Fálkinn - 04.12.1942, Qupperneq 9

F Á L K I N N
9
ur vakir,“ sagði Johnnv. „En
þúsund dollarar eru dálaglegur
skildingur lianda sveitalögfræú-
ingi, jafnvel þó að hann verði
að vinna það til að skrölta i
járnbrautarlest nokkra klukku-
Líma. Og jeg átti að fá þúsund
dollara fyrir þessa ferð, var
ekki svo?“
Joral játti jivi og Johnny lijelt
áfram: „En yður skjátlast ef
þjer lialdið, að jeg afhendi vð-
ur arfleiðsluskrá frú Spencer
af frjálsum vilja. Hún verður í
mínum vörslum þangað til
frænka vðar krefst hennai
sjálf. Og þelta er síðasta orð
mitt í þessu máli.“
Johnnv gekk í áttina til dvr-
anna og Joral stóð í sömu spor-
um um sinn. En all í einu þreif
liann stórt ker úr hronsi, sem
stóð á borði við hliðina á hon-
um. Og' áður en Sallv gat var-
að Johnny við, hafði Joral tvi-
hent jiað í höfuðið á honum.
Johnny stóð í sömu sporum
og riðaði við í svip. Svo hneig
hann niður á gólfið og lá þar
hreyfingarlaus.
„Maeready!“ kallaði Joral, en
ekki liátt, og bílstjórinn kom
hlaupandi inn.
„Berið hann burt,“ sagði Jor-
al. „Þjer getið læst hann inni i
kolakjallaranum. Þar væsir ekki
um hann.“
Macready starði skelfingu
iostinn á manninn, sem tá
þarna eins og liðið lík. „Þetta
hefðuð þjer ekki átt að gera,
Joral,“ stamaði liann. „Það get-
ur orðið yður dýrt gaman,“
„Jeg varð að láta skeika að
sköpuðu," sagði Joral ]mr i
kverkunum. „Jeg mátti ekki
láta hann ganga mjer úr greip-
um. Hann vildi ekki afhenda
mjer arfleiðsluskrána góðfús-
lega.“
„Hjúkrunarkonan,“ tautaði
bílstjórinn. „Hugsið yður ef hún
hefir heyrt eitthvað og segir
frá.“
Sally flýtti sjer burt úr stig-
anum. Og þegar Joral kom inn
í sjúkraherbergið skömmu síð-
ar, j)á sat hún þar við rúmstokk
sjúklingsins og var að lesa í
bók.
„Hjer er engin breyting, tir.
Joral,“ sagði hún lágl. „En mjer
sýnist hún vera ofurlítið ró-
legri i kvöld “
„Það er gott, ungfrú Cross.
Góða nótt.“
Hann fór og O lokaði dyrun-
um á eftir sjer.
SALLY lagði bókina frá sjer
og hugur hennar var allur
i uppnámi. Hún vissi, að ef
hún reyndi á einn eða annan
hátt að gera aðvart, þá niundi
Joral eða bilstjórinn á sama
augnabliki múlbinda liana. En
hvernig i ósköpunum gat liún
gefið O’Hara bendingu? Hann
kæmi aftur klukkan þrjá, hafði
hann sagt. Og nú var tiún víst
nálægt tvö, gat hún sjer tii.
Vekjaraklukkan stóð ennþá
niðri i eldhúsi, en hún þorði
ekki að fara niður og sækja
liana.
Eftir klukkutíma mundi O’-
Hara koma. En margt gat gersl
á einni klukkustund. Sally þorði
ekki að liugsa til þess, hvaða
úrræða þorpararnir kynnu að
igrípa til, til þess að ná í arf-
leiðsluskrána. Joral var vis til
að gríjia til örjn-ifaráða og svíf-
ast einskis.
Salljr mintist þess að sími var
niðri anddyrinu. Ef hún gæti
læðst niður og látið lögregluna
vita, væri liægt að bjarga John-
ny. Hún vissi að horfurnar voru
nauðalitlar á því, að jietla
mundi takast, en hún ætlaði
samt að láta skeika gð sköpuðu.
