Vikublaðið - 26.11.1992, Qupperneq 8

8________________________________ VIKUBLAÐIÐ Fimmtudagur 26. nóvember 1992
SVEITARSTJÓRNARMÁL
Leíkskólínn fór í dráttarvexti

Skuldasúpa sjálfstæðismanna
s
Eg hef setið í bæjarstjórn sem aðalmaður frá 1986 og hef
s
mjög gaman af þessu. Eg held líka að það sé það eina sem get-
ur haldið manni gangandi við svona lagað. Þetta er að ég held
það vanþakklátasta starf sem ég hef nokkurn tíma tekið að
mér. En ég ber ákveðinn hlýhug til þessa staðar og mér er ekki
sama hvernig farið er með hann. Eg vil taka þátt í þeirri upp-
byggingu sem hér fer fram og þá er eðlilegt að fara þessa leið.
Ingibjörg
Sigmundsdóttir
Sjálfstœðismenn höfðu haldið um
stjornvölinn og þeim hefur alltaf verið
hœlt fyrir fjarmálasnilli og peningavit.
En ég verð aðjáta að okknr Jéllust eig
inlega hendur þegar við tókum við þessu ogfórum að fara yfir stöðu mála.
Oreiðan ífjármálum var mun herfilegri en vénjulegt fólk getur ímyndað
sér, segir Ingibjörg Sigmundsdóttijr, forseti bœjarstjórnar í Hveragerði.
- Er þetta ekki frekar sjald-
gæft viðhorf hjá konum?
- Ég veit ekki hvað skal
segja. Sem betur fer eru konur
famar að skipta sér meira af
stjómmálum en þær gerðu.
Hér í Hveragerði eru sjö bæj-
arstjómarmenn og þar af em
þrjár konur. Það er nokkuð
hátt hlutfall.
- Eru konur almennt svona
hressar og kraftmiklar hér í
Hveragerði?
- Ég ætla ekki að segja að
við séum frekar. Ef kona er
ákveðin og lætur eitthvað til
sín taka þá er hún frek og það
talið henni til lasts. Það er
hins vegar aðalsmerki karl-
manna. Þeir em ákveðnir og
hafa forystuhæfileika - ef þeir
em frekir.
- Hvemig var ástandið í
bæjarmálum hér í Hveragerði
þegar þú varðst forseti bæjar-
stjómar? Hvaða verkefni lágu
þá á borðinu?
- Sjálfstæðismenn höfðu
haldið um stjómvölinn og
þeim hefur alltaf verið hælt
fyrir fjármálasnilli og pen-
ingavit. En ég verð að játa að
okkur féllust eiginlega hendur
þegar við tókum við þessu og
fórum að fara yfir stöðu mála.
Óreiðan í fjármálum var mun
herfilegri en venjulegt fólk
getur ímyndað sér. Vanskil
voru svo mikil að við hug-
leiddum það í fúlustu alvöru
hvort rétt væri að leita ásjár
félagsmálaráðuneytisins. Það
lá við að hægt væri að segja
að bærinn væri gjaldþrota og
ekkert meira í því að gera.
Á ámnum 1985-1990
greiddi bæjarfélagið hér í
Hveragerði hærri upphæðir í
fjármagnskostnað en fram-
kvæmdir! Rekstur bæjarins,
með þessum fjármagnskostn-
aði, var miklu hærri en tekj-
umar. Þannig séð var þetta
vonlaust mál. Þegar við tók-
um við vom yfir 100 milljónir
í vanskilum. Það er að segja
gjaldfallnar afborganir lána.
Vanskil við lífeyrissjóði voru
einnig mjög mikil.
- Hvað hafði þá orðið um
alla þessa peninga?
- Mikill hluti þeirra fór að
sjálfsögðu í fjármagnskostn-
að. Dráttarvaxtakostnaður var
t.d. alveg óheyrilegur. Það
hefði verið hægt að byggja og
reka leikskóla fyrir þá pen-
inga sem fóm í dráttarvexti á
hverju ári.
- Til hvaða ráða var gripið
þegar þið sukkuð ofan í þetta
fen?
- Við byrjuðum á því að
taka allar þessar skuldir sam-
an og það var töluvert verk. í
bókhaldinu var margt óljóst.
Það hafði alltaf öðm hverju
verið greitt inn á sumar af
þessum skuldum en aldrei
gengið frá neinu. Árlegar af-
borganir höfðu í einstökum
tilvikum ekki verið gerðar upp
og það gat verið ótrúlega erfitt
að finna út hvað við skulduð-
um. Það var farið aftur til 1982
en það dugði ekki til að finna
hreint borð.
Það varð því að byggja upp
allt bókhald að nýju og því er
nú lokið. Skjalageymsla var
líka í óreiðumgli. Það var í
stuttu máli sagt mjög erfitt að
átta sig á heildarstöðunni.
- Er þetta fjármálamisferli
eða fyrst og fremst óreiða.
