Fálkinn - 16.10.1953, Side 7

FÁLKINN
7
prítug (egurðardís
Rhonda Fleming hefir á síðustu ár-
um átt vaxandi vinsældum að fagna
sem kvikmyndaleikkona. Hún er nú
ein aðalstjarna Paramount-félagsins.
Hann gæti jafnvel liafa verið sjónar-
vottur harmleiksins.
Suzy reif sig úr mókinu. Hún snar-
aðist upp á efri hæðina nieð Josephine
á hælum sér.
Lögreglumennirnir voru að spyrja
Martin spjörunum úr og ég fór því á
eftir Suzy upp. Herbergi Helenar var
við liiiðina á herbergi Suzy, og glugg-
ar þess vissu út í garðinn að húsa
baki. Herhergið bar það með sér að
Helen var trúhn.eigð. Á náttborðinu
lágu nokkrar bækur trúarlegs efnis
og á vegghillu stóð stytta af Maríu
mey og 'fyrir neðan hana vasi með
lifandi lómurn. Það liafði auðsjáan-
lega verið sofið í rúminu, náttkjóll-
inn hennar lá á gólfinu látlaus, snotur
ungmeyjarnáttkjóil úr rósóttu silki.
„Helen,“ kjökraði Suzy. „Hvað lief-
ir orðið um Hclen‘?“
„Mon Dieu (guð minn góður),“
hvíslaði Josephine.
Það var einliver undarlegur ótta-
blær á framkomu hennar. Hún horfði
á Suzy, og skyndilega varð ég gripin
óljósum grun um að þær tvær vissu
cittlivað, sem enginn annar mætti
vita — eitthvert luighoð um iskyggi-
lcgán leyndardóm gagntók mig.
BRÁTT kom á sjónarsviðið maður að
nafni Leon Boudet. Hann var yfir-
maður lcynilögreglunnar í Bretagne,
þekktur og virtur af starfsbræðrum
sínum í Paris. Hann var maður mjög
sérkcnnilegur, þannig að hver sá, sem
eitt sinn hafði séð hann, hlaut jafnan
að hera kennsl á lian'n aftur, hvar og
hvenær sem væri. Likamsvöxtur hans
minnti á apa, hann var mjög hár vexti
og breiður yfir herðar, skrokklangur
og hvasseygður. Það var ekki fyrr en
í lok dvalar minnar í Bláskógahúsinu,
sem ég gerði mér grein fyrir ])ví,
hvort mér félli vel eða illa við hann,
p v ;«■»- ' •• j
og hvort liann væri heldur afhurða-
maður eða fifl.
Eftir kornu lians færðist meiri íVi
yfir, taugaæsingurinn minnkaði og
skvaldrið var ekki jafn hávært og
áður.
„Ou est Héléne,“ (hvar er Helen)
sagði hann.
Skipulögð leit var liafin um allt
luisið. Suzy sat nú aftur sem stirðnuð.
Ilún sat hreyfingarlaus hjá Josephine
og starði út í bláinn. Hún bærði ekki
á sér fyrr en lík Mollý Frenicr var
horið niður stigann og út í hifreiðina,
þá kreppti hún Iinefana og rak upp
liálfkæft óp. Eg gerði mér í liugar-
lund að ég vissi hvað hán hugsaði.
Ef lil vill var hún að hugsa um að,
meðan þessi hörmulegi athurður var
að ske, var hún að dansa og skemmta
sér. Eg sárvorkenndi henni. Öll
gremja i hennar garð var á hak og
hurt. IJún var of ung og viðkvæm til
að verða fyrir öðru eins áfalli. Josep-
liine var sífellt að reyna að hugga
hana.
