Fálkinn - 28.11.1947, Blaðsíða 9

F Á L K I N N
9
afstyrmið .... áður en ég ....
Hann hrindir skríkjandi
skrýmslinu út úr dyrunum, eft-
ir að hann hefir lirifið hréfið.
— Þessi aumkunarverða,
haltrandí skepna liefir mig fyr-
ir fífl! Hlær að mér! í klaustur!
Það getur ekki verið satt! Hann
opnar bréfið:
„Boticelli. Þetta eru fyrstu
orðin, sem ég heini til yðar. Eg
vildi óska að það væru orð, sem
færðu yður meiri gleði. En orð
mín baka yður eflaust raun.
Samt get ég ekki annað. Eg
verð að gera það sem ég hefi
gert. Ef þér aðeins vissuð hve
lirærð ég er núna .........“
— Hvort ég veit það! Eg skil
það! En það er best að lesa
áfram .......
„meðan ég er að skrifa vðu.r
þetta bréf. Fyrir tveimur dög-
um, undir eins og ég fór frá
yður, fór ég í klaustrið . . . .“
Það þvrmdi vfir liann og
hann lét bréfið síga. 1 klaust-
ur .... Þetta var þá satt. Drek-
inn laug ekki. Því miður.
„Eg átti ekki annars úrkostar.
Faðir minn liafði komist að því,
að ég — nú gel ég loksins sagl
frá því — hafði gefið hjarta
mitt. Faðir minn er ríkur silki-
kaupmaður, hann er ekki frá
Eirenze en úr næslu borg. Vegna
kaupsýslu sinnar hafði hann
lagt áform sín viðvíkjandi mér,
sem fóru í þá átl að neyða mig
lil að giftast manni, sem ég elsk-
aði ekki. Ilann sagði: Eg leyfi
aldrei að þú bindist léttúðugum
listamanns-liringlanda, jafnvel
þó að hann sé vafalaust vel
gefinn ......“
„Þessi þorpari .... svíðing-
ur!“ hrópar Botieelli óður. Þessi
kramarasál! Hvílíkur faðir!
Þessi svokallaði hetri borgari,
sem selur silt eigið hold og blóð.
Hann þekkir ekkert nema pen-
inga! Sama þólt liann steypi
dóttur sinni í ógæfu — sama
þótt maðurinn sé listamaður og
heiti Boticelli! Hver er þessi
faðir? Hvað heitir hann? Eg
skal kyrkja liann .... áður en
ég rek rýtinginn í hjarta mér!
En áfram — áfram!
„Allar bænir, allar undan-
færslur voru árangurslausar.
Hann stóð fast við sínar kröfur,
og af því að ég álti ekkert
nema ást mína varð ég að velja
um það að hlýða föður mínum
eða fara í klaustur. Eg kaus það
síðara .... Ein af systrunum
lokaði hurðunum eftir mér,
hurðunum sem stía mér frá
lífinu og þeim sem ég elska.
Eg gekk um langan kaldan gang
yfir liúsagarð með stórum gras-
bletti. Þar sá ég sedrusvið. Eg
stóð kyrr og liorfði lirygg upp í
krónuna á þessum sedrusvið,
ég óskaði að ég gæti klifrað
upp í hana og rennt augunum
yfir veröld mannanna í síðasta
sinn.
Hann gat ekki lesið lengra.
Hann er hrærðari en svo. Hann
berst við tárin. Iive ömurleg
örlög hefir hún ekki lilotið,
þessi stúlka, og þessi óbilgjarni
faðir á sökina á öllu. Og í því
liugarróti, sem nú verður sigr-
ast reiðin á sorginni. Þessi fað-
ir, þessi svíðingur! Hann hefir
ekki tekið allt með í reikning-
inn! Hann heldur kannske að
allir listamenn séu einfeldning-
ar og fifl, og sætti sig við það,
sem bragðarefum þóknast að
gera þeim til bölvunar. Nei,
hann skal sýna honum, að Sand-
ro Boticelli sé ekki lambið að
leika sér’ við. Nú skal spá-
dómur lians á miðanum verða
staðreynd. Hann ætlar að
ræna henni úr klaustrinu, nema
liana burt! En í hvaða klaustri
er hún? Það eru svo mörg
klaustur i Firenze. Hann verður
að lesa áfram.
