Íslendingaþættir Tímans - 07.02.1974, Side 13

Svanborg Sigurðardóttir
1. októbcr 1901
18. janúar 1974.
Þegar roskið fólk fellur i valinn að
loknu ævistarfi og genginni ævi-
hamingju og æviraunum, hverfur það
oftast furðu hljóðlega af sviðinu. Að-
eins þeir, sem næstir standa, veita þvi
athygli, að skarð er komið i hópinn,
þótt lifið haldi áfram sinn gang eins og
ekkert hefði i skorizt. Slik verða örlög
okkar flestra, að fljótt skefur i förin,og
fá menn ekki spornað við. Kannski á
þetta við enga frekar en þá, sem árum
saman hafa barizt við þjáningar og
heilsubrest og beðið endalokanna,
sviptir öllum ráðum til þess að láta að
sér kveða, starfa og njóta sin, en reyna
þó i vanmætti sinum að neyta tak-
markaðrar orku til að halda i horfinu
og hlynna að þeim eldum, er þeir
kveiktu og önnuðust ungir,-
Þannig finnst mér, að orðið hafi að
lokum örlög mágkonu minnar, Svan-
borgar Sigurðardóttur, Stigahlið 32.
Hún hefur nú lokið ævistriði sinu eftir
nærri tiu ára þrotlausan sjúkdóm,-
á sjávarniðinn og horfa á öldurnar risa
i brimgarðinum og brotna við
ströndina.
En öllu öðru framar var umhyggja
hans fyrir heimili sinu, börnum og
eiginkonu. I faðmi fjölskyldu sinnar
var hann sem konungur i riki sinu, en
var þó eins og barn meðal barna
sinna, þvi að þar undi hann bezt.
Gestur var fæddur á Eyrarbakka,
sonur Jóninu Hannesdóttur og
Jóhanns B.Loftssonar,semennerá lifi
og þar ólst hann upp i hópi 10 systkina,
sem öll eru á lifi,og er nú skarð fyrir
skildi i þeim hópi. Gestur byrjaði
snemma að vinna við öll algeng störf,
sem féllu til i sjávarplássi á þeim
tima. Skömmu eftir fermingu fór
hann að stunda sjó frá Eyrarbakka og
siðar var hann um árabil i siglingum á
skipum Eimskipafélagsins. Siðar nam
hann járnsmiði og starfaði við þá iðn
alltaf siðan, núna siðast i Straumsvik,
þar sem hann var flokksstjóri.
Mesta gæfa Gests var, er hann
kvæntist eftirlifandi konu sinn^ Pálinu
Ákadóttur frá Djúpavogi. Hún var
hans tryggi og glaöi ltfsförunautur.
islendingaþættir
andaðist á Landakotsspitala hinn 18.
þ.m. og verður jarðsett i dag.
Svanborg fæddist i Riftúni i ölfusi 1.
október 1901, og voru foreldrar hennar
hjónin Pálina Guðmundsdóttir og-
Sigurður Bjarnason, er þar bjuggu
Þau eignuðust þrjú börn: Jónlnu, Aka
Brynjar og Jón Heiðar, sem á að ferm-
ast að vori.
Dóttur eignaðist Gestur, áður en
hann kvæntist, sem heitir Þuriður.
Einnig var kærkomin á heimili þeirara
Ösk Bragadóttir, er Pálina átti áður en
hún giftist.
Eitt af þvi, sem gefur lifinu gildi, er
að kynnast góðu fólki, að eiga góða
vini. Þann vin áttum við kunningjar
Gests. Á heimili hans komum við og
áttum glaðar stundir og þaðan fylgdi
okkur sú hlýja vinátta, sem gerir
hvern mann að betri manni.
6g votta eiginkonu hans og börnum
innilega samúð og bið góðan guð að
styrkja þau og aldraðan föður og
tengdaföður.
Deyr fé,
dcyja frændur,
deyr sjálfur et sania.
En orðstirr
deyr aldreigi,
hveim sér góðan getr.
Háv.
Æskuvinur
allansinn búskap og áttu fjölda barna.
Á barnmörgu heimili var lifsbaráttan
hörð um þessar mundir og ekki um
annað að ræða en að börnin björguðu
sér sjálf, þegar þau höfðu aldur og
þrek til. Svanborg varð þvi snemma að
sjá fyrir sér, og ung að árum fluttist
hún til Reykjavikur, þar sem hún-
dvaldist æ siðan. A þessum árum
eignaðist hún dóttur, Fjólu Halldóru
Halldórsdóttur, ágæta konu, sem nú er
gift Ingvari Guðjónssyni, er vinnur hjá
Orkustofnuninni.
Arið 1927 giftist hún Hallgrimi
Péturssyni sjómanni og siðar vélstjóra
frá Hesteyri og stofnuðu þau heimili
hér i bæ. Skömmu seinna gekk heims-
kreppan mikla i garð, og gerðist þá
þungt fyrir fæti á mörgu alþýðuheimili
og heldur dimmt að horfa fram á veg-
inn.
Þau Svanborg og Hallgrímur
eignuðust þrjá syni. Einn þeirra
andaðist i bernsku, en hinir eru Rafnar
Sverrir, vélstjóri við Andakilsárvirkj-
un, kvæntur Rósu óskarsdóttur, og
Kristinn Vignir, hagfræðingur hjá
Seðlabankanum, kvæntur önnu
Lorange. En auk þess ólu þau hjón upp
sonarson sinn, Sigurð Pál Sverrisson.
Seinna greiddist hagur þeirra eins
og hjá fleirum, og þau gátu stutt syni
sina til þeirrar menntunar, sem hugur
þeirra girntist.
Þau hjón voru gestrisin og glöð heim
að sækja, enda oft margt um manninn-
á heimili þeirra. Ég átti þar oft
ánægjulegar stundir, meðan húsmóð-
urinnar naut við. Við heilsubrest henn-
ar dró dimman skugga yfir heimilið,
en vænt þótti henni sem áður um, ef
vinir og kunningjar litu inn til hennar.
Fyrir þessar ánægjustundir og önnur
kynni, sem öll voru góð, þakka ég nú
að leiðarlokum og sendi nánustu að-
standendum, manni hennar, börnum
og tengdabörnum samúðarkveðju.
Haraldur Sigurðsson.
13