Eg gekk út á sólpallinn og beið þar
i þeirri von að Martin dytti það sama
í li'Ug. Eg hugsaði úm hversu óendan-
lega langur tími virtist síðan við kom-
um til Bláskóga, og var þó aðeins um
fáeinar klukkustundir að ræða. Mér
var vcl kunnugt um gang morðmála,
því að ég hafði af tilviljun getað orðið
til hjálpar í einu slíku árið áður i
Lcs Brises. Mér var fullljóst hvað nú
þegar hefði verið gert. Ótal myndir
höfðu verið teknar af líkinu frá öllum
hliðum og lega þess mörkuð nákvæm-
lega á teikningu. Fingrafarasérfræð-
ingarnir höfðu einnig verið önnum
kafnir. Eg vissi að brátt niyndum við
Suzy einnig yfirheyrðar. Þeir iétu
hana í friði ennþá til að gefa henni
ráðrúm til að jafna sig.
Allt í einu datt mér i hug hversu
vel það hefði komið sér fyrir morð-
ingjann, að þau Josephine og Pierre
skyldu koma einum degi of seint úr
fríinu. Skyldi það ekki hafa verið
hann, sem sendi þeim simskeytið?
Lögreglumaðurinn myndi vilja fá
skýringu á því hvers vegna Mollý
hefði farið fram úr rúminu ]>ar sem
hún var háttuð og enn fremur myndi
liann vilja komast til botns i, livers
vegna hún liefði ekki farið í slopp-
inn og látið á sig hárkolluna. Morð-
inginn lilaut þvi að vera einhver, sem
hún þekkti mjög vel. Einnig var hugs-
anlegt, að hún hefði ekki haft ráð-
rúm lil að hrópa á hjálp og þotið fram
úr rúminu í þeim tilgangi að komast
inn i baðherbergið og læsa að sér.
Mér fannst síðari skýringin senni-
legri. Skyndilega stóð Martin við hlið
mér. Hann tók fast nm hendur minar
dró mig að sér og kyssti mig. Eg hjúfr-
aði mig að honum og ég fann allt í
einu að tárin streymdu úr augtnn mér.
„Þetta er svo hræðilegt!“
„Eg vona að sá, scm gerði þetta,
fái makleg málagjöld," sagði hann.
■'ÞAD VAR tekið að rökkva. Tnni i selu-
stofunni að haki okkar var kveikt á
lömpum. Glampann af Ijósunum lagði
út um gluggann og bann varpaði æv-
intýralegum bjarma á hvítar flísar
sólpallsins og blátt og rautt hlóm-
skrúðið. Við sáum gufuskip sigla fyrir
höfðann út á hafið. Frá skipinu bár-
ust lágir ómar af fiðluleik, tónar hins
óséða fiðluleikara hljómuðu í senn
mjúkir og dreymandi í fjarska. llpp
yfir St. Malo var himinninn rósrauð-
ur og dökkfjóluhlár og bryggjur og
múrveggir umhreyttust og tóku á sig
ótrúlega fagran svip.
„Þetta er ekki raunverulegt," sagði
Martin hvasslega. „Þetta minnir allt
á leiksviðstækni. Mér finnst ég eiga
von á því á hverri stundu að tjaldið
sé dregið fyrir og þjóðsöngurinn leik-
inn og við förum heim.“
Það var undarlegt að honum skyldi
einnig finnast þetta. Hvað var það
sem olli þessum hlæ uppgerðar og
óraunveruleika á því, sem var að
gcrast? Mér var ]iað ekki ljóst. Við
náðum ekki að ræða það frekar, því
að skyndilega konnnn við auga á hát,
sem )á i skugga klettsins. Athygli okk-
ar hafði beinst svo mjög að gufuskipi
að við höfðum ekki tekið eftir bátn-
um. Farþegi bátsins hatt hann við
hryggjuna, steig i land og vafði nm
sig kánu um leið og hún lagði af stað
upp þrepin að sólpallinum.
Þetta var kona, það sáum við. En
við sáum ekki enn hvort hún var nng
eða gömul. Við biðum hennar með
öndina í hálsinum. Hún skjögraði upp
þrepin að því er virtist yfirhuguð af
])reytu og jafnframt vegna þess að
hún faldi eitthvað undir kápunni og
hendur hennar voru tepptar svo að
hún gat ekki stuðst við handriðið.
