Fálkinn - 16.10.1953, Side 12

12
FÁLKINN
FRAMHALDSSAGA:
Þeie etskuöu
Skáldsaga eftir Anne Duffield.
— Eg kann Vel við hann. Ilann er viðfelld-
in maður.
— Þú ert væn stúlka. Hann brosti til henn-
ar og Rósalinda roðnaði lítið eitt. Gráu aug-
un sögðu meira en hversdagsleg orðin. Þeg-
ar dansinum lauk sagði hann: — Eigum við
að koma út og fá okkur svalt loft.
ÞAU fóru út á stéttina. Rósalinda hafði með
sér hvíta sjalið og hann vafði því gætilega
utan um hana, eins og hann hafði gert einu
sinni áður. Andlit hennar var fölt, glampi í
dökkum augunum og ljósa hárið var eins og
silfur er tunglsljósið féll á það.
— Þú ert svo ungleg, sagði hann hljótt og
handlék hár hennar.
— Eg er nítján ára.
— Svo gömul? En sá aldur, Rósalinda!
— Það er alls ekki lítið — fyrir stúlku.
Samanborið við þig er ég að minnsta kosti
tuttugu og fimm ára.
Hann hló. — Eg vildi óska að þú værir það.
— Hvers vegna? Röddin var hi'kandi.
— Því að þá væri minni aldursmunur á
okkur.
— I samanburði við mig ert þú. ekki nema
tuttugu og fimm.
— Mér er ómögulegt að fylgjast með í
reikningsdæminu þínu, sagði hann og brosti.
— Eg á við að konur eru alltaf eldri en
menn, eftir áratölunni. Það vita allir.
Hann hristi höfuðið. — Útlitið kemur upp
um þig. Eg gæti ómögulega hugsað mér að þú
værir tuttugu og fimm ára.
— Það eru ekki árin sem máli skipta, sagði
Rósalinda og nú var röddin aftur hikandi, —
heldur hvað maður hefir orðið að reyna. Og
ég hefi reynt talsvert, John.
— Já. Og komist fram úr því án þess að
bíða tjón, sagði hann alvarlegur. Og svo bætti
hann við í léttari tón: — Eg vona að þú sért
ánægð með að ég ét ofan í mig allt sem ég
sagði áður en þú tókst að þér að koma Green-
fjölskyldunni á framfæri hér í Cairo. Þú hefir
sjálfsagt ekki gleymt því — er það?
— Nei. Það er fallega gert af þér að segja
mér þetta.
— Eg hefði átt að vita það.
— Vita hvað?
— Að ekkert getur spiilt þér. Hitt fólkið
— jafnvel Greensfjölskyldan — hefir orðið
fyrir áhirfum frá þér, en þú ekki af því.
Rósalinda roðnaði. John hafði aldrei áður
sagt nokkuð þessu iíkt. Andlit hennar ljóm-
aði af gleði er hún leit til hans og sagði lágt:
— Er þér alvara, John? Hefi ég ekki spillst?
Hann þagði. Svo sagði hann, fast að því
vandræðalega: — Þegar þú ert með hvíta
biúndusjalið hérna í tunglskininu ertu lík-
ust anda — einhverju sem gæti horfið ef ég
reyndi að snerta það.
— Eg er enginn andi. Eg er lifandi mann-
eskja, John. Röddin titraði.
— Rósalinda! Hann laut fram og tók um
herðar henni. Svo fast að hana kenndi til.
— Rósalinda, byrjaði hann aftur, en nú trufl-
14.
hftifft tveir.
aði hópur af hlæjandi fólki sem kom til þeirra.
John sleppti henni og gekk ti'l hliðar.
Rósalinda skalf, en andlitið var eins og rós
í blóma og augun ijómuðu.
— Eg verð að tala við þig, sagði John inni-
lega. — Geturðu hitt mig hjá Groppi klukkan
fjögur á morgun? Það er ómögulegt að tala
við þig eina hérna, og ég verð að flýta mér
til Cairo.
— Eg skal 'koma, John.
Fleira gátu þau ekki sagt því að nú stóð
fólkið ailt í kringum þau.
Rósalinda vissi ekkert hvað gerðist það
sem eftir var kvöldsins. Hún dansaði og hló
og hjalaði, en vissi ekkert hvað hún talaði
um. Hún var svo innilega glöð og fannst að
allir hlytu að sjá það á henni. Hún vissi, eða
hana grunaði, hvað John mundi segja við
hana á morgun. Þau áttu að hittast hjá
Groppi, hver veit nema hann mundi bjóða
henni í bílferð, til Mena House eða eitthvað
annað, og svo .... Rósalindu sundlaði þeg-
ar hún hugsaði um hvað svo mundi ske.
Hún áttaði sig aftur þegar fólkið bjóst til
að fara. Kitty strunsaði fram hjá henni í
fatageymslunni og leit til hennar svo nístings-
lega að hrollur fór um hana. Hún hafði gert
sér óvin úr Kitty í 'kvöld.
En hvernig hefði hún getað komist hjá
því? Green hafði auðsjáanlega ekki farið
neinar krókaleiðir í málinu. Skyldi Agatha
vera jafn reið henni og Kitty var? Nei, þó
undarlegt mætti virðast var hún það ekki.
Agatha sagði ekki stakt orð. Rósalinda þótt-
ist skilja að hann hefði ekki sagt konunni
sinni hvers vegna hann hafði skipt um skoðun.