Hún lædidst þrep af Jirepi
niður stigann og koinst heilu
og höldnu niður. En þegar hún
var að komast að símanum
skaut Joral alt i einu upp í
dagstofudyrunum.
„Ætlið þjer út. systir?“ spurði
hann hvast.
Hjartað í Sally barðist eins
og i særðu dýri, en henni tókst
saml að tala nokkurnveginn
eðlilega er hún svaraði:
„Nei, jeg' ætlaði bara inn í
eldbús til að ná i eitthvað að
drekka. Þessí tiiti er alveg ó-
bærilegur."
„Það er bæði öl og mjólk i
kæliskápnum,“ sagði hann ofur
alúðlega. „Biðjið liann Mac-
ready að hjálpa yður að ná í
það, sem yður langar mest í.“
„Þakka vður kærlega fvrir,
hr. Joral,“ sagði Sallv og gekk
rólega fram hjá honum og út
i eldhúsið.
„Hafið þjer vitað aðra eins
hitasvækju,“ sagði hún og brosti
til bílstjórans, sem ' alt í einu
stóð við hliðina á henni. En
hugsanir hennar voru á alt öðr-
um stað. Nú heyrði lhm að ein-
hver hljóp upp stigann. Það var
Joral, sem var á leið til frú
Spencer, til þéss að athuga,
hvort líftóra væri í henni cnnþá.
Skömmu síðar heyrði hún
fótatakið aftur á niðurleið, og
þegar .Toral leit inn í eldhúsið
rjett á eftir, duldist henni ekki
á svip hans, að frú Spencer var
liðin. Hún sá það á sigurgleð-
inni í augunum á honum.
Sally rjetti út höndina eftir
vekjaraklukkunni í gluggakist-
unni. Það voru enn þrjú kortjer
þangað til O’IJara kæmi við, á
umferðinni sinni. Og fyrir þann
tíina......
Augu þeirra Jorals mættust
og þá var eins og lienni rynni
kalt vatn milli skinns og hör-
unds.
„Sjáið um að hún æpi ekki,“
sagði hann hrottalega við bíl-
stjórann og hrinti Sally til lians.
TJfVAÐ ætlið þjer eiginlega
að gera við þau?“ spurði
Macready kortjeri síðar, jiegar
þeir Joral stóðu á eldlnisgólfinu
eftir að þeir höfðu bundið Sally
og komið henni fyrir niðri í
kjallara hjá málaflutnings-
manninum. „Þegar þau Iosna
aftur fara þau auðvitað beint
til lögreglunnar.“
„Við verðum að sjá til þess
að þau geri það ekki, Mac-
ready,“ sagði Joral íbvgginn.
„Þjer og jeg ......“
Bílstjórinn fölnaði. „Jeg vil
ekki eiga hlut að slíku,“ sagði
hann hásum rómi. „Við garð-
yrkjumaðurinn lofuðum ekki
öðru en því, að þegja um að
við hefðum undirskrifað nýju
erfðaskrána, sem frúin gerði úti
i sveit. Og hvað sem þjer svo
segið, þá skal jeg aldrei taka
þátt í morði.“
„Þjer eigið ekkert á liættu,
góði maður,“ sagði Joral.
„Hlustið þjer nú á hvað jeg
hygst fyrir: þjer heyrðuð að
hjúkrunarkonan og málaflutn-
ingsmaðurinn voru að rífast i
nótt, og hún ógnaði honum
með skammbyssu.“
Bilstjórinn var eins og lií-
andi spurningarmerki, en Joral
útskýrði jietta og var óðamála:
„Við verðum að láta eins og
jiau liafi verið i ástabralli, ung-
frú Gross og Johnny Wetlierell,
og að ungfrú Cross hafi æltað
að nevða liann til jiess að skilja
við konuna sína og giftast sjer.