Andlit hennar var náfölt og augun
starandi. Eg held að hún hafi ckki
tckið eftir okkur fyrr cn Iiún kom
alveg að okkur. Við hefðum eins gctað
verið Iilnti af húsgögnunum, sem hún
sneiddi hjá á pallinum, því að hún
gekk raklcitt fram hjá okkur.
Það var ekki fyrr en hún kom alveg
að okkur, að ég áttaði mig á að þetta
var harnung stúlka. Og þegar hún kom
inn í bjarmann frá glugganum sáum
við að hún har litinn stuttnefja kjöltu-
rakka undir kápunni.
Þá fyrst áttuðum við okkur á þvi
hver hún myndi vera, og rétt í því
kom .Tosephine út á pallinn og rak
unp lágt fagnaðaróp.
„Mademoiselle Hélene!“
3. KAFLI.
„Hvar hafið þér verið? Hvenær
fóruð þér? Hvers vegna? Með hverj-
um? Getið ])ér gefið lögreglunni
nokkrar upplýsingar?
I^að var ekki hægt að fá neitt af
viti upp úr henni. Hún virtist algerlega
sljó og örmagna af þreytu. Föt hennar
voru gegndrepa af hleytu og hundur-
inn Tobý ýlfrandi. Hann virtist frem-
ur aumt og lítilmótlegt dýr. Það eina,
sem Helen hafði rænu á, var að biðja
um að honum væri gefið eitthvað að
horða. Hún fékkst ekki til að sleppa
honum meðan það var gert, og hann
sat í kjöltu hennar og lapti súpu og
át nokkra kjöthita.
Mér virtist hún ákaflega brjóstum-
kennanleg. Hún var auðvitað nýkom-
in af taugahæli og þetta nýja áfall
hafði komið lienni í algert uppnám,
svo að hún virtist algerlega á tak-
mörkum geðveiki. Lögreglulæknirinn
skarst í leikinn og gaf fyrirmæli um,
að ekki mætti yfirheyra hana að svo
stöddu. Hann kvaðst myndu gefa
henni taugaróandi meðal og svo ætti
ltún að fara í rúmið.
„Komdu, elsku Helen,“ sagði Suzy.
Mér virtist Helcn hika. Það var ein-
hver hræðslu- og angistarsvipur á and-
liti hennar. Hún þrýsti hundinum fast
að sér og fór síðan upp með systur
sinni. Við Martin sátum ein eftir.
„Veistu hvað mér datt í hug, þeg-
ar ég sá hundinn lcpja í sig súpuna?“
spurði hann. „Það hlýtur að vera is-
skápur á staðnum."
SVO reyndist vera — og hann stóð
meira að segja í mjög rausnarlegu
SJÁLFVIRKUR ÖNGULL. — Á hug-
vitsmannasýningunni, sem árlega er
haldin í París, fær fólk að sjá ýmsar
nýstárlegar og stundum fáránlegar
uppgötvanir. Hér sést veiðarfæri það-
an, ætlað fyrir stóra fiska. Þegar
fiskur tekur á, spretta stórir önglar
sjálfkrafa til allra hliða, til þess að
tryggja að veiðimaðurinn verði ekki
af bráðinni.
Sonur franska marskálksins Juin er
liðsforingi, og tekur þátt í stríðinu í
Indo-Kína, sem sambandsforingi. —
Hér sést hann við talsímann í viður-
eign í Tonkin-dalnum.
SIvOTHELD SVUNTA. — Lockheed-
flugvélaverksmiðjurnar í Ameríku
hafa látið gera „öryggissvuntu" til að
hlífa verkamönnunum við málmflísum
frá vélunum. Þær eru úr dúk, sem er
fóðraður með glerull, og þótt þær séu
ekki þykkari en pappaspjald eru þær
svo sterkar að skammbyssukúla fer
ekki gegnum þær. — Hér sendir einn
af varðmönnum smiðjanna kúlu á
stúlku, sem er með svuntuna.