Fréttablaðið - 26.11.2003, Síða 32
SÍMANÚMER FRÉTTABLAÐSINS: 515 75 00, fax: 515 75 16 Ritstjórn: 515 75 05, fax: 515 75 06, ritstjorn@frettabladid.is
Auglýsinga- og markaðsdeild: 515 75 15 - fax 515 75 16, auglysingar@frettabladid.is Dreifing: 515 75 00, dreifing@frettabladid.is
VI Ð S EG J U M F R É T T I R SM Á A U G L Ý S I N G AS Í M I N N E R 515 7500
Bakþankar
SIGURJÓNS M.
EGILSSONAR
Bannað
að teika
Hvít jörð í Reykjavík er að verðaeins og hvert annað náttúruund-
ur. Mér finnst að áður fyrr hafi verið
snjór nær allan veturinn. Nægar eru
minningarnar um leiki í snjó. Litlir
krakkar byggja lágreist en borða
þess meira af snjónum. Það nægir að
leiða hugann að snjóáti til að finna
bragðið. Þau eru ófá kílóin sem hafa
bráðnað í munni mínum sem svo
margra annarra. Stærri krakkar
gerðu snjókalla eða jafnvel heilu hús-
in, jafnvel þorpin. Snjórinn eykur svo
mikið möguleikann til leikja að þeir
eru nánast óteljandi.
ÞAÐ MÁ EKKI skrópa í skólanum.
Samt gerðum við Egill bróðir það einu
sinni. Stóðumst ekki freistingarnar
þegar við komum út, þykkur skjanna-
hvítur snjór yfir öllu. Við horfðumst í
augu og án þess að orð félli var
ákvörðunin tekin. Sammála um að
fara ekki í skólann. Teikuðum allan
daginn. Fyrsti bíllinn var kókbíll. Í þá
daga voru þeir opnir og með kjarki og
útsjónarsemi var hægt að príla upp þá
aftanverða og krækja sér í flösku.
Þetta gerðum við bræðurnir. Vorum
vanir svo verkið gekk vel. Það var á
horni Framnesvegar og Holtsgötu
sem við náðum bílnum. Kókflöskurnar
voru komnar í vasa okkar áður en
beygt var inn á Hringbraut.
DAGURINN VAR ein salíbuna
fram og aftur götur Reykjavíkur.
Man hvað við vorum heppnir með bíl-
inn sem við teikuðum heim. Bjalla,
bestu bílarnir. Stuðararnir voru svo
langt frá vélarhlífinni, að hægt var
að setjast aftan áhyggjulaus og draga
fæturna eftir götunni. Svo var vélin
aftur í svo hún gaf yl þegar kalt var.
Góður dagur var á enda.
TIL AÐ VERA þriggja stjörnu teik-
ari varð að standast þríþrautina.
Fyrsta raunin var að teika pabba. Það
var ekki flókið. Hann tók ekki eftir
neinu. Enda á amerískum dreka sem
munaði ekkert um stráksskrokk sem
hékk aftan í. Næst var að teika
kennarann. Það var spennandi. Enda
var Magnea strangur kennari. Hún
fattaði ekkert. Síðasta raunin var að
teika lögguna. Það var mest spenn-
andi. Ofsalega. Eftir lögguteikið var
fátt eftir í teikinu. Nema kannski að
átta sig hversu bjánalegt það er og
stórhættulegt. Krakkar fá víst núna
útrás fyrir spennuna í tölvuleikjum.
Það er betri kostur. Enda er bannað
að teika.