftir að fá að vinna, til þess að við gætum látið það við urkenna, að við gerðum það meira fyrir verkafólkið en okkur sjálfa, að láta vinna. Alt það sem {afnaðarmena pré- dika um hag almenniags, jafaað arstefau og hræðralagshugsjón, og állar þesssr fögru hugsjónir, sem kallaðar eru, verðum við að drepa niður Jafnaðarmenn segja fólkinu að það væri betra að fr&mleiðslu- tækia væru gerð að þjóðareiga og að öil atvinaa væri rekin með hag almeaaiags fyrir augum, held- ur ea eias og við höfum haft það. Þetta er auðvitað hárrélt, að það væri betra fyrir aiiaa fjötdaaa eða þjóðina f heild siaai, ea okkur væri bölvun að því, og við eig- um ekki að ajá fyrir öllum fjöld aaum. Þess vegaa verðum við að gera það sem við getum tii þess að fólk trúi þessu ekki. Við græð ura á etfiði og fáfræði slþýðunnar. Ef aít verkafólk tryði keaaingum Safnaðarmanaa, þá hefðum við ekki leagur það vald á þvf sem við höfum haft og þurfum að hafa, til -þess að geta grætt 'á þvf að láta það vinna. En oú megum við ekki láta heyrast á okkur að við séum á Eöóti því að jafnaðarstefna komist á, þvi þá getur' fólk htidið sð við sjáum okkur efnalegan óhag í þv£ og ef þar) heldur það, þá getur það iíka farið að hugsa um fleira í sambandi við það mál, sem gæti komið óþægiiega við okkar stefnuskrá. Nei, við megum ekk- ert láta heyrast í þá átt. Við verðum að segja að við viljum jafnaðarstefnu og að eiginlega sé- um við jafnaðárménn, að jafnað- arstefaaa . sé góð og fögur hug- sjóa, op að við muadum fylgja henni fast fram, ef það væri mögu- legt að hún kæmitt i. Én við verðum jafaframt að telja ölium trú um það, að þ'að sé ómögu> legt að jafnaðarstefnaa nái fratn" að ganga, það sjái það allir sjáifir bvernig það færi ef ætti að gera alla jafna, svo að enginn duglegur eða ríkur maður yrði lengnr til. Við megum ekki láta það skilj- s ast á okkur, að aokkur maður sé duglegur, aema sá sem er ríkur. Við veiðum að nota öll hugsanleg meðul til þess, aðeyðileggja áhrif þeirra maana sem piédika jafaað- arstefau. (Frh.) Bréf. Þórarina Björa Stefáasson, sóma- maður af Vopaafirðii Þú abbast upþ á mig f Morgua- blaðiou 3. raaí slðastliðið. Eg maa ekki til þess að eg hafi heyrt þfa getið fyr ea eg sá aafa þitt uadir greiaiaai f Morgua- blaðiau. Eg hefi þess vegaa aidrei gett á hluta þina. Ea þú blaadar mfau oafai isa f mál, sem er mét óviðkomsndi. Hvérs vegaá gerirðu það? Þú ger- ir það af því, að þú veist að það fellur f góða jörð hfá Morguabl.-

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.