- Þú getur ekki ætlast til að
ég svari þessu. Til þess þyrfti
ég að nafngreina menn og það
vil ég ekki. En óreiðan var að
minnsta kosti botnlaus. Skipu-
lag var ekkert. Bókhald langt á
eftir áætlun og frá síðasta
kjörtímabili mætti til dæmis
nefna að fjárhagsáætlun fyrir
árið 1988 var samþykkt og
gengið frá henni í október
1988!
- Ætli svona óreiðurugl sé
algengt í sveita- og bæjar-
stjómum?
- Þetta er að mörgu leyti
ævintýralegt dæmi og ég er
ekki viss um að svona lagað
eigi sér stað víða. Ég get ekki
ímyndað mér það, en það væri
fróðlegt að vita meira um það.
Við tókum öll þessi vanskil
saman og gerðum lista yfir
þau. Við nutum leiðsagnar
lögfræðings bæjarins og við
erum svo heppin hér að við er-
um með mjög góðan og
reyndan bæjarstjóra. Þeir fóru
á fund lánardrottna og skýrðu
stöðuna. Sömdu um greiðslu-
fyrirkomulag þar sem því
varð við komið og flestir
reyndust tilbúnir að semja.
Þess voru jafnvel dæmi að
fólk yrði mjög undrandi þegar
komið var að fyrra bragði frá
Hveragerðisbæ til þess að
borga einhverjar margra ára
gamlar skuldir sem aldrei
hafði tekist að rukka.
Ég man sérstaklega eftir
einu fyrirtæki þar sem menn
urðu svo hissa að þeir felldu
niður alla dráttarvexti. En
þess voru líka dæmi að lánar-
drottnar væru búnir að fá sig
svo fullsadda af loforðum frá
Hveragerðisbæ að samningar
komu ekki til greina. Þeir
voru hins vegar fáir og ég held
að flestir hafi skynjað stefnu-
breytinguna.
Við leituðum síðan til lána-
sjóðs sveitarfélaga og báðum
um 30 milljónir að láni. Það
var sú upphæð sem okkur
vantaði til þess að ná samn-
ingum um skuldir bæjarins.
Því var mjög vel tekið þótt
það væri ekki hægt strax en
Búnaðarbankinn brúaði bilið
á meðan og nú er bærinn í
skilum. Greiðslubyrðin er að
vísu enn þung og það hefur
ekki farið mikið í stofnfram-
kvæmdir á þessu kjörtímabili
en viðhaldsverkefnum hefur
verið sinnt vel. Það hafði
reyndar verið trassað undan-
farin ár og betur má ef duga
skal. Ymsar af byggingum
bæjarins liggja undir
skemmdum.
Annars er einn flötur á
þessu máli sem fær mig
stundum til þess að hugsa um
Davíð forsætisráðherra og
svartsýnisrausið í honum sem
er að draga allan mátt úr þjóð-
inni.
Við byrjuðum auðvitað á
því að halda fund hér um
ástandið með þeim sem málið
varðaði en snerum okkur svo
Areiðanlega göldrótt
Forseti bæjarstjómar í Hveragerði,
Ingibjörg Sigmundsdóttir, er fædd
og uppalin í þeim bæ en foreldrar
hennar komu að vestan. Móðirin frá
ísafirði og faðirinn af Ströndum.
Þau bjuggu á ísafirði til að byrja
með og þar fæddust systur Ingi-
bjargar en síðan lá leið fjölskyld-
unnar suður á land. Þá var atvinnu-
leysi á Isafirði en í Hveragerði frétt-
ist af vinnu.
Aðspurð segist Ingibjörg áreið-
anlega vera göldrótt eins og allir
aðrir sem ættaðir eru af Ströndum.
Það hlýtur að vera óhætt að játa
þetta núna, segir hún, úr því að
galdrabrennumar eru hættar. Ekki
segist hún þó beita göldrunum dag-
iega fyrir sig. Árið 1974 fór Ingi-
björg til Reykjavíkur í Fóstruskól-
ann. Útskrifaðist þaðan 1977 og
vann á bamaheimilum í Reykjavík
til 1980. Lengst af á bamaheimili
sem hét Leikfell og var rekið af íbú-
um blokkar í Æsufelli. Borgin yfir-
tók svo þennan rekstur og bama-
heimilið var síðan lagt niður.
í Reykjavík fann Ingibjörg sér
mann, Hrein Kristófersson, ættaðan
úr Hrunamannahreppi, og þau sett-
ust að í Hveragerði. Tóku þar við
garðyrkjustöð sem foreldrar Ingi-
bjargar ráku. Þau eiga tvö böm á
skólaaldri, Kristbjörgu og Hákon.
Ingibjörg hefur áhuga á bóklestri
og gaman af útivist en lítinn tíma til
að sinna þess háttar áhugamálum.
Garðyrkja er tímafrek og býður ekki
upp á frí frá því klukkan fimm á
daginn og um helgar. Það er einna
frekast að lítið sé að gerast í des-
ember og janúar.