Fálkinn - 28.11.1947, Page 13

F Á L K I N N
13
KROSSGÁTA NR. G59
Lúrétt, skýring:
1. Fljót, 4. pár, 7. fiskur, 10. hæða,
12. ílátið, 15. friður, 16. flík, 18.
lægð, 19. prestur, 20. gruna, 22.
segja fyrir, 23. for, 24. verk, 25.
kvika, 27. árafjöldi, 29. þræll, 30.
róttækur, 32. framkoma, 33. eldhús-
áhald, 35. rógur, 37. ferðalögum,
38. hljóta, 39. prédikaði, 40. utan,
41. ræfill, 43. smjörlíki, 46. slæmar,
48. eldstæði, 50. tómar, 52. skeyta,
bh. 53. sanns, 55. verkur, 56. mat,
57. grin, 58. skógardýr, 60. bit, 62.
fangamark, 63. auða, 64. drolla, 66.
ósamstæðir, 67. karldýr, 70. ilátið,
72. knýja, 73. þrammar, 74. fæði.
Lóðrétt, skýring:
1. Tala, 2. guð, 3. sunds, 4. þræta,
5. bor, 6. stólpi, 7. elska, 8. fanga-
mark, 9. veikur, 10. huggun, 11. tíni,
13. svað, 14. veiðarfæri, 17. ung-
viði, 18. óbundinn, 21. yfirstétt, 24.
tota, 26. óhreinka, 28. sannleikur,
29. sekk, 30. sivalningur, 31. stefn-
ur, 33. klifra, 34. mannsnafn, 36.
ræni, 37. samtenging, 41. part, 42.
kveik, 44. kona, 45. skelin, 47. hak-
nagar, 48. kæná, 49. fjölmörg, 51.
ávexti, 53. hásra, 54. fuglar, 56.
ósjaldan, 57. kalla, 59. greinir, 61.
niunnur, (>3. einkennisstafir, 65.
ferðast, 68. frið, 69. fjall, 71. á fæti.
LAUSN Á KROSSG. NR. 658
Lúrétt, rúðning:
1. ’drasso, 6. steina, 12. gaflok, 13.
eiðinn, 15, R.N., 16. Aral, 18. hina,
19. Na, 20. Áka, 22. grafinn, 24.
fát, 25. tarf, 27. agats, 28. Köln, 29.
urgar, 31. asi, 32. kalla, 33. arin,
35. sáru, 36. smiðirnir, 38. dæmt,
39. snar, 42. stóla, 44. flá, 46. sneið,
48. arma, 49. feils, 51. niða, 52. nas,
53. geirana, 55. mal, 56. N.Ð. 57.
satt, 58. saga, 60. í)l. 61. skrópi,
63. ragnið, 65. aflaði, 66. garnir.
Lóðrétt, rúðning:
1. Bankar, 2. R.F. 3. ala, 4. sorg,
5. skara, 7. teins, 8. einn, 9. iða,
10. Ni, 11. annáll, 12. grátur, 14.
natnar, 17. laga, 18. liiti, 21. arga,
23. fasmiklir, 24. fölu, 26. farsæla,
28. karrann, 30. rimnia, 32. Káins,
34. nit, 35. S.N.S. 37. ósanns, 38.
dóms, 40. reim, 41. óðalið, 43.
traðka, 44. feit, 45. álas, 47. iðaðir,
49. fetið, 50. snara, 53. gapa, 54.
agar, 57. sól, 59. agn, 62. R.F. 64.
Ni.
eftirmiðdeginum í leiðinlega kaupsýslu-
fundi fyrir föður sinn. Henni var kunnugt
um að faðir hans dvaldist í Sýíþjóð til að
hressa sig eftir fangavistina á liernámsár-
unum.
Hann sagði: — Eg ætla að senda bifreið-
ina mína eftir þér um átta leytið, kæra
Cally. Þú verður að afsaka að ég fór að
hnýsast í leyndarmál þín meðan við vor-
um að borða. Eg fyrirlít yfirleitt fóllc, sem
er að snuðra um leyndarmál annarra. Og
auk þess, úr því að það er komið á dag-
inn að nazistar hafa orðið gjaldþrota og
valdþrota, þá er það ekki tíska íramar
að snuðra um hag' annarra. En mig lang-
ar mikið að hjálpa Jolm Houten af ýms-
um ástæðum og þar á meðal af eigin-
gjörnum ástæðum. Ef þú hittir hann aftur
þá verður þú að hiðja hann að gera svo
vel að treysta mér og lofa mér að tala við
sig, hæði mín vegna og sín sjálfs. Hann
kyssti liana á höndina um leið og liún fór.
Rétt fyrir klukkan átta um kvöldið kom
lloot á liótelið sem hún hjó í, og á nærri
fullkominni frönsku, sem þó hafði örlítinn
útlendan lireim, sagði hann við ármann-
inn að signor Smith Waldo Piomho óskaði
að fá að lala við Madame le docteur C.
