Fálkinn - 28.11.1947, Blaðsíða 12

12
F Á L KI N N
SKÁLDSAGA EFTIR DARWIN OG HILDEGARD TEILHET
Tveggja herra þjónn
L ——•—-—--------------------~-------------
borði'ð þangað til Paul liafði dreypt á vín-
inu. Hann kinkaði kolli. — Ágætt þakka
yður fyrir!
Brytinn sagði: — Það er ég sem á að
þakka. Og svo hneigði liann sig aftur.
Nú fannst Cally tími til kominn að setj-
ast. Paul hélt áfram samtalinu eins og ekk-
ert hlé liefði orðið á því. — Þú manst eft-
ir að ég nefndi það. Litla dökkhærða stúlk-
an í óperukórnum. Hún var þar þegar við
vorum í óperunni. En það er alveg satt!
Þú liefir ekkert gaman að óperum. Þú hef-
ir víst ekki tekið neitt eftir lienni. Hann
dró flibbann upp á stóra hvita hökuna,
liorfði á liana og lést verða móðgaður, al-
veg eins og hrekabarn.
En hann hefir ekki verið ejrðilagður af
dálæti, hugsaði Cally með sér. Hann var
bara að leika gamanleik, með sjálfan sig
annarsvegar og alla aðra hinsvegar. Hann
hafði byrjað með því að gera alla í Pom-
ona íorviða með því að ganga um göturn-
ar með nelliku í annarri hendinni og mal-
akkstaf í hinni, og hélt jafnframt fyrir-
lestra fyrir fjölda af stúdentum, sem eltu
hann. Efni fyrirlestursins var sögulegt yf-
irlit um skort á hreinlífi hjá ýmsum fræg-
um leikkonum, allt frá Isabellu Andreini
og til vorra daga, og fyrirlesturinn liélt
liann með hárri rödd og á fallegri ensku.
Jæja, þegar hann tók þátt í glímuæfingun-
um á háskólánum og braut handlegginn á
einum stúdentinum og það varð kunnugt
að hann hefði tekið þátt í grískri glímu af
liálfu PT-akklands á Olympsleikjunum 1938
fyrirgaf fólk honum þessa óvarkárni. Hann
var beðinn um að setjast að í Pomona sem
auka-i)rófessor. Ilann bauð kvikmyndadís-
um frá Hollywood i miðdegisverð með sér,
og þær voru ólmar í að fá hjá honum upp-
skriftir af canupés ú l' ombard og frambois-
es de la créme Savoyarde.
Cally tæmdi glasið og svaraði svo rólega:
—Paul, ég hefi gaman af óperum. En ég
hefi ekki óperusýki eins og þú. Eg tek
ekki eftir liverjum einasta ungum söngvara
eða söngkonu, og eg hefi heldur ekki svo
næmt eyra að ég geti kvartað, ef einhver í
hljómsveitinni spilar kvart-tón of hátt.
Nú var horin fram þunn súpa. Paul sagð-
ist lialda að Cally mundi ekki þykja hún
góð. Hann hafði talað um súpuna í sím-
anum við matsveininn um morguninn. Það
var vottur af merian í madeira í súpunni.
Cally bragðaði á henni og sagði að sér fynd
ist hún ágæt. Hún borðaði nokkrar skeið-
ar, en svo varð hún hugsi og fór að hugsa
um Iloot þangað til hún loksins tók eftir
að Paul var búinn úr diskinum og beið.
Hún sagði: — Æ, afsakaðu, ég veit ekki
hvað gengur að mér.
— Góða, besta Cally. Það var ettihvað
sem þessa súpu vantaði. Nei þú mátt
ekki andmæla því! Smekkurinn þinn var
réttur, en ég var glorliungraður. Eg er allt-
af glorhungraður. Ilann benti þjóninum, sem
kom blaupandi eins og skotið væri úr byssu.
Eftir að liafa fengið steikta dúfu með
Chateau Bouilh frá 1944 (of ungu til þess
að Þjóðverjar gætu stolið þvi), liallaði Paul
sér aftur í stólnum. Hann horfði svo lengi
á Cally að hún fór að óróast. Allt í einu
spurði hann: — Iivað gengur að þér? Þú
ert eins og þú hafir séð afturgöngu!
— Eg liefi hitt — •—, sagði hún, en tók
sig svo á.
— Var það góður draugur eða slæmur,
sem þú hittir?
Hún tók upp gaffalinn og leit á dúfuna.
Hún var þurr í munninum og vissi að Paul
liafði gát á henni.
— Borðaðu ekki þetta! sagði liann vor-
kennandi. — Vertu ekki að neyða því ofan
í þig þegar þú hefir ekki lyst á því. Eg
veit hveða afturgöngu þú liefir séð. Þú hefir
hitt Jolin. Þú hefir fundið hann.
Hún sat kyrr og hreyfði livorki legg né
lið og sagði ekki orð; því að hún vissi ekki
hvað segja skyldi, eftir að hún hafði gefið
Iloot loforð sitt.
Vertu róleg. Eg liefi haft það á til-
finningunni að þú mundir hitta hann liérna
í París. Og mér þykir vænt um að þú hefir
gert það. Eg skyldi óska að ég gætti hitt
hann líka, því að mér líka vel myndirnar
hans, og ég gæti liugsað mér að hiðja hann
um að mála billega mynd handa mér
núna, þegar hann er undir .... Paul fitl-
aði við hægra eyrað á sér. — Eigum við
kannske heldur að segja: „fer huldu höfði“.
