Spegillinn - 01.10.1947, Blaðsíða 5

SPEGILLINN
163
Gleðilegan vetur
Já, hvers vegna ekki? Hvers vegna allt upp á gamla móð-
inn? Er ekki tími til kominn að líta hlutina svolítið öðrum
augum? Eins og til dæmis abstrakt-málararnir. Þeir sjá
nefnilega hlutina öfugt við það, sem þeir eru. Falleg stúlka
lítur út eins og vindmylla og húsin í bænum eins og vitlaust
reiknað þríhyrningadæmi í gagnfræðaskóla. Og svo fara
menn að fetta fingur út í það, að þeir líti hlutina svolítið öðr-
um augum en aðrir. Hvers vegna ekki að breyta svolítið til
með nýjum vetri? Við skulum athuga svolítið málið og byrja
á því að segja: Gleöilegan vetur! Þegar menn mæta hver
öðrum, þá óska þeir sjáifum sér til hamingju með eignakönn-
unina. Tveir menn mættust fyrir framan Reykjavíkur apótek
um daginn.
— Það eru nú ekki allir eins heppnir og ég, sagði annar,
— ég er að byggja hús, sem ég get aldrei fullklárað vegna
skorts á byggingarefni, og svo byggði ég það fyrir gamalt
sparifé, sem ég gleymdi alltaf að gefa upp til skatts.
— Já, segir hinn, — ég þarf nú heldur ekki að kvarta. Ég
á líka mikinn hluta í verksmiðju skuldlaust, sem ég gaf upp
sem skuld, og nú get ég ekki gert grein fyrir skuldinni, svo
að verksmiðjan fer sömu leiðina og húsið.
Nú fara skólarnir að byrja. Það er orðið allt of úrelt fyrir-
komulag að kennarinn setji fyrir, hvað mikið nemendurnir
eiga að lesa undir næsta dag. I vetur ættu skólarnir að breyta
til og láta nemendurna setja fyrir sjálfa, hvort sem þeir
kjósa þrjár eða fimm línur, ef þeir vilja þá ekki gefa kenn-
aranum frí. Eins er sjálfsagt, að þeir haldi kladda og merki
við, þegar kennarinn kemur of seint. Eins eru það þeir, sem
eiga að taka kennarann upp og gefa honum einkunn fyrir.
Það er því eins gott að kennararnir leggi sig í líma í vetur,
ef þeir eiga ekki að falla í vor.
Nú eru kabarettarnir byrjaðir vetrarstarfsemina. Einn
þeirra heitir Apolló. Hann er frægastur fyrir það, að stjórn
kabarettsins er alltaf að flækjast fyrir sýningarfólkinu á
leiksviðinu, flestir í kjól og hvítu. Eftir hvert númer þurfa
þeir að flytja allt til á sviðinu, það eru bæði kassar og annað
rusl, sem gleymzt hefur að bera niður í kjallara. En þetta er
einmitt ágætt. Það eykur tilbreytinguna. En meira þarf til
að kabarettinn geti talizt skemmtilegur. Það er ekki nóg, að
maðurinn í kjól og hvítu sé alltaf að snúast kringum sjálfan
sig á sviðinu milli þátta, — hann gæti líka hjálpað til að
skemmta, t. d. setið á hnénu á Baldri Georgs í staðinn fyrir
Konna og sagt óartugheit, sem hann hugsar hvort eð er. Og
svo gæti Baldur byrjað sín vel þekktu gáfnapróf.