Mánudagsblaðið - 05.10.1959, Blaðsíða 6

MÁNUDAGSBLAÐIÐ
Mánudagur 5. október 1959

Örvæntingin greip Pauline.
Hún mundi óljóst, að hún
hafði heyrt, að sandstormur
gæti staðið marga daga, og
eftir nokkra klukkutíma
mundi Lucius koma aftur og
ætlaðist til að hún væri þar
og biði hans . . .
19. KAFLI
Lucius lokaði dyrunum að
herbergi frú Arbuthnot og
gekk að stiganum þungbúinn
á svip.
Hann gekk niður í forstof-
una og inn í bókaherbergið,
tók upp heyrnartólið á síman-
um, en skellti því strax á aft-
ur. Það var brjálæði að ætlazt
til, að sími, sem var í ólagi,
gæti gefið honum samband.
Hann horfði á úrið sitt og svo
á klukkuna á arinhillunni.
Hvar var Pauline?
Storminn hafði lægt eins
skyndilega og, hann hafði
skollið á. Jafnvel þótt þau
hefðu lent í honum, þá hlyti
ferðafólkið að vera komið
heim til Neveu uít betta leyti.
En nú var síminn bnaður, svo
hann gat ekki hringt þangað.
Flugvélin, sem hann kom
með, íiafði flogið fyrir ofan
óveðrið, en samt sem áður
ekki getað lent og oi‘ðið að
fljúga til annars flugvaftar
lengra frá. Afleiðingin var
sú, að hann kom klukkutím-
um seinna en hann hafði bú-
izt við, og var frú Arbuthnot
þá áhyggjufull út af því, að
Pauline hefði lent í stormin-
um. Það versta var, að Luci-
us fannst hann ekki geta yfir
gefið húsið — þó að hann von
aði, að frú Arbuthnot væri
farin að sofa.
Hann hafði neyðzt til að
gefa henni róandi meðöl og
hafði áhyggjur út af, hvaða
afleiðingar þessir viðburðir
hefðu á hana. Annars hefði
hann farið sjálfur til de Nev-
eu.
Hann gekk fram og aftur
eirðarlaus. Ef einum bílanna
hefði hvolft eða rekizt á eða
— eitthvað haf ði komið f yrir!
Fólkið sagði, að stonnurinn
hefði byrjað á eyðimörkinni
fyrir klukkan fimm. En það
var sama. Það hafði lygnt af t
ur fyrir tveim tímum. Loftið
var hreint, og bráðum færi að
daga. Allt var þakið þessu and
styggilega sanddufti. Hann
renndi fingrunum yfir skrif-
boiiðið. ímyndunarafl hans,
sem venjulega var haldið
stranglega í skefjum, fékk
lausan tauminn. Það var svo
margt, sem komið gat fyrir.
Meðan hann var í burtu,
hafði hann séð það enn betur,
hversu mikils virði Pauline
var honum, og að án hennar
mundi Iíf hans einskis virði.
Pauline hans með sín björtu,
fallegu augu, sem birtu hon-
um leyndárdóma hjarta henn
ar ....
Hann leit upp og hlustaði
og á næsta augnabliki var
hann kominn fram í forstof-
una.
Ahmed, sem hafði setið við
framdymar alla nóttina, var
jbegar búm að opna.
26.
Hermina Black:
PAULINE
En það var Clare, sem kom
inn.
,,Ó, það er ég viss um, að
það tekur marga tíma að þvo
af mér rykið,“ hrópaði hún,
„halló —
Hann þreif í handlegginn á
henni.
„Hvar er Pauline?“
„Pauline? Er hún ekki
ennþá komin heim?“
„Nei. Hvar er hún?“
„Lucius — handleggurinn
á mér“.
Án þess að biðja afsökunar
sleppti hann henni. Hún
nuddaði á sér handlegginn.
„Hvar er Pauline?" spurði
hann aftur. „Af hverju er
hún ekki metð þér? Hefur
eitthvað komið fyrir hana?“
Þarna var tækifærið!
Clare hafði ekki mikið í-
myndunarafl, en staðreyndir
kunni hún að nota.
„Vinur minn“, sagði hún
hlýlega, „það er ekkert að
henni. Það hefur kannske
eitthvað komið fyrir bílinn
hans Gerards."
„Hvað segirðu — hvers
bíl“?