„Systirin fór með mig áfram
gegnum einn gang enn og út í
nýjan húsagarð, hún opnaði
Jdiðin og lokaði þeim aftur eft-
ir okluir, jafnóðum og við fór-
um um — alltal' dýpra og dýpra
inn í gröf mina. Og þegar við
stóðum við fimmta hliðið gat
ég ekki meira .... Tárin runnu
og liendur mínar urðu votar,
Þá sagði systirin: Vertu þolin-
móð, systir góð, vertu þolin-
móð! — Hún opnaði síðasta
hliðið. Eyrst fékk ég ofbirtu af
sólslcininu sem flæddi um mig
alla, svo að ég lokaði augun-
um. En þá sá ég allt í einu að
nú voru ekki fleiri gangar eða
húsagarðar! Þetta var gata,
sem lá úl í víða veröldina. Og
á götunni stóð svartur ferða-
vagn með fjórum svörtum hest-
um fyrir. Og á einum af þess-
tun hestum sat elskhugi minn
og beið eftir mér. Hann tók mig
í faðm sinn, og svo fóru hest-
arnir á brokk. Sama kvöldið
vorum við komin í liöll Tosk-
ana og voru aftur sæl ....“
Hann missir bréfið í annað
sinn. Þetta er sorglegast af
öllu. Nú er allt unuið fyrir gýg.
Nú getur hann ekki framar rænt
henni, numið hana burt. Það er
tilgangslaust að ræna brjálaðri
manneskju. Sorgin yfir hinni
lýndu ásl hefir svift hana viti.
Ælti han'n að nema hana á
burt núna, til þess eins að verða
að koma henni fyrir á ein-
hverju hælinu? Gatan, sem lá
út í víða veröldina .... fjórir
svartir hestar. Og á einum
þeirra sat elskliugi hennar ....
Hann, Boticelli, sem einmitt sat
hérna svo raunamæddur, með
bréfið um þjáningar hennar.
Hann las áfram. Áfram ....
Og nú líktist Boticelli sjálfur
drekanum, því að hann lyftir
höndunum eins og í særingum,
eins og hann hefði séð djöful-
inn í eigin persónu. Er hann
orðinn þjálfaður líka? Hefir hon
um farið eins og ástmey lians?
Bókstafirnir dansa fyrir aug-
unum á lionum. Ilvað stendur
þarna? Hvað les hann?
„Elskhugi minn hefir fundið
ráð. Við urðum að leika á föð-
ur minn. Við fundum ráð —
við urðum að nota yður, meist-
ari Boticelli!
Elskhugi minn hugsaði sem
svo að liinn kvenholli Boticelli
gæti ekki staðist unga, fagra
konu — ég er ekki liégómleg,
en hin fallega mynd vðar af
mér sannar að orð mín eru
rétt — lil langframa. Og það
því fremur sem hún segir
livorki já eða nei, en evkur að-
dráttarafl sitt með því að hrosa
lil hans í sífellu, þannig að
hann taki það lil sín!
Þessvegna pantaði ég mynd-
ina fyrir hönd vinar míns. Áætl-
unin reyndist rétt. En kvenna-
gullið Boticelli gal ekki lýsl
hugrenningum sínum vegna
þess að okkar gamla og góða
Peppína — sem við með ýms-
um brögðum höfðum gert enn
Ijótari en hún í raun réttri er
— átti að rjúka á yður eins og
grimmur liundur, ef þér sýnduð
yður nærgöngulan.