Það var Kitty ein, sem hafði séð gegnum
hana, því að hún vissi að Green gat ekki
fengið upplýsingar hjá öðrum en Rósalindu.
En Agatha hugsaði ekki svo' langt.
Annars hafði Agatha um annað að hugsa
í kvöld. Ali prins hafði boðið allri fjölskyld-
unni heim á óðal sitt, og Agatha hlakkaði
til að sýna manni sínum að hún hefði ekki
farið með ýkjur þegar hún var að segja hon-
um frá „staðnum" prinsins. Hr. Green tók
boðinu eins og öllu öðru sem konan dró hann
með sér í þarna í Cairo, og bætti því
við að hann hlakkaði til að sjá þessa
frægu hesta, sem prinsinn hafði talað um.
Fred var hins vegar um og ó. — Þið getið
átt þessa egypsku „prinsa“ fyrir mér, sagði
hann önugur.
— Æ, alltaf ert þú með þína hleypidöma,
sagði Iris og hló. — Sannaðu til að þú verður
hrifinn af að koma þangað.
— Eg get ofurvel komist af án þess, svar-
aði Fred.
Þegar Rósalinda kom upp í herbergið sitt
stóð hún lengi við gluggann og horfði út í
myrkrið. Ætti hún að fara í heimsóknina til
prinsins í annað sinn? Hvers vegna hafði
hann boðið þeim heim. Ekki getur það verið
mín vegna, hugsaði hún með sér. Prinsinn
var alltaf vanur að bjóða kunningjum sínum
heim til sín, og Agatha hafði verið afar gest-
risin við hann frá öndverðu. Hann var sjálf-
sagt að endurgjalda það, núna þegar maður-
inn hennar var kominn. Eg' get ekki farið
þangað, hugsaði hún með sér .... ekki eftir
þetta sem gerðist í eyðimörkinni .... En
hvernig átti hún að afsaka sig? Agatha mundi
setja allt á annan endann ef hún neitaði að
fara. Og hvaða afsakanir gat hún borið fyrir
sig? Þar að auki mundi hún móðga Ali prins,
sem hafði verið henni svo góður. Nei, hún gat
ekki gert það. I rauninni hafði hann ekki gert
annað en horfa á hana þarna í eyðimörkinni.
Hann hafði aldrei verið n'ærgöngull eða ást-
leitinn við Jiana. Þvert á móti, hann hafði
aðeins hjálpað henni öll þau skipti sem hún
þurfti á hjálp að halda. Var það ekki honum
að þakka að henni hafði tekist svona vel að
að rækja starf sitt fyrir Greensmæðgurnar.
Hann var sá fyrsti sem hafði hughreyst hana.
Auk þess .... Rósalinda færði sig frá
glugganum og fór að hátta. Hún varð að vera
í ferðinni til að hafa gát á Iris .... Jafnvel
núna, eftir að maðurinn hennar var kominn,
hafði hún sætt lagi til að íhitta prinsinn.
Eg fer, sagði hún ákveðin við sjálfa sig
og slökkti ljósið.
Þegar hún var lögst fyrir fór hún að hugsa
um John. Hvað mundi hann segja? Eða rétt-
ara sagt: hvernig mundi hann segja það? Eg
er hamingjusöm, hvíslaði hún, — hamingju-
samari en ég á skilið. John elskar mig, og
ég elska hann svo óumræðilega ....
KITTY' HEFNIR SlN.
Engum fannst það athugavert þó að Rósa-
linda vildi ekki ftoma í klúbbinn daginn eftir.
En þegar allir voru farnir náði hún í leigu-
bifreið og ók til Groppi.
John stóð við dyrnar og beið hennar. Hún
fékk hjartslátt er hún sá hann. Eins og hún
hafði búist við hafði hann leigubíl við hönd-
ina. John lifði í leigubílum, hann hafði engan
tíma til að ála sig fram gegnum umferðina
í Cairo í sínum eigin bíl.
Rósalinda steig úr bílnum og sneri sér
brosandi til John. En þetta var allt annar
John en hún hafði búist við að hitta. Hún
starði á hann og vissi hvorki upp eða niður.
John var fölur og andlitið byrst og dult. Hann
lauk upp dyrunum á bifreiðinni sem beið og
sagði stutt: — Hoppaðu inn! Hún gerði það
og John skellti hurðinni eftir sér og settist
hjá henni. Það var óhugnanlega hljótt þangað
til bíllinn rann af stað. Rósalindu var órótt,
hún kreppti hnefana í kjöltu sér og spurði
hikandi: — Er eitthvað að, John?
— Eg þarf að spyrja þig að dálitlu, Rósa-
linda, sagði hann.
Hvað hafði gerst? Hvers vegna starði hann
svona kuldalega á hana? — Hvað er að,
John?
— Er það satt, Rósalinda, sem ég hefi
heyrt, að þú hafir verið með Ali prins dags
daglega í margar vikur? I útreiðum og bíl-
ferðum, í eyðimörkinni og í litlum, afskekkt-
um tehúsum ?
— Þú veist að ég hefi umgengist prinsinn,-
John?
— Eg vissi að þú hefir verið með honum
oft, en ekki að þið hittust daglega.
— Við höfum heldur ekki hitst daglega.
— En svo gott sem, er það ekki? sagði
hann óþolinn. — Oft í hverri viku?
— Já, en ég hefi ekki verið ein.
— Eg veit það. Þú hefir verið með Iris —
i