„Gerards.“ Hún setti upp
sakleysissvip. „Þú veizt ekki
hvernig svona sandstormur
er. Við misstum öll hvert af
öðru. Við bjuggumst við, að
þau hefðu komið hingað
beint. André keyrði mig hing-
að, því honum fannst ég ekki
getað verið heila nótt í ung-
karlsíbúð — þú veizt, hvað
manni kemur á óvart, hvað
Frakkar eru í raun og veru
siðavandir! Hann reyndi
ekki einu sinni að!—“
„Haltu þér saman!“ Luc-
ius hreytti orðunum út úr
sér. „Hvað var Pauline að
gera með Gerard?“
„Góði minn, hann keyrði
hana. Hann fór í staðinn fyr-
ir þig“ Clare þagnaði. „Hlust-
aðu —“.
Annar bíll hafði numið
staðar fyrir utan. 1 þetta
sinn var það Lucius, sem
opnaði dyrnar og stóð and-
spænis Pauline og Gerard,
sem hálfbar hana.
„Lucius—“, hún horfði á
hann hálf utan við sig, „elsk-
an—“ en þegar hann hreyfði’
sig ekki á móti henni,
sleppti hún handlegg Gerards
og ætlaði að ganga til hans,
en hann gerði ekkert til að
komaá móti henni, aðeins
stóð og horfði á hana, kulda-
legur á svipinn.
„Hvar hafði þið verið?“
sagði hann.
„Þetta er eftir þér!“ hróp-
aði Gerard, „hvar hafið þið
verið. Nú, hvar höfum við
ekki verið! Þvert í gegnum
Sáhara og aftur heim. Við
misstum gjörsamlega af hin-
um, og svo sprakk eitt hel-
vítis hjólið hjá mér. Það var
svartamyrkur, en svo kom
tunglið fram, og þessi ódrep-
andi stúlka heimtaði að taka
við stýrinu, og það var hún,
sem bjargaði okkur hingað.
En nú er hún líka úrvinda af
þreytu, og það þarf að gefa
henni eitthvað að drekka og
það strax og koma henni svo
í rúmið. Vel á minnzt að
drekka — ef það er nokkurt
whisky hérna, þá látið þið
mig í guðs bænum fá það.“
„Já, í hamingju bænum við
skulum ekki standa hérna
lengur“, sagði Clare, „Paul-
ine er auðsjáanlega alveg að
gefast upp“.
„Ég jafna mig — bráðum."
En þegar Pauline hreyfði
sig, þá hálfhneig hún, svo
þ|að var Gerard, sem setti
handlegginn utan um hana
og hjálpaði henni inn í bóka-
herbergið. «>
Hún var alltof þreytt til að
ýta honum frá sér, og er hann
hafði hjálpað henni að stól,
hneig hún niður. Klukku-
stundum saman hafði hver
taug í henni verið spennt
til hins ýtrasta, að því marki
að komast á einhvern hátt
heim.
Þegar hún sá Lucius, var
hún eins og uppgefinn sund-
maður, sem eygir loksins
björgun. En móttökur hans
voru eins og högg á andlitið,
og hana sveið undan því.
„Drekktu þetta“.
Hún leit úpp, og hann rétti
henni glas, og þegar hún tók
það spurði hún: „Hvað er
þetta ?“
„Drekktu þetta“, skipaði
hann.
Hún hlýddi, drakk helm-
inginn af víninu, og augna-
bliki síðar, þegar hún fann,
að var að koma líf í hana,
setti hún glasið frá sér á
FEAMHALDSSAGA
borðið og spurði:
Frú Arbuthnot — eg vona,
að hún hafi ekki orðið
hrædd“.
„Þú getur varla búizt við,
að hún mundi ekki verða
það.“ sagði Lucius kuldalega,
„ég vona bara, að áhyggjur
hennar hafi engar alvarlegar
afleiðingar.
Paúline stóð upp. ?
„Ég verð að fara til henn-
ar.“
Nei. Hún sefur núna, og
það má ekki ónáða hana“,
sagði Lucius með sömu hörk-
unni í röddinni. „Það væri
vissara fyrir þig að f ara beint
í rúmið sjálf.“
„En ég þarf að útskýra.“
„Það er nógur tími á morg-
un að gera það. Taktu inn
eitthvað róandi til að sofna
við, nema þú viljir gera illt
verra með því að verða veik
sjálf.“
„Ég skal koma upp með
þér, sagði Clare, „það er leið-
inlegt, að þetta skyldi koma
fyrir þig, þegar okkur gekk
svona vel öllum hinum og er-
um komin heim fyrir mörgum
tímum.“
Rödd hennar hljómaði
samúðarfull, en Pauline hafði
jafnað sig nóg til þess að
vita, að Clare var ánægð yf-
ir því, hvernig farið hafði.“
„Þakka yður fyrir, ég get
gengið ein. Ég er alveg búin
að jafna mig núna,“ sagði
hún.
