Spegillinn - 01.02.1959, Blaðsíða 14

SPEGILLINN
30
Hressilegur plástraskröggur.
í þetta sinn ætla ég að bregða
vana mínum og láta ógert að tala
um undrameðöl sem nýkomin séu á
heimsmarkaðinn, handa ykkur að
misbrúka. Er þetta gert með tilliti
til þess, að nú er fremur krankfellt
og kvef og hverskyns slensxa hrjáir
mannfólkið, svo að þar er varla við
bætandi. Þess í stað ætla ég að
segja ykkur sólskinssöguna af hon-
um dr. Gummins.
Þið skuluð ekki fleygja frá ykkur
blaðinu þó að ykkur þyki nafnið
kannske hálf púkó, því að þarna er
um merkilegan mann að ræða. Dr.
Gummins er nefnilega, skal ég segja
ykkur, orðinn hundrað ára, og í
tilefni af afmælinu ferðaðist hann
700 kílómetra á læknaþing, til þess
að láta kollegana skoða sig.
— Hvernig fórstu að því að verða
svona gamall? spurði alallæknirinn
á mótinu afmælisbarnið.
— Það var einfaldlega með því
að passa mig að deyja ekki, svaraði
gamli maðurinn, hress í bragði. —
Náttúrlega má kannske segja, að
x Texas sé það ekki alveg vanda-
laust, þar sem allt er lúsugt af gikk-
óðum gæjum með Forrestallsýki,
sem hafa það til að skjóta á mann
ef maður lætur þá ekki hafa eitur-
lyfin með góðu. Reyndar vil ég
halda því fram, að ég eigi þessum
sömu gæjum beinlínis líf mitt að
launa, og hitt líka, hvað ég er
sprækur og léttur á fæti. Já, þið
spyrjið, hvernig slíkt megi ske? Jú,
það er ofureinfalt. Gæjarnir hafa
nefnilega, skal ég segja ykkur, þann
leiða vana sem ég sagði áðan
að seilast í vasann eftir gúlajafnar-
anum og hvissa á mann skoti. Það
þarf talsverða fimni til að víkja sér
undan í hvert skipti, sérstaklega ef
þetta er gert æ í æ og mörg skot í
frethólknum, og þið getið skilið, að
þegar maður er búinn að hafa þess-
ar fimleikaæfingar áratugum sam-
an, er ekki svo mikil hætta á að
maður stirðni upp. Enda er það
mála sannast, að ég vinn alltaf frá
kl. 8-5 á hverjum degi og auðvitað
talsvert þess í milli, því að vitan-
lega, eru það ekki nærri allir, sem
hafa þá nærgætni við mann að hálf-
drepa sig í vinnutímanum, heldur
gera þeir þetta á öllum tímum sól-
arhringsins, og þá er ég auðvitað
kallaður til að aldrepa þá eða lífga,
eftir því sem kringumstæðurnar
segja til. Ég er þarna eini læknirinn
á stóru svæði, svo að ég get sjaldn-
ast vísað til þess næsta, þó ég vildi.
— En klagarðu ekki bandíttana,
þegar þeir eru að reyna að bora þig
í gegn? spurði nú forseti þingsins.
— Ekki andskoti, sagði öldungur-
inn og brosti um leið og hann hristi
sínar gráu hærur. — Til þess á ég
þeim ofmikið að þakka, þar sem
þeir halda mér í trenirigu, eins og
var að segja ykkur. En ég geri ann-
að. Fyrir hvert skot, sem þeir reyna