Og svo vildi ég gjarnan liitta hann til þess
að hiðja hann um að lifa svo lengi að þú
getir fengið skilnað við hann með heiðar-
legu móti svo að við getum gift okkur. Því
að þú skilur, að ég vil heldur að þú fáir
skilnað við hann en að ég giftist ekkjunni
hans. Eftir fimmtán til tuttugu ár getur
vel komið fyrir að liann verði álitinn
mesti málari sins tima. Hann sagði allt
þetta á sinni formréttu, fallegu ensku, en
Cally hlustaði á liann eins og i leiðslu
meðan hann masaði og masaði eins og
hann vildi vernda liana með loðnum orða-
flaumi, gegn bitrum veruleikanum. — Og
svo hefði ég gaman að geta gortað af því
að ég hafði betri smekk en John Houten,
að ég hefði liaft svo góðan smekk að ég
vildi giftast konunni hans eftir að henni
var orðið ljóst, að það er herta að dáðst að
miklum listamanni en að vera bundin við
liann böndum, sem sýna sig að vera ein-
göngu lagalegs eðlis. Og auk þess, kæra
Cally, vildi ég gjarnan komast að raun
um hvað ég get gert til að hjálpa lionum.
Eg fyrirlít þessa hlóðheitu landa mína,
sem vilja endilega slátra öllum afreks-
mönnum, sem af tilviljun höfðu meiri á-
huga fyrir starfi sínu en því að fara upp í
skóga til þess að erta nokkra þýska bjálfa.
Eg á vini, sem eru sömu skoðunar, og
þeir gætu hjálpað John Houten. Hvar er
hann, Cally?“
— Nei, Paul, sagði hún, — ég hef’
heimskað mig nóg.
— En heyrðu góða------
— Æ, gerðu það fyrir mig!
Eftir ostinn og tvær afríkanskar appel-
sínur spurði Paul: — Sagðir þú lionum af
vatnslitamyndinni minni? Frænku minni
gæli liafa skjátlast, skilurðu. Þjóðverjar
notuðu húsið. Mig hafði langað til að eign-
asl vatnslitamjmd eftir John Ilouten, í við-
hót við þá, sem ég keypti í fyrra. Jafnvel
vel eina af hinum eldri mvndum hans
verður komið i geypiverð eftir nokkur
ár.
Ilún sagði: — Eg segi þér það alveg
satt, að þú ert að gera mig höfuðveika.
— Það var leiðinlegt! Og ég sem vonaði
að þú mundir verða fallegri og upplagð-
ari en nokkurntíma áður, í samlcvæminu
mínu í kvöld. Það verða elcki nema fáir
gestir. Frænka mín, vitanlega. Og svo ung
stúlka, sem hún hefir liðsinnt og á að verða
hjá henni nokkrar vikur. Ilún er mjög
falleg. Eg geri ráð fyrir að þér finnist
það mjög óviðeigandi að hún búi undir
mínu þaki, og að þú verðir hrædd um mig
fyrir henni. Og svo kemur maður sem heit-
ir Brock, og sem ég verð að sinna eitthvað,
úr því að faðir minn er ekki hér. Og til
heiðurs þér kemur Deevers flugsveitafor-
ingi. Hann var prófessor í Oxford fyrir
stríðið og hefir skrifað ágæla hók um
Theodore Weckerlin.
Hún hrosti litið eitt. — Iiver er þessi
Theodore Weckerlin.
— Það liefi ég enga hugmynd um, sagði
Paul, —- og það er ein af ástæðunum til að
ég liefi boðið manninum. Annars held ég
að Weckerlin sé tónlistaxunaður, en ég
liefi ekki haft tíma til að lesa bókina. Ilve-
nær áttu að hitta Jolin aftur?“
„Mér skjátlaðist, Paul. IIool hefir ekki
málað þessa vatnslitamynd í hókastofunni
lieima lijá þér. — Eg geri yfirleitt ekki
ráð fyrir að liitta Hool framar.
Heyrðu góða! Hann rétti út liöndina
yfir borðið og dró þumalfingurinn á henni
til sín. Hún hafði stungið honum í munn-
inn.
Hún roðnaði. ■— Afsalcaðu — — ég
gleymdi að .......
— Sakleysissvipux-inn fer eiginlega alls
ekki vel þeim, sem eru jafn yndislega
fallega vaxnar og þú, Callipyge.
— Nú ertu lúalegur, Páll. Bara af því að
þú kannt gríslcu og veisl livað nafnið mitt
þýðir! Hún stóð upp.
Paul stóð líka upp og færði sig til henn-
ar. Þjónninn kom eins og örskot og rétti
lionum kápuna liennar, og Paul hjálpaði
henni í hana. En áður en hann gerði það
starði hann á hana um sinn með aðdáun-
arsvip.
Hann muldi-aði: — Já, en þú ert í sann-
leika callipygisk, kæra Cally. Það er ef-
laust ekki ein einasta kona til í París, senx
ekki vildi gefa sál sína fyrir að hafa svona
fallega afrenndar ........
— Paul! sagði hún og var nú orðin reið.
Hann fylgdi henni á hótelið og skildi
þar við hana. Sagðist mega til að verja