Fálkinn - 29.09.1934, Blaðsíða 12

12
F Á L K I N N
Dularhöllin
Skáldsaga eftir WYNDHAM MARTIN.
lialdið. Jeg liefi ínjög færan rafvirkja í þjón-
nstn minni. Það er maður sem leitaði ein-
verunnar, eftir að sprengja hafði rænt hann
tveim þriðju af andlitinu“.
„Komst aldrei neinn yfir járngirðing-
una ?“
„Jú, Ludlow liðsforingi komst það“.
„Hver lokaði fyrir strauminn?“
„Enginn. En annars skuluð ])jer spyrja
Ludlow sjálfan um það. Og annars er það
svo, að liver þeirra, sem iijer liafa komið,
liafa sína sögu að segja. Dauðinn hefir að
vísu losað mig við talsvert af hinum eftir-
lektarverðustu gestum mínum, en þó eru
enn nokkrir eftir, og altaf getur viljað til,
að fleiri komi. Yður furðar ef til vill á þvi,
að engum skuli hafa tekist að flýja. Já, hr.
Trent. En svar mitt er þetta: Jeg skoða ykk-
ur öll sem hörnin mín, og óska að lialda
ykkur hjá mjer, glöðum og ánægðum. Við
og við verð jeg vitanlega að vera strangur
og refsa fyrir ólilýðni, en það er ekki oft,
því að jeg er í eðli mínu alls enginn ribb-
aldi“
„En liversvegna eruð þjer að segja mjer
alt þetta?“
„Jeg segi yður það, sem vinsamlega að-
vörun“.
X kapteinn þagði. „Sjáið þjer, þarna
syndir hákarlinn minn. Sjáið þjer hvað
hann slettir sporðinum illyrmislega? Ilann
er svangur!" X kapteinn hjelt áfram með
liægð. „Auðvitað hindrar ekkert af þessu
yður í því að reyna að flýja. En jeg ætla
fyrir alla muni að biðja yður að gera eitt
fyrir mig: Reyna einliverja nýja aðferð!“
„Jeg skal reyna mitt besta til að gera yð-
ur til hæfis“, svaraði Trent.
„Þakka yður fyrir. Meðal anhara orða:
Hvað höfðuð þjer fyrir stafni úti í heimi?“
„Jeg liefi verið rithöfundur. Seinni árin
hefi jeg iðkað golf, veiðar og liljómlist og
auk þess litið eftir eignum mínum“.
„Jæja, svo þjer hafið verið rithöfundur“,
muldraði kapteinninn. „Þjer ættuð þá að
eiga þá hugkvæmiii og hugmyndaflug, sem
með þarf til þess að leggja á ráð um flótta.
En flesta rithöfunda vantar gáfuna til að
framkvæma. Mjer þykir gaman að heyra að
þjer liafið iðkað hljómlist“, hjelt kapteinn-
inn vingjarnlega áfram. „Sjálfur elska jeg
hljómlist. Hvaða hljóðfæri leikið þjer á?“
„Píanó. Og tónskáldin sein mjer þykir
væ'nst um eru Rach og Brahms“.
„Það var skemtilegt að heyra. Annars
þykir mjer nú vænst um rússnesku tón-
skáldin, sjerstaklega Miakovski. — Mjer
þykir leitt, að geta ekki verið með yður oft.
Augun í mjer eru veik og jeg verð að fara
varlega. En Montague lætur mig vita livað
yður líður. Og jeg áminni yður um, að jeg
heimta, að þjer lilýðið öllum reglum lijer“.
X kapteinn talaði með skipunarrödd, sem
Trent varð uppsigað við. Hinn ástúðlegi og
vingjarnlegi kapteinn var horfinn, en í stað
hans kominn myndugur og valdasjúkur
maður.
„Jafnvel þjer getið ekki sagt neinum fyr-
ir um, livað hann felli sig við og hvað hann
felli sig ekki við“.
„Jeg get skipað öllum að gera, það sem
jeg vil, svo lengi sem þeir dvelja hjer. Og'
það táknar í þessu tilfelli alla æfi yðar, hr.
Trent. Jeg vona að þjer þykkist ekki af þvi,
en einu sinni var landi yðar gestur hjerna
og hann taldi sjer leyfilegt að sitja flibba-
laus við borðið, þegar heitt var í veðri. Ln
það gat jeg ekki leyft“.
„Þjer lakið á yður óþarfa fyrirhöfn m ð
þessum leiðbeiningum yðar“, svaraði Trent
kuldalega.
„Gott, það er ágætt. Komið þjer Newton !“
Brytinn kom fram. Framkoma lians gagn-
vart X kapteini gat ekki verið kurteislegri.
Trent fann að þetta var maður, sem mundi
án þess að liika við, framkvæma allar óskir
húsbónda sins, liversu fáránlegar sem þær
væru.
„Segið Montague, að jeg hafi átt samtal
við lir. Trent og jeg sje ánægður með það.
Nú má hann kynna hann hinum gestunum".
Nú varð Trent að fara með Newton enn
á ný. Hann reyndi árangurslaust að fitja
upp á samtali við brytann. En kurteisi sú,
sem Newton sýndi, var aðeins á yfirborð-
inu. Og þegar Trent spurði hann einu sinni
á leiðinni, hvað gert væri við stóra stofu er
þeir gengu gegnum, þá gleymdi hann sjer og
sagði snúðugt: „Þegið þjer!“ Og nú var
Trent lokaður aftur inni í sama klefanum,
sem liann hafði dvalið i áður.
Það leið dálítil stund þangað til Montague
kom. Fanganum gafst tími til að hugleiða,
að hann var háður dutlungum annara. Þeg-
ar Montague kom inn sá hann, að nú var
Trent kominn úr því jafnvægi, sem liann
hafði haldið svo vel fram að þessu.
