Spegillinn - 01.07.1955, Blaðsíða 18

162
SPEGILLlNN
Þarfur félagsskapur
Á þesnm tíma ársins, þegar kongressar og þing og aðal-
fundir og félagsafmæli eru í almætti sínu og þá fyrst og
fremst í höfuðstaðnum, getur varla lijá því farið, að einstöku
ný félög séu stofnuð, þeim til viðbótar, sem fyrir eru,
einkum er þörfin brýn hjá þeim, sem eru ekki í fleiri
félöguin en svo, að af þeim getur runnið milli fundanna —
sem er út af fyrir sig báskalegt. En þetta „renna af“ getur
verið fleiri en einnar merkingar og í því sambandi dettur
mér í hug góð grein, sem ég las nýlega í blaði, og gaf mér
þá hugmynd, að einu félaginu í viðbót við þau, sem fyrir
eru, kynni ekki að vera ofaukið. Og liafði ég þá einkum
blessað kvenfólkið í liuga. Hvernig væri að stofna Megrunar-
félag? Það gæti verið einskonar systurfélag Fegrunarfélags-
ins, enda tilgangurinn að vissu leyti sá sami.
Nú þegar sumarliitarnir fara í hönd, vaknar mörg kon-
an við vondan draum og verður þess vör, að liún þarf
að losna við ýms óþarfa pund — eða í slæmum tilfellum
jafnvel kíló. Iíún liefur sem sé — óviljandi þó — farið
óþarflega eftir forskriftum Bíblíunnar og ávaxtað sitt pund
heldur um of. Sumpart er þetta talið stafa af óþarfa bíla-
notkun, því nú orðið er tæpast ofsagt, að sumar konur
stigi varla fæti á jörð. Einkum er því viðbrugðið, livað
þær fitna ofsalega, sem geta ekki keypt vasaklút í búð
án þess að láta búðarfólkið bera hann út í bílinn — sem
annars er sniðugt tiltæki og gæti komið maklega niður á
sumu búðarfólki. Og ef allt gengur sinn eðlilega gang, mun
þetta fara vaxandi en ekki minnkandi, með auknum þörf-
um togaraútgerðarinnar og vaxandi bílainnflutningi. Það
er því hér um bil gefið, að kvennfólkið mun lialda áfram
að fitna, og þá liggur það beint fyrir, að tími er til kom-
inn að taka málið föstum tökum og hefja raunhæfar aðgerð-
ir, þ. e. hefjast banda um að horvæða kvennþjóðina, og
það því fremur sem renglurnar eru ennþá snöggt um út-
gengilegri á beimsmarkaðnum en þær hnöttóttu, enda þótt
þær síðarnefndu séu yfirleitt geðbetri.
Höfuðannmarkinn á framkvæmdum í málinu er sá, að
konurnar taka ekki sitt ráð í tíma heldur bíða þangað til
braka tekur ískyggilega í voginni í baðherbreginu og þær sjá
sér til skelfingar, að bezta vinkonan hefur verið að ljúga
í gær, þegar bún sagði: „Mikið öfunda ég þig að því hvað
þú getur verið slaunk, elskan“. Fyrst beinist reiðin auðvit-
að að vinkonunni, en brátt sér sú offeita, að það er sízt
líklegt til árangurs og grípur því til eina ráðsins, sem
bún þekkir og fer á eplakúr. Nú getur staðið svo á, að
epli fáist ekki einusinni á svörtum og kannske ekki nema
skemmd. Hún leitar því til einhverrar vinkonu, sem líkt
stendur á fyrir og þær koma sér saman um að stofna
megrunarfélag. Og þeim til leiðbeiningar, sem hafa slíkt í
hyggju er gott að rifja upp söguna af henni frú Smith í
Milvókí — það er alltaf skemmtilegra að hafa móral-
ræðurnar í söguformi.
r
Á ársafmæli M. M. (Megrunarfélags Milvókíborgar) var
téð frú Smitli aðalstjarnan og ekki að ástæðulausu. Hún
bóf ræðu sína á að lesa upp tvo vigtarseðla, útgefna með
eins árs millibili og sýndu þeir svart á livítu að frúin bafði
verið 250 pund þegar bún tók þátt í félagsstofnunni, en
nú á ársafmælinu var hún orðin 150. Þegar lófaklappinu
linnti, lét frú Smitb þess getið, að ekki ætlaði hún að
láta bér við sitja, lieldur lialda áfram niður í 115 pund.
Var frúin þá enn hyllt, en þó með nokkrum semingi, það
gerði öfundin.
Meðal ályktana, sem gerðar voru á afmælinu, þótti sú
merkust að nota alls ekki pillur. Kom tillagan frá konu,
sem var nýskilin við pilluframleiðanda og vildi nú gera
honum eittlivað til bölvunar. Tókst það með ágætum og
hrynja nú megrunarpilluverksmiðjurnar niður unnvörpum,
og þykir mesta landhreinsun.
Til Ieiðbeiningar fyrir íslenzka lesendur má geta þess,