Að venju eru það ekki bestu
vinirnir, sem eru ólmir í að
segja sögur af samborgurum
sínum. En í okkar lilfelli voru
það góðir vinir, sem við höfð-
um heðið að koma sögum til
pahha — um að dóttir hans væri
örvita af ást til Boticelli, og
hann elskaði liana á móti. Og
ekki bara það — hitt var enn
verra, að hún heimsótti þennan
flagara þrisvar í viku. Sómi
hennar var í hættu!
Svo fór ég í klaustur •— til að
geta farið þaðan aftur! Vitan-
lega var ekki liægt að halda
flótta sínum levndum lengi fyr-
ir föður mínum svo að ég skrif-
aði honum héðan og meðgekk
allt. En vék ofurlítið af götu
sannleikans, og það bið ég yð-
ur að afsaka. Eg liefi auðvitað
látið hann lifa í þeirri trú, að
það séuð þér, sem hafið rænt
mér. Brél'ið frá yður lét ég
liggja ofan á ýmsu dóli, sem ég
skyldi eftir og sem faðir miun
hefir væntanlega rannsakað
gaumgæfilega.
Boticelli, flekari minn! Fvr-
irgefið okkur tveimur elskend-
um þau vonbrigði, sem við höf-
um bakað yður. Eg verð að við-
urkenna það: Hefði ég hitt yð-
ur áður en ég gaf öðrum lijarta
mitt, þá hefði mér reynst erfitt
að falla ekki fyrir þeim boga-
listum ástleitninnar, sem þér
leikið svo meistaralega. En
hjarta mitt var unnið til eilífð-
ar, og ég varð að ljúga — eða
réttara sagt að brosa — sam-
kvæmt pöntun.
Við, vinur minn og ég —
annars er hann tónlistarmaður
og á mikla framtíð fyrir hönd-
um — munum alltaf minnast
yðar með þakklæti. Þegar faðir
minn sannfærist um að neitun
hans var tilgangslaus, munum
við ganga í hjónaband.
Og ef forsjónin verður okk-
ur holl og gefur okkur barn,
ætlum við að láta það heita
eftir yður —- verði það telpa
þá skal hún heita Sandra, en
verði það sveinn þá heitir hann
Sandro.
Málverkið megið þér eiga til
minja. Sá sem borgaði það þarf
ekki á því að halda lengur. Því
að hanu hefir sjálfa mig, bráð-
lifandi. Ef þér eruð reiður við
mig þá vona ég að yður renni
reiðin bráðum. Eg óska yður
til hamingju með sköpunarverk
yðar.
Yðar ókunna.“
Boticelli hefir lesið bréfið.
Hann lætur það síga, hægt og
hægt. — Lengi, lengi eftir að
sumarnóttin hefir dregið slæðu
sína vfir landið, starir liann
frá sama stað á hið undurfagra
andlit á myndinni — rauða
munninn, sem er svo fimur að
ljúga, nei, að brosa og þegja.
Marietta .... Modesta ....
Ernesta .... Battista . . Merki-
legt með öll þessi nöfn, sem
hvarfla um huga hans. Hefir
liann ekki vonsvikið neina af
þessum stúlkum, hefir liann
ekki unnið neina þeirra með
brögðuin? Kannske var hin
fagra ókunna kjörin lil þess aí'
forsjóninni að gefa honum ráðn
ingu, sem hann mundi ekki
gleyma.
Svo stendur hann upp og
byrjar að taka saman dót sitt.
Að minnsta kosti er hollast að
komast burt fró Firenze sem
fyrst. Konurán, sem hann hefir
staðfest skriflega, er alvarlegt
mál.
Svo fer hann til Róm. Tók
hann með sér myndina af hinni
ókunnu? Skildi hann hana efl-
ir? Eða eyðilagði hann liana?
Hver veit. Kannske er það ein
af þessum fögru dularfullu
Framhald á bls. 11.