Alþýðublaðið - 26.09.1922, Blaðsíða 4

Alþýðublaðið - 26.09.1922, Blaðsíða 4
K L t> V Ð U B L A ÐIÐ £il 5afnar|jar8ar og Vi|ilssta3a fara bifreiðar nú eftír- ieiðis alia daga oft á dag frá bifreiðastöð Steindórs* Hafna>st*:ti 2 (hornið) Símar: 581 og 838. Afgreiðsía í Hafnarfirði: S randgötu 25 (b*kaií M Böðwarssoaar) — Slmi 10 E(j tek ad roér að sníða, tpii* Og kenna kjóia*aum Valgerður Jónsdóttir. Hvtrfi.götu 92 B Kartö.f I-ur Kaupa menn áreiðanlega beztar í Kaupfélaginu. Símar 728 og 1026. W K þvottasápurnar eru þær sápur sem hyggnustu hús- mæðurnar nota eingöngu. C. W. S. þvottasápurnar fást hvergi hér í hæ nema hjá JK st\M. píélagin u.. Símar 728 & 1026. , Ritatjóri o§ ábyrgoarmaour: Ólafur Friðriksson. Preatsmiðjan Qutenberg. Edgar Rice Burroughs: Tarzan m$T aftnr. það er ekki hægt að íþyngja hersveit i orustu, með manni sem ekki er í herþjónustu, og sem ekki berst". „En, góði foringi", mælti Tarzan, „eg er reiðubúinn og fús til þess, að hlýða skipunum yðar eða hvers annars undirforinga yðar, og berjast í fylkingunni eins og þeir skipa fyrir. Tll þess fór eg raeð". „Mér þætti gaman að sjá það", hreytti Gernois út sér, og duldi á engan hátt gremju sína. Svo bætti hann við: „Þér eruð undir minni umsjá, og eg skipa yður að verða hér eftir. unz við komum aftur. Þar með er títrætt um málið", og hann snéri sér við og keyrði hestinn sporum fram fyrir menn s(na. Augnabliki siðar var Tarzan einn mitt í eyðifjöllunum. Sólarhitinn var mikill, svo hann leitaði hælis ( skugga trés, skamt frá. Þar batt hann hest sinn, settist niður og kveikti í pfpu sinni. Hann bölvaði Gernois með sjalfum sér fyrir það, hvernig hann hafði leikið á hann. Ofuriítil hefnd, hugsaði Tarzan, en svo datt honum alt i einu i hug, að eitthvað alvarlegra lægi á bak við þetta. Hann stóð á fætur og leysti riffil sinn frá hnakk- nefinu. Hann skoðaði skothylkin og sá að þau voru hlaðin. Þvi næst athugaði hann skammbyssur sínar. Að svo búnu rannsakaði hann umhverfið og mynnið á klettaskorunum — hann var ákveðin í því, að Iáta ekki koma að sér óvöritm. Solin varð æ lægra á lofti, en samt sást til engra aftursnúna hermanna. Að síðustu varð dymt í dalverp- inu. Tarzan var of stoltur til þess, að snúa aftur til tjaldstaðarins, áður en hann hafði gefið herfloknum tfma til þess, að komast aftur iil dalverpisins, sem hann bélt, að þeir hefðu átt að mætast á, Þegar rökkrið skall á, þóttist hann öruggari fyrir árásum, því hann var þaulvanur myrkrinu. Hann vissi, að enginn gat nálgast íiann, dn þess eyru hans yrðu vör við það; og augu hans sáu mjög vel í myrkri; og nef haus sagði til þess, ef einhver nálgaðist hann undan vindi. Honurn fanst hann því vera í lítilli hættu og hallaði . sér upp að trénu og sofnaði. Hann hlýtur að hafa sofið nokkrar klukkustundir, þvi pegar hann vaknaði, við hræðsluhnegg hests síns, skein tunglið giatt og lýsti dalverpið. Og í tunglsskininu, ekki t(u fet frá sér, sá. hann það, sem hestur hans hræddist. Himingnæfandi, tígulegt, með sveiflandi skott og tindrandi augu starandi á bráð sjna, stóð Núma ,«/ adrea, svarta Ijónið. Gleðiskjálfti fór um taugar Tar»- ans. Það var eins og hann hitti vin, eftir margra.ára skiinað. Eitt augnablik sat hann- grafkyr og horiði með aðdáun á konung óbygðanna. En Núma bjó sig til stöks. Tarzan hóf byssuna hsegt upp að vanganum. Aldrei á æfi sinni hafði hann drepið stórt dýr með byssu — hingað til hafði hann treyst * spjót sitt, eiturörfar, reipi, hnff, eða berar hendurnar. Óijálfrátt óskaði hann þess, að hann hefði örfarnar og1 hnffinn — þá hefði hann verið öruggari. Ljónið !á nú marfialt á jörðinni, og sá ekki á annað en hausinn. Tarzan hefði kosið, að skjóta dálítið á skakk, því hann þekti hver hervirki ljónið gat gert, ef það lifði eina eða tvær mínútur eftir að kúlan hitti það. Hesturinn stóð nötrandi af ötta bak við Tarzan. Apa- maðurinn gekk fet til hliðar. — Núma fylgdi honum með augunum. Hann sté annað og þriðja skrifið. Numr hafði ekki hreyft sig. Nú gat hann miðað milli annars augans og eyrans. Hann spenti gikkinn, og ljónið stökk, um leið og hann skaut. Á sama augnabliki gerði hesturinn síðustu tilraunina til þess að sleppa — taumarnir brustu, og hann þaut niður dalinn út á eyðimörkina. Enginn algengur maður hefði sloppið undan klóm Núma er hann stökk á svo skömmu færi; en Tarzan var enginn hversdagsmaður. Frá barnæsku höfðu vöðv- ar hans æfst í því að gera snögg viðbrögð. Þó ljónið væri skjótt, var Tarzan skjótári, og dýrið skall á trí í stað þess að læsa klónum í mannakjöt, en Tarzan denidi annari kúlu í haus þess, svo það valt grenjandi á hliðina. Tarzan skaut tvisvar enn þá, ög var þá dýrið dautt.* Nú var hér ekki lengur herra Jean Tarzan; það var Tarzan apabróðir sem sté villimannsjæti á villidýrs- háls, kastaði aftur höfðinu, horfði beint í tunglið og rak^

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.