Smith Iloulen. Það væri viðvíkjandi því,
sem liún hefði verið að tala um við hann
í húðinni á Montmarte i dag. Hvort ár-
maðurinn vildi gera svo vel að koma orð-
sendingunni til liennar.
Hanii hlístraði lágt er hann var kom-
inn upp i herbergið og sá kjólinn, sem
liún var i. Hún hafði keypt liann lijá Seliia-
parelli fyrir tveimur dögum til að nota
hann í þetta hoð hjá Paul í kvöld. Hann
var grænn og svartur og pilsið eins og
hrynjandi foss. — Hei, hei! sagði hann
aðdáandi. Sjálfur var haiin í sömu fötun-
um og hann Iiafði verið þegar hann hitti
hana fyrr um daginn. Hann var i sama
slitna jakkanum, sem hún mundi eftir að
liafa verið með honum er hann keyiili
liann fyrir sex árum í Pomona, hólkvíðum
frönskum buxum og hermannastígvélum.
— Eg þarf að fara út, sagði liún stutt.
— Eg hefi ekki nema örfáar mínútur.
Hvað er það sem þú vilt? Heldurðu að
það sé öruggt fyrir þig að koma hingað?
— Ekki sérlega, sagði hann og stakk
höndunum í buxnavasana.
— Nú, jæja. Hún reyndi að vera eins
köhl og tilfinnfingalaus og henni var unnt,
og' hugsa ekki um að þetta var Hoot, mað-
ur sem hún hafði einu sinni þekkl og
elskað. Þetta var ókunnugur maður. Hann
vcirð að vera ókunnugur maður.
— Það var þessi mynd.
— Mvndin hjá Paul?
Hann kinkaði kolli. Með þvinguðu brosi,
sem sýndist að liann neyddist til að biðja
mn hlut, sem honum var illa við að biðja
um, sagði hann: — Eg hefi gaman af að
sjá þessa mynd!
— Mér skjálaðist, hún er ekki eftir þig!
— Líklega er hún ekki það. En samt —
mig laiigar lil að vita vissu mína um það.
Hann benti á kjólinn hennar. — Ætlarðu
út með Paul í kvöld?
— Eg á að fara í heimboð til hans. Hann
heldur samkvæmi. Eg get ekki farið með
þig þangað!
Hversvegna ekki? spipði Hoot þrár.
— Eg tala ekki nógu góða frönsku til
þess að ég verði tekinn fyrir Frakka, en
ég tala nógu vel til þess að fólk haldi að
ég sé ítali. Nú er ég Piomho, signor Waldo
Piombo, vinur föður þíns, sem þú hefir
hitt af tilviljun. Eða eitthvað annað, sem
þér hugkvæmist, Cally. Eg má til að sjá
myndina.
Paul hlaut að hafa staðið í glugganum
til að skyggnast eftir bílnum sínum, því
að það var liann sjálfur, sem opnaði eir-
hliðið og dyrnar fvrir þeim og fylgdi þeim
inn í forsalinn, sem var með tiglagólfi úr
austurlenskum hnotviði. Ilann var kjól-
klæddur og Ijósa hári'ð vandlega kemht
aftur og sópaði enn meira að honum nú
en um hádegið. Cally kynnti þá: •— Paul,
þetla er signor Waldo Piombo. Hún sagði
það þannig að það var auðséð að hún hafði
hugsað nákvæmlega fyrirfram hvað hun
ælli að segja, en þegar á átli að herða fór
það út um þúfur.
Það vildi þeim til happs að brytinn var
farinn inn í Iiinar stofurnar, svo að þau
voru þrjú ein saman. Paul rélti fram
höldina og sagði graf-alvarlegur: — Eg
liefi séð myndir eftir yður, eins og þér
munuð skilja. En yður er óhætt héma i
kvöld. Hér verða ekki nema fáir gestír og
svo hin fagra og létlúðuga frænka mín.
Ekkert þeirra hefir snefil af viti á list. Þér
liafið breyst frá því að mvndirnar voru
teknar af yður í fyrra. Eg geri ráð fyrir
að þér hafið komist að raun mn, að það
sé ekki auðvelt að þekkja fólk eftir ljós-
myndum, ef ekki er um sérstök auðkenni
a'ð ræða, sem hægl er að styðjast við.
•— Eg veit ekki, sagði Hoot. Sannleik-
urinn er sá, ag loftslagið hérna í París er
mjög slæmt fyrir heilsu mina. Eg held mig
mest inni. Ilann hrosti með beiskju.
Cally sagði: — Paul, hann hað um að
fá að koma ........
Allt i lagi, sagði Paul með sama al-
vörusvipnum og áður. — Mér þykir veru-
lega vænt um að hann skvldi koma.
Iloot horfði á hana.
Paul hélt áfram: — Mér þótti líka vænt
um að hún skýldi segja yður hvað ég sagði
jjegar við hittumst í dag. Þegar við vorum
að tala um yður var ég hræddur um að
þér mynduð fresta því svo lengi að hitta
mig, að ég gæti ekki or'ðið yður a'ð neinu
gagni. En nú skulum vi'ð líta inn til hinna
gestattna og l'ara svo að borða. A eftir 'fá-