Og jiegar málflutningsmaður-
inn þvertók fvrir þetta, jiá varð
hún svo örvita af reiði, að hún
skaut liann og svo sjálfa sig
á eftir.“
„Já — en ....“ Macready
var ekki enn búinn að átta sig.
„Ekki meira bull um lietta.
Úr Jjví að þjer liafið sagt a þá
verðið Jjjer að segja b,“ sagði
Joral. „Farið þjer nú út og at-
hugið, livort lögregluþjónninn,
sem ungfrú Cross er vön að
lala við, er nokkursstaðar nærri.
En gætið þess vel að láta liann
ekki sjá yður. Þegar jeg heyri
aðaldyrnar skellast á eftir yður,
Jiá drösla jeg föngunum upp í
lyftuuna og fer með ])á upp á
aðra hæð.“
Klukkuna vantaði sex minút-
ur i jirjú, og O’Hara var að
staðnæmast við eldtuisdyrnar
á nr. 27.
Andlit hans varð að einu
brosi Jiegar burðinni var lokið
upp. En brosið sloknaði fljöt-
lega J)egar liann sá, að þarna
var aðeins bílstjórinn.
O’Hara spurði eftir Sally og
Mcreadv flýtti sjfer að geí'a skýr-
ingu en fórst J)að heldur klaufa-
lega: „Hún er uppi á annari
liæð með unnustanum sín-
um. Þau hafa verið að rifast
óslitið síðan hann kom. Ilún
krafðist J)ess að hann skildi
við konuna sína og giftist sjer,
heyrði jeg. Þau voru skelfing
æst bæði tvö.“
„Hvað eruð J)jer að þvaðra?“
spurði O’Hara og starði á t)íl-
stjórann.
„Auðvitað um ungfrú Cross
og málaflutningsmanninn,“
stamaði Macready, en nú var
komið fát á hann. „Þennan,
sem er úr sama bæ og luin.
Þegar jeg gekk fram hjá her-
berginu hennar áðan ljet hún
eins og vitlaus manneskja. Ef
lnin liefði liaft skammbvssu J)á
lield jeg, svei mjer, að hún hefðj
drepið manninn.“
O’Hara ýtti húfunni aftur i
hnakka og klóraði sjer í koll-
vikið. Hjer var ekki alt með
feldu, svo mikið fann liann j)eg-
ar. Ilann var einmitt að ihuga
hvað gera skvldi, J)egar hann
heyrði gjallandi hringingu frá
vekjaraklukkunni.
Macready rjetti hendina gegn-
um opinn gluggann og tók
klukkuna af naglanum á glugga
póstinum. „Þetta er meiri bölv-
aður gjallandinn,“ sagði liann
ergilegur við O’Hara. „Hún
hringir á ólíklegustu tímúm
sólarhringsins.“
„Eigið þjer Jæssa klukku?“
spurði O’Hara.
„Já, víst á jeg við hana,“ svaraði
bílstjórinn hikandi. Hann kunni
ekki við svipinn á lögreglumann-
inum. Og þegar O’Hara bað
hann uin að lofa sjer að lita
á klukkuna, þá rjetti liann hon-
um liana með tregðu. Þetta var
vekjaraklukka Sallv. Og hún
liafði sett hana Jiannig, að liún
hringdi klukkan j)rjú. Blessun-
in hún Sallv ......
Það var hikið á Macready,
sem olli J)ví að O’Hara varð
sannfærður um að lijer væri
eitthvað grunsamlegt á seiði.
Og á næsta augnabliki greip
liann í jakkakraga bílstjórans
og hrópaði æstur: „Guð náði
vður ef J)jer liafið skert hár á
liöfði ungfrú Cross! Hvar er
liún? Ef J)jer svarið ekki sam-
stundis J)á kyrki jeg yður eins
og rottu.“
Innan úr liúsinu heyrðu þeir
i lyftu, sem fór á hreyfingu, og.
Macreadv hvislaði hásum rómi:
„Stöðvið hann bann ætlar að
Frh: á his. 13.