Tíminn - 31.12.1987, Side 19

Fimmtudagur 31. desember 1987
Tíminn 19
Myndarmaður
Raquel Welch hefur alltaf reynt
eftir megni að halda börnum sínum
utan við geisla kastljósanna og
tekist það harla vel. Raunar svo
vel, að þegar hún birtist með
óþekktan, ungan og myndarlegan
mann sér við hlið að verðlaunaveit-
ingu nýlega, stungu margir saman
nefjum og veltu vöngum yfir því,
hver þetta væri eiginlega.
Þegar ljósmyndarar höfðu eytt
kílómetrum af filmum á parið og
blaðamenn spurt í þaula um hver
náunginn væri eiginlega, tilkynnti
Raquel eftirfarandi: Það vill svo til
að þessi myndarlegi, ungi maður er
sonur minn. Haft er fyrir satt að
nokkrir slúðurdálkahöfundar hafi
orðið fyrir verulega sárum von-
brigðum.
k
v
e
n
n
a
f
a
r
lllllllllllllllll. SPEGILL lllllllllllllll
Ég hef alltaf verið afskaplcga veikur
fyrir konum og það hefur orðið mér
dýrkeypt... Þessi orð eru höfð eftir Holl-
ywood-leikaranum Glenn Ford, sem nú er
71 árs. En áfengið hefur líka kostað mig
mikið og reynst mér hálfu verr, bætir hann
við.
Nú hefur Glenn lagt flöskuna á hilluna,
en hvað um dömurnar? Þær eru enn jafn
freistandi og ég er alltaf að verða ástfang-
inn, segir hann og býr nú einn eftir þrjú
hjónabönd. Ég neita alls ekki að kvennafar
mitt olli öllum skilnuðunum. Ég stenst
bókstaflega ekki fagrar konur.
Þrátt fyrir þetta allt, hefur Glenn Ford
aðeins elskað eina konu: Ritu Hayworth.
Þau léku saman í fimm kvikmyndum, uröu
ástfangin við tökur þeirrar fyrstu og síðan
vinir alla ævi.
Engin kona jafnast á við Ritu, segir
Glenn. Ég elskaði hana heitt og innilega.
Við giftumst aldrei vegna þess að við
vorum aldrei bæði frjáls samtímis. Unt
tíma vorum við nágrannar og þá var
leynistígur rnilli garðanna okkar, þannig
að við skutumst á milli, þegar okkur
hentaði.
Veikindi Ritu og missir margra, góðra
vina, Williams Holden, John
Waync og David Niven, gerði að verkum,
að Glenn leitaði huggunar í flöskunni. Nú
er ég snúinn aftur úr því víti, þökk sé
mínum nánustu, segir hann og er að vinna
að tökum á 225. kvikmynd sinni. Ég hef
öðlast lífsgleðina aftur og sé að hið daglega
amstur býður upp á sitt af hverju góðu.
Auk þess hef ég son minn og barnabörn,
sem oft koma í heimsókn. Ég kann vel að
meta að vera afi... og meira að segja
allsgáður afi.
Kristinn Snæland:
UM STRÆTI OG TORG
Vegna áróðurs gatnamálastjóra,
„naglana burt - malbikið kjurt“ ef
svona má nefna herferð gatna-
málastjóra gegn notkun nagla-
dekkja, svo og vegna sumarveðr-
áttu enn sem komið er, þá er víst
að mun minna losnar upp af mal-
biki en oft áður á sama tíma.
Þrátt fyrir þá ánægjulegu stað-
reynd hafa nú víða mydast tjöru og
sandrastir með götum. Þessi
óhreinindi sem hafa losnað upp úr
malbikinu og sem hafa borist inn á
göturnar frá malarköntum valda
hættu fyrir umferðina. Bíll sem
lendir með bæði hjól hægra megin
í tjörudrullunni og hemlar skyndi-
lega er vís með að hendast snögg-
lega til vinstri. Lausamöl og tjöru-
skítur með gatnaköntum og á
gatnamótum getur þannig breytt
hemlun og stefnu bíla án þess að
ökumaður fái við gert. Þessi
óhreinindi þarf því að hreinsa
stanslaust og stöðugt af götum
borgarinnar en ekki aðeins að vori
eða fram eftir sumri svo sem venja
er. Með því að stunda tjöruhreins-
unina stöðugt, er komið í veg fyrir
að grjótharðir þurrir tjöruskaflar
verði vandamál við gatnahreinsun
að vori. Með því að halda tjöru og
sandflákum á götum í lágmarki
skapast meira umferðaröryggi.