„Nú liafið þjer talað við foringjann“,
sagði hann. „Hvernig lýst yður á hann?“
„Þjer farið víst ekki í grafgötur um,
hvemig mjer líst á hann?“
„Það skiftir annars engu máli, kunningi,
jeg get fullvissað yður um það. Það sem þjer
hugsið um það eða annað, halda áfram að
vera hugsanir. En það sem liann hugsar get-
ur orðið að framkvæmd hvenær sem er,
framkvæmd sem ef til vill fellur ekki sem
hest í yðar smekk. Þjer eruð víst vanastur
því, að geta hugsað og gerl það, sem yður
best líkar?“
„Já, þjer farið nær um það“, svaraði
Trent önugur.
„Já, en nú er úti um það. Nú eruð þjer
innritaður í Týndranýlenduna. Það kemur
engum við hvað þjer viljið eða viljið ekki;
öllum er nákvæmlega sama um það. Þetta
skuluð þjer leggja yður á hjarta. Að því er
mjer skilst hefir foringinn verið í óvenju-
lega góðu skapi i kvöld. Það kom sjer vel
fyrir yður, því að Newton sagði, að þjer
hefðuð að minsta kosti þrisvar móðgað hann
með framkomu yðar“.
Anthony Trent átti bágt með að stilla sig.
„Jeg liefði gaman af því að vita hvernig
jeg á að vera yður þakklátur fyrir að haí'a
flutt mig hingað nauðugan“, sagði hann ró-
lega. „Þjer hafið gert mjer svo mikið ilt,
að ef jeg fæ nokkurntíma tækifæri til að
hefna mín á yður þá skal jeg gera það með
sjerstakri ánægju".
„Það er ekkert við þessu að segja, frá yð-
ar sjónarmiði“, sagði Montague blátt áfram.
„En jeg mundi nú ekki liugsa of mikið um
það, væri jeg i yðar sporum. Þjer ættuð
heldur að beina hatri yðar til Swithin Weld,
því að hann er upphafsmaðurinn. En þjer
munuð hafa treyst honum gegnum þykt og
þunt“.
„Jeg liefði þorað að veðja lífi mínu um,
að hann væri ærlegur gagnvart mjer“.
„A slíkum augnablikum þakka jeg guði
fvrir, að jeg treysti hvorki körlum nje kon-
um“, sagði Montague. „Fyrir hragðið er
mjer hlíft við mörgum vonbrigðum".
Trent átti auðvelt með að gera. sjer ljóst
livernig Montague hjelt að liann mundi taka
þessu. Hann hafði mist konu sína, heimili
og frjálsræði, og missirinn var jafnsár, hver
sem atvikin voru til þessa.
„Á 'jeg nú að sofa lijer aftur“, muldraði
hann.
„Já, jeg er hræddur um það. Það er verið
að sauma nýju fötin yðar og á morgun verð-
ið þjer tekinn inn í klúbbinn“.
Trent svaf illa. Hann þráði næsta dag,
þegar hann gæti fengið að sjá umhverfið.
Hann fann til liuggunar við þá hugsun, að
jafnvel þó að hinir fangarnir liefðu mist
alla von um frelsi, þá var þessu öðruvisi
varið með hann, Anthony Trent, fyrverandi
stórglæpamanninn.
X. KAPÍTULI.
Lifandi grafinn.
Klukkan var hálfsjö, þegar Newton barði
á dyrnar og kom inn. Nú var hann fullkom-
inn bryti. Á handleggnum bar hann ný lcjól-
föt og stifaða hvita skyrtu. Einnig kom liann
með lakkskó. Ef Trent neitaði að fara í þessi
föt, þá táknaði það það, að hann fengi ekki
tækifæri til að sjá hvorki frú Arguello eða
lafði Joan. Og hann mundi ekki heldur
komast i kynni við Stanton eða Ludlow, þá
tvo menn, sem hann hafði fengið áhuga
fyrir að kynnast. Hann tók eftir að Newton
liorfði spurnaraugum á hann.
„Ágætt“, sagði Trent hirðuleysislega.
„Leggið fötin á rúmið. Hvenær eigum við
að borða?“
„Ilálf átta“, svaraði brytinn. „Jeg skal
koma og sýna yður leiðina inn i horðsal-
inn“.
Trent hafði aldrei beðið miðdegisverðar
með eins mikilli óþreyju. Þegar hann elti
Newton í þetta sinn lá leiðin um fagur-
skreyttar stofur og ganga. Þeir staðnæmdust
fyrir utan liurð og heyrðist þar kliður
margra radda fyrir innan.
Trent stóð fáeinar sekúndur kyr í dyrun-
um. Hann liorfði inn í háan sal í gotneskum
stíl. Gólfið var sjö þrepum fyrir neðan
liann. í þeim enda salsins sem fjarlægastur
var sá hann fjölda af litlum borðum og við
borðin sátu gestirnir og biðu eftir nýja fje-
laganum í hópinn. Karlmennirnir voru all-
ir samkvæmisklæddir og kvenfólkið í flegn-
um kjólum. Borðin voru skreylt stórum
hlómaglösum. Þetta gat vel verið liornið i
fyrsta flokks gildaskála í hvaða höfuðborg
Evrópu, sem vera slcyldi. Trent sá að mið-
degisverðurinn hafði ekki verið framreidd-
ur enn. Það virtist svo, sem verið væri að
hiða eftir honum.
„Gerið svo vel að bíða eitt augnablik“,
sagði Newton. „Jeg ælla að ná í lierra Mon-
tague“.