Lucius hreyfði sig eins og
hannl ætlaði með henni til
dyranna, en Gerard varð á
undan honum. „Góða nótt
Polly,“ sagði hann, „ég fer á
molrgun. Komist ég ekki í
samband við þig gegnum
símann, þá skrifa ég.“
„Góða nótt“. En augu
hennar hvíldu á Lucius.
Kannski hefði bænarsvip-
urinn í þeim mýkt reiðina í
hjarta hans, ef Gerard hefði
ekki verið þarna og látið eins
og hans væri eignarrétturinn.
Eins og á stóð, sagði hann að-
eins „Góða nótt“ og sneri sér
undan.
Þegar Pauline kom upp í
herbergi sitt, var hún orðin
svo úrvinda af þreytu, að hún
vfar e|kki fyrr lögzt upp í
rúmið en hún féll í djúpan
svefn.
II.
Lucius starði út um opinn
gluggann á bókaherberginu.
Sólin hafði aldrei skinið
bjartar eða himinnninn verið
blárri. Stormurinn daginn áð-
ur hafði ekki skilið eftir
nokkur merki — en óveðurs-
skýin á enni doktor Bellamys
voru ótvíræð.
Ef til vill — ef hann hefði
látið eftir hinni frumstæðu
löngun til að slá frænda sinn
niður, kvöldið áður, þá hefði
hann getað sofið og liti nú
með heimspekilegri augum á
málið. Því miður gerir sið-
menningin sínar kröfur, og
hann var tilneyddur að muna,
að hann var staddur í húsi
frú Arbouthnot, og ef hann
hefði látið eftir löngun sinni,
hefði hún getað vaknað og
orðið ennþá hræddari en hún
var fyrir. Svo Gerard hafði
sloppið með fríðleik sinn ó-
skertan.
Hann heyrði að dyrnar
voru opnaðar, og þegar Paul-
ine sá hann, nam hún staðar
í dyrunum. Hún var föl og
tekin, sem snöggvast lángaði
hann að taka hana í faðm
sér, en svo varð endurminn-
ingin um hana aleina í bílmrai
með Gerard lönguninni yfir-
sterkari.
Pauline hafði verið of
þreytt kvöldið áður til þess
að skilja það, hve reiður hann
var, en nú þegar hún sá,
hvernig hann horfði á hana,
þá fannst henni- sem hún
stæði fyrir framáii steinvegg.
Um frárennsiismá!
Selfimínga
Grein Mánudagsblaðsins um
frárennslismál Seltirninga hefur
vakið mikla athygli á Seltjamar-
nes og blaðinu boxúzt þakkir í-
búanna, sem í vandræðum hafa
átt. Sigurður í Steinnesi, framá-
maður Framsóknarmanna, skýrði
þó blaðinu svo frá að ranghermi
væri að hann hefði frárennsli.
Hann, bræður hans svo og Jón
í Nýjabæ, væru. allir á rennslis-
lausa svæðinu, og væri ástandið
þar óþolandi.
Frásögn blaðsins var alveg
rétt í meginatriðum, en orsök
ástandsins mun vera sú, að vérk-
takinn, Ingólfur Sigurðsson, sem
bæði sér um frárennslið og sorp-
hirðingu hefur gjörsamlega svik-
ið það, sem um var samið af
hreppsins hálfu. Ruslið var ó-
hreyft og ólestur á öllu. Vitan-
lega verður að benda á, að
hreppsnefndin hefur verið of
lin í kröfum gagnvart Ingólfi,
og má sér sjálfri um kenna S
þeim efnum.
Hinn góði hreppsstjóri Sigurð-
ur í Steinnesi er svo aðeins 1/10
úr ritstjórn Ingólfs, málgagns
Framsóknarmanna, og verður
því ekki kennt um villukenning-
ar blaðsins — nema þá að 1/10
hluta. Vonar nú alþjóð að skjótt
bætist um í málefnum Seltirn-
ináa og að brátt geti allar fjöl-
skyldur þar notið frárennslis og
annarra gæða, sem sjálfsögð
þykja hér í Reykjavík.