Þessvegna þarf að láta vélsópana
nöta öll tækifæri þíðu og blíðveð-
urs til hreinsunar. Kantahreinsun
gatna svo sem Miklubrautar, svo
dæmi sé nefnt, á alls ekki að vera
aðeins vor eða sumarverk. Hreinar
götur minnka líka óhreinindi á
rúðum og Ijósum bifreiða auk
annars. Mín vegna mætti gatna-
málastjóri því eyða nokkru af því
fé sem nú sparast vegna veðurfars-
ins í vetrarhreinsun gatna. Reynd-
ar má ætla að sú eyðsla sparaðist
að nokkru í minni kostnaði við vor
og sumarhreinsunina.
Tannhjólaakstur
Sá akstur sem kallást tann-
hjólaakstur er ekki algengur í um-
ferðinni okkar. Þessi akstursmáti
er þó sá albesti sem völ er á þegar
bílar af tveimur götum eða af
tveimur akreinum þurfa að samein-
ast inn í eina akrein. Þetta getur
gerst til dæmis í tveggja akreina
götu, þegar önnur akreinin lokast.
Venjan hér er sú, að þá reyna allir
að troðast inn á færu akreinina og
þykist hver góður sem þar getur
troðið sér.
Með tannhjólaakstri gerist það
hinsvegar að einn bíll úr hvorri
akrein fær að aka hjá hindruninni
í senn og umferðin úr báðum
akreinum flýtur hægt en örugglega
áfram. Við slíkar aðstæður, þegar
tannhjólaakstur er tekinn upp, er
reyndar áríðandi að hver og einn
bílstjóri hleypi aðeins einum bíl úr
hinni röðinni inní. Það sem vinnst
með því að hver bílstjóri hleypi
aðeins einum bíl inn fyrir framan
sig, er að þá geta bílstjórarnir í
röðinni séð með góðum fyrirvara á
eftir hvaða bíl þeir eiga að aka og
úr verður hægur en stöðugur
akstur.
Þessari aðferð, tannhjóla-
akstrinum, er upplagt að beita
þegar bílar aka brott frá stórsam-
komum, svo sem íþróttaviðburð-
um eða frá öðrum þeim stöðum
þar sem mikill fjöldi bíla safnast og
fara brott á sama tíma. Þessi aðferð
á einnig mjög vel við þegar önnur
akrein götu lokast til dæmis vegna
áreksturs. í þriðja lagi á þessi
aðferð mjög vel við á gatnamótum
í þungaumferð (jafnvel þó önnur
gatan eigi réttinn). Ég nefni enn að
á gatnamótunum við Skógarhlíð
rétt sunnan Miklatorgs er þegar
farið að bera á skipulegum tann-
hjólaakstri. Það er reyndar sérlega
ánægjulegt hvað mikið er um að
ökumenn sýni kurteisi ogtillitssemi
í þungaumferðinni þarna kvölds
og morgna. Ég tek þó fram að
fullkominn tannhjólaakstur næst
ekki þarna vegna þess að umferð
sem í móti kemur (niður Skógar-
hlíð) sker götuna. Ég vil loks
ítreka að besti árangurinn með
tannhjólaakstri næst ef hver og
einn bílstjóri ætlar aðeins einum
bíl úr hinni röðinni pláss, því sá
sem hleypir tveimur eða fleirum
inn í röðina ruglar taktinn og
skapar óvissu. Einn úr hvorri röð í
senn og umferðin flýtur jafnt og
þétt öllum til ánægju. Beitum tann-
hjólaakstri hvarvetna þar sem að-
stæður bjóða og umferðin verður
öll þægilegri.
Tillitsleysi
í klausu nýverið fjallaði ég nokk-
uð um tillitsleysið í umferðinni og
nefndi nokkur dæmi. Ég vil ítreka
það sem ég tók þá fyrir og þó
sérstaklega fordæma þá áráttu full-
frfskra ökumanna að taka upp
stæði fatlaðra við stórmarkaði og
fyrirtæki. Slíkt er algerlega ófyrir-
gefanleg frekja og ruddaskapur.
Jafnframt tek ég fram, að þegar
ég finn fyrirtæki í borginni sem
ætlar starfsmönnum sínum fleiri en
sjö bílastæði, næst innganginum,
þá mun ég geta þess tillitsleysis og
að sjálfsögðu nafngeina fyrirtækið